AЯTEMIZ ★

Title : Full Moon
Status : chapter 5 "I beg you"
Pairing : Choi Seunghyun x Kwon Jiyong
Author : ArtemIz
Rating : PG
Genre : AU , Romantic comedy
Warning : YAOI [ BOYxBOY ]

Talk : ตอนที่ห้ามาแล้วคร๊าบบบบบ หลังจากที่หายไปนานนนนนนน พรุ่งนี้กิ๊ฟจะเปิดเทอมแล้วแหละ เศร้า T^T จะพยายามเอามาลงให้จบไวๆ ก่อนงานจะท่วมหัวแล้วกันนะคะ .............แต่ว่ากิ๊ฟยังไม่รู้เลยว่าจะจบเมื่อไหร่ื กิ๊ฟชอบแต่งเรื่องเอื่อยๆ ซะด้วยสิ กลังจะยาวจัง TT

ยังไงก็ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นที่ให้กันในตอนก่อนๆ นะคะ ดีใจอย่างแร๊งงงงงงง 555+
ตอนนี้มีตัวละครเพิ่มขึ้นมาอีกตั้งหลายตัวแหนะ =..= หุหุ
อ่านให้สนุกนะคะ (รู้สึกจะเป็นฟิคที่มาแหวกในช่วงนี้ มีแต่เศร้าๆ T^T โฮกกก)

ปล. ด้วยความที่กลังจะลืมตอนที่แล้วไปแล้ว T____T เลยเอาตอนที่แล้วมาแปะด้วยหน่อยนุง อุง อุง

Last Chapter

"กลัวเป็นเด็กไปได้น่า... ว่าแต่นี่นายอาุยุเท่าไหร่แล้วเนี่ย หืมน์" ซึงฮยอนพลิกตัวเป็นนอนตะแคง เป็นจังหวะเดียวกับที่จียงค่อยๆโผล่ออกจากผ้าห่ม ซึงฮยอนจ้องใบหน้านั้นนิ่งๆ


"......สิบ.แปด"


เปรี๊ยงงงงงง!!!~


เปล่า เปรี๊ยงที่ว่าเมื่อกี้คิดว่าน่าจะเป็นเสียงที่ใกล้เคียงกับเสียงที่อยู่ในหัวเขาเมื่อกี้ที่สุดล่ะ สะ...สิบแปด ดูหน้าก็รู้หรอกนะว่าเด็ก แล้วสิบแปดนี่ก็ไม่ได้อะไรมากหรอกเหมาะสมแล้วล่ะ อันที่จริงบอกสิบหกยังเชื่อเลย แต่ได้ยินแล้วมันก็ยังไงๆ อยู่ดี


แล้วทั้งคู่ก็เงียบเสียงลง ซึงฮยอนก็ไม่อยากจะกวนใจจียงมากนัก เพราะฝนยังคงคงตกหนักอยู่ ปล่อยให้หลับเสียดีกว่ามาทนฟังเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าอยู่แบบนี้



อืม.... เด็กสิบแปดนี่มันหน้าเนียนอย่างนี้ทุกคนเลยรึเปล่านะ

ยามปกติสนามบินแห่งใหญ่นี้ก็คับคั่งไปด้วยผู้คนอยู่แล้ว วันนี้ก็เป็นอีกวันที่สนามบินมีผู้คนเดินขวักไขว่ไปมาเยอะเหลือเกิน แต่อาจจะแปลกจากวันอื่นๆ ก็ตรงที่ gate หนึ่งของที่นี่ถูกกลุ่มคนกลุ่มใหญ่รายล้อมและถูกปิดชั่วคราวเพื่อคนสำคัญของพวกเขา ใช่ ของพวกเขา ...ไม่ใช่ของทุกคนที่นี่


"คุณลุงฮะ~" ในที่สุดการรอคอยก็สิ้นสุดลง เมื่อนายใหญ่ผู้ที่มีอำนาจมากที่สุดยิ้มกว้างเพราะหลานชายสุดที่รักที่ไปอยู่ที่อิตาลีนานแสนนานกลับมาเยี่ยมเขาและดูเหมือนคราวนี้จะกลับมาอยู่ที่เกาหลีอีกนานพอดู แล้วอย่างนี้ชเว ซึงโฮ ไม่ยิ้มกว้างได้อย่างไร ร่างบางๆ ของเด็กชายวัย 17 ปี หอบกระเป๋าสัมภาระขนาดขัดกับเจ้าตัวอย่างเห็นได้ชัดวิ่งมาหาชายวัยกลางคนด้วยความดีใจ


"ผมคิดถึงคุณลุงมากเลย นี่! คุณลุงฮะ คราวนี้ต้องพาผมไปเที่ยวสวนสนุกจริงๆ นะฮะ คราวที่แล้วเบี้ยวผมประจำเลย แล้วพอผมกลับไปที่อิตาลีป๊ากับม๊าก็ไม่ยอมให้ผมไปเที่ยวเล่นเลยด้วย ผมล่ะเบื๊ออเบื่อ!" หลานชายตัวดีเริ่มต้นบ่น แต่คนเป็นลุงกลับไม่เบื่อหน่ายที่จะต้องฟังคำบ่นของเจ้าตัวเล็กนี่ เพราะอย่างน้อยหลานชายก็สร้างความสุขให้เขาเสมอ...


ผิดกับไอ้ลูกทรพี.....


"อ้าว... ลุงฮะ แล้วพี่ท็อปล่ะฺฮะ" นายใหญ่มาเฟียแทบจะตบเหม่งตัวเอง นี่อุตส่าห์เงียบๆ ไว้แล้วเชียว


เขาล่ะอยากจะบอกจริงๆ ว่าอย่าถามลุงเลยนะหลานรัก


เพราะลุงเป็นพ่อมันแท้ๆ ลุงยังไม่รู้เลยว่าตอนนี้ไอ้ลูกเวรมันเอาหัวไปมุดอยู่ที่รูไหน!!!!! และอย่าให้รู้ด้วย ฮึ่ม! หนีงานไปหลายงานแล้วนะไอ้เจ้าลูกตัวแสบ


"พี่ท็อปเขาไม่อยากมาเจอผมเหรอฮะ" เจ้าตัวเล็กทำหน้าจะร้องไห้


"ปละ เปล่า! ไม่ใช่นะ"


"แล้วทำไมพี่ท็อปไม่มาหาผมล่ะฮะ T_T" ชเวซึงโฮอยากฆ่าไอ้ลูกชเวซึงฮยอนยิ่งนัก


"ก็...ก็....."


นายใหญ่มาเฟียแทบจะไม่เคยรู้สึกเข้าตาจนขนาดนี้มาก่อนในชีวิต....


"ก็เพราะ.................พี่ท็อปเขาอยากเล่นซ่อนหากับหนูไงล่ะครับ!!!!!!"


เอาตัวรอดเองแล้วกันนะซึงฮยอน.....
















หนัก....


ใครเอาก้อนหินมาทับตัวของเขาเอาไว้....


หรือว่าเขากำลังถูกพี่อำ แขนขวาของเขาถึงได้ขยับไม่ได้


อ๊ากกก ... ช่วยด้วยผีหลอก


ซึงฮยอนไม่กล้าแม้่แต่จะลืมตา ถึงแม้ว่าจะรับรู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาเช้าที่ควรจะตื่นได้แล้ว ร่างกายของเขานอนได้ครบ 12 ชั่วโมงแล้ว และติ่นขึ้นมารับรู้สึกความรู้สึกหนักๆ จากอะไรบางอย่างที่ทับตัวของเขาอยู่ ... ทับตั้งแต่แขนข้างขวา พุง ต่ำกว่าพุง(ต้นขา) ขา ชเวซึงฮยอนเพิ่งจะรู้ว่าตอนนี้ผีเป็นเจเนอเรชั่นใหม่ สามารถหลอกตอนเช้าได้ด้วย โฮกกก...


และที่สำคัญ ....


ผีนอนกรนได้ด้วย ....


เช็ด!!!! นี่มันใช่ผีที่ไหนกันเล่า หัวไอ้เปี๊ยกชัดๆ หัวทองๆ กลมๆ แบบนี้ไม่ใช่ใครชัวร์ๆ แล้วนี่เจ้าเปี๊ยกมันเข้าใจอะไรระหว่างเขากับหมอนผิดรึเปล่าวะ ได้ข่าวว่าเมื่อคืนก็กอดหมอนห้องตัวเองมา แล้วไหงตอนเช้ากลับเอาเขามาเป็นหมอนแทนซะอย่างนั้นล่ะเนี่ย


"จียง...." เขาเริ่มต้นการปลุกด้วยการเรียกเป็นด่านที่หนึ่ง แต่ใจก็รู้ดีว่าไม่มีทางตื่น เพราะขนาดเขายังไม่ตื่นเลย


"จียง...." ด่านที่สองคือเรียกแล้วก็เขย่าไปด้วย แต่ว่าใช้ได้แค่แขนซ้ายอย่างเดียว แขนขวาแม่งอัมพาตจะแดกแล้ว ตื่นสักทีเด่ะ อย่าทำตัวตื่นยากเหมือนเขานะเว้ย มันเหนื่อย


"จียงงง!!!!" นี่ลงทุนตะโกนข้างๆ หูแล้วมันยังไม่ยอมตื่นเลยเหอะ ชเวซึงฮยอนอยากจะบ้าตาย ทีเมื่อวานล่ะตื่นซะเช้ามาทำครัวเขาพัง แล้วไหงวันนี้แม่งหลับเป็นตายขนาดนี้ล่ะวะ


เฮ้ออ... นี่ถ้าเรียกดีๆ แล้วไม่ตื่นนี่เขาจะสะบัดเห็บออกจากตัวแล้วนะ ฮึ่ม!


หนึ่ง
.
.
.
สอง
.
.
.
.
สะ....


"อื้มมมม" คนที่ทับตัวอยู่ส่งเสียงครางในลำคอ ขยับตัวเล็กน้อยแต่กลับกลายเป็นตะกายขึ้นมาทับตัวของซึงฮยอนแทบจะทั้งตัว ชเวซึงฮยอนถึงขั้นขนลุกไปทั้งตัว เมื่ออยู่ๆ เจ้าเปี๊ยกตัวดีก็ปล่อยแขนขวาเขาให้เป็นอิสระ แต่กลับกอดลำตัวของเขาแน่นประหนึ่งเป็นหมอนข้างนุ่มๆ และทำให้ซึงฮยอนรู้นิสัยของจียงมาได้อีกหนึ่งอย่าง...ว่า...


เวลาเจ้านี่หลับ...


มัน...


ชอบถู!!!


เช็ดดดด~!!! ซึงฮยอนพยายามดันหัวกลมของจียงออกไปจากตัว เพราะว่าใบหน้าใสๆ เนียนๆ กำลังถูหน้าอกของเขาอย่าเมามัน และนั่นทำให้ซึงฮยอนขนลุกมากขึ้นกว่าเดิมอีกสิบเท่า


ลูกชายมาเฟียตะครุบใบหน้ากลมนั่นเอาไว้เพื่อไม่ให้อีกคน 'ถู' ต่อ


แต่พอจับหน้าใสนั่นเอาไว้นิ่งๆ ก็รู้ประหลาดๆ จนต้องเอามืออีกข้างมาจับที่แก้มของตัวเองบ้าง


....ทำไม


....ไม่นุ่มเหมือนเจ้าเปี๊ยกวะ


ชเวซึงฮยอนโคตรสงสัย....


"อื้อออ...~" จู่ๆ จียงก็ส่งเสียงออกมาอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ กลิ้งลงไปจากตัวของซึงฮยอน นอนแหมะอยู่บนเตียง พร้อมเอาหน้าซุกเข้าไปในหมอนหนานุ่ม และ......ถู


มันจะไซร้อะไรกันนักกันหนา


แต่เฮ้ เมื่อกี้นี้ไม่ทันสังเกต เพราะว่าเห็นแต่หัวทองๆ


พอจียงเอาเงยหน้าขึ้นมารับอากาศหายใจ มันทำให้ซึงฮยอนเห็นใบหน้าของจียงยามหลับได้อย่างชัดเจน ใบหน้ายามหลับที่ดูไม่มีพิษไม่มีภัยอะไร ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นคนที่ต้องวิ่งหนีหนี้มา ที่สำคัญเพิ่งอายุสิบแปดแค่นั้น ยังต้องมาเจอเรื่องร้ายๆ แบบนี้ ใจซึงฮยอนอยากจะถามคนตัวเล็กอยู่เหมือนกันว่าพ่อกับแม่อยู่ที่ไหน แต่ก็กลัวว่าถ้าถามออกไปแล้วมันจะไม่ดี...


ซึงฮยอนขยับรอยยิ้มเมื่อจียงพลิกตัวอีกครั้ง รู้สึกเหมือนมือของเขากำลังจะทำเกินกว่าคำสั่งอีกครั้ง


แต่....


กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงง~!!!!!!!


เช็ดด ซึงฮยอนตกใจไสติ่งแทบหลุด เก็บมือของตัวเองที่กำลังเลื้อยคลานไปหาจียงที่หลับสนิท ตีมันอีกสองสามทีเป้นการสั่งสอนก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง ยังไม่ทันได้้เดินไปไหนเสียงดังบรรลัยก็แหกปากขึ้นมาอีกครั้ง


กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงง~!!!!!!!


ทีหลังเขาจะบอกให้คนมาเอากริ่งหน้าห้องออกไป ... ไม่อย่างนั้นก็มาเปลี่ยนเสียงกริ่งเสียที ทุเรศหูอย่างแรง


"เออ รู้แล้ว จะกดทำไมกันนักกันหนา" ซึงฮยอนเริ่มบ่นกับตัวเองเพราะเสียงกริ่งของห้อง ที่ไม่ว่าเมื่อไหร่เขาก็เกลียดเสียงนี้จับใจ ยิ่งเป็นตอนที่กำลังหลับสบาย หรือย่างวันนี้ที่เขากำลังนอนมองจียงอยู่ เอ้ย! นอนเล่นอยู่


เจ้าของห้องขยับลูกบิดประตูก่อนจะเปิดประตูห้องต้อนรับแขกที่มากวนเขาแต่เช้า...


"สิบเอ็ดโมงแล้ว นี่เพิ่งตื่นรึไง!!!!" เสียงคุ้นเคยดังขึ้นก่อนพบจะทันเห็นตัวของมัน หืม... ทำไมมาแต่เสียงวะ ไม่ยักจะเห็นตัว


"มองอะไรข้างบน กูอยู่ข่างล่าง" อ๋อ ใช่ ...ว่าแล้วชเวซึงฮยอนก็ก้มลงไปมองเพื่อนสนิทก่อนจะแยกเขี้ยวให้อย่างเป็นมิตร ลืมไปว่าทงยองเบมีปมด้อยที่ความสูงนิดหน่อย


"แล้วนี่กะจะให้ฉันยืนแหง่วอยู่ข้างนอกเรอะ" ซึงฮยอนถอนหายใจก่อนจะหลบให้ยองเบเดินเข้ามาในห้อง นี่ขนาดเรียนจบแล้ว ทำงานแล้ว มีเด็ก(เก็บมาเลี้ยง)แล้ว มันยังตามมาหลอกหลอนกันอีกแหน่ะ เพื่อนยากก~


"มีอะไรเนี่ย มาหากันแต่เช้าเลย" ซึงฮยอนหาวใส่ เผื่อเพื่อนรักจะรู้สึกเกรงใจเสียบ้างว่ามันมาขัดจังหวะเขานะ


"เช้าบ้านบิดาแกสิ แดดจะอยู่กลางกบาลแล้วเนี่ย" ยองเบด่าเพื่อน เปิดทีวีจอยักษ์หาหนังมันส์ๆ ดูสักเรื่อง


"อยู่่ที่บ้านฉันก็ตื่นแบบนี้" ยองเบหันมามองซึงฮยอนแว๊บนึงก่อนจะหันไปส่ายหน้าช้าๆ


"แล้วตกลง มีอะไรใช่มั้ยที่มาหาเนี่ย"


"อืม ...มี" ยองเบตอบ "แต่ไปหาที่บ้านแล้วไม่มีใครอยู่ กะแล้วว่าต้องอยูี่ที่นี่แหง่มๆ"


"มีอะไรล่ะ ปัญหากับที่บริษัทรึไง" ชเวซึงฮยอนแทบจะไม่สนใจว่าทำไมถึงไม่มีใครอยู่ที่้บ้าน เพราะปกติที่บ้านเขาก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว แล้วยิ่งพี่เฮยุนแต่งงานออกไปยิ่งแล้วใหญ่ บ้านเงียบยังกับป่าช้า น่าเบื่อ


"ฮ่าๆ เสียใจว่ะ พอดีเจ้าของบริษัทกับฉันสนิทกันมาแต่ไหนแต่ไร แต่มันก็เกี่ยวกับเจ้านายฉันเหมือนกัน" ยองเบพูดโดยที่สายตาไม่ละไปจากจอทีวี


"อะไรล่ะ"


"....ก็...." ยองเบยังไม่ทันพูดอะไร จู่ๆ ประตูห้องนอนของซึงฮยอนก็ถูกเปิดออก และร่างบางๆ ของเด็กสิบแปดเดินหน้างงออกมาจากห้อง


"ซึง..ฮยอน... มีคนมาเหรอ?" จียงขยี้ตาแงะเอาขี้ตาออก ผมฟูไม่เป็นทรงที่ซึงฮยอนเห็นแล้วกลั้นหัวเราะแทบไม่ทัน


"อืม เพื่อนฉันมาน่ะ" ยองเบได้ยินน้ำเสียงของซึงฮยอนแปลกไป จึงรีบหันมาแขวะ


"แหม~ เข้าใจแล้วว่าทำไมหนีมานอนที่นี่ เดี๋ยวนี้มีเด็กเหรอ...วะ...เฮ้ย!!!" ยองเบร้องเสียงหลง พอๆ กับจียงที่นอนนี้เลิกขนี้ตาแล้ว


"อ๊ะ!"


ซึงฮยอนขมวดคิ้ว เพราะท่าทางแปลกๆ ของสองคนนี้ อะไรวะ...ไอ้เบ้เห็นจิ้งจกแล้วจียงเห็นแมลงสาบในห้องเขาหรือไง ให้แม่บ้านมาเก็บไปดีมั้ย?


ลูกมาเฟียมองหน้าเบ้เพื่อนรักด้วยความงุนงง พอๆ กับมันที่ก็มองหน้าเขาด้วยงุนงงเช่นเดียวกัน แต่ที่สำคัญมันทำท่าเหมือนกำลังจะพูดอะไรบางอย่างกับเขา ทำหน้าตาเลิ่กลั่กๆ จนต้องหันไปมองจียงอีกคน แต่ว่าจียงกลับยืนนิ่งไม่ได้ทำหน้าเลิกลั่กเหมือนไอ้เบ้


"ซึงฮยอน"


"หืม?" เขาตอบรับจียงที่เรียกเขาเบาๆ ซึงเจ้่าเปี๊ยกก็เดินก้มหน้าก้มตามาหาเขา ก่อนจะกระตุกชายเสื้อแบบที่ชอบทำ


.........เวลาที่อยากได้อะไรบางอย่าง


"อยากกินโอวัลตินปั่นร้านข้างล่าง"


นั่นไง กูว่าแล้ว


"เอ่อ ก็ไปแต่งตัวสิ เดี๋ยวพาลงไปกิน กินข้าวเช้าด้วยเลย"


"ไม่เอา! อยากกินตอนนี้ บนห้องด้วย ลงไปซื้อให้หน่อยสิ" พูดแล้วก็ทำตาวิบวับเหมือนตอนที่ชวนให้เขาซื้อตัวมันในตรอกนั่นไม่มีผิด


"เอ่อ..." ง่ะ อย่ามองกันแบบนั้นสิ มันโหวงๆ ไงไม่รู้


"นะ นะซึงฮยอน น๊าาา"


โอเค !!


ชเวซึงฮยอนลาตายเพราะเด็กสิบแปดตรงนี้ล่ะฮะ









ลูกชายมาเฟียเดินออกไปจากห้องแล้ว ความเงียบก็เข้าปกคลุมห้องชุดสุดหรูทันที ร่างสองร่างอยู่นิ่งไม่ไหวติง จนสุดท้ายชายหนุ่มร่างสมส่วนที่นั่งเอ๋ออยู่ก็เอ่ยปากพูดออกมา


"จียง ใช่มั้ย?"


"ยองเบ..." จียงก้มหน้าก้มตา แต่ก็เดินเข้าไปยืนใกล้ๆ


"จียง! นายมาทำไมอะไรที่นี่เนี่ย" ยองเบจับแก้มใสของจียง ก่อนจะเพ่งพิจว่าเจ้าตัวเล็กนี่ปลอดภัยดีหรือเปล่า


"ฉันหนีออกมา ยองเบ ฉันทนอยู่ที่นั่นไม่ได้แล้วจริงๆ"


"แต่ฉันก็บอกนายแล้วนี่ว่ามีปัญหาอะไรก็โทรบอกฉันได้ นายหนีออกมาแบบนี้มันอันตรายนะ ถ้าพวกเขารู้เข้าเขาก็จับนายไว้อีก" ยองเบถอนหายใจ เหนื่อยกับความดื้อของคนตรงหน้าเหลือเกิน นี่ยังดีที่ไม่เป็นอะไร


"ฉันเกรงใจนายนี่น่า ไม่อยากให้นายเข้ามาลำบากด้วย" จียงพูดเสียงเบา หมือนเด็กที่ถูกผู้ปกครองดุ


"ฉันลำบากที่ไหน เอาเถอะ...อย่างน้อยนายปลอดภัย" ยองเบยิ้ม จียงจึงยิ้มด้วย รู้สึกดีใจจนหัวใจพองโต ไม่นึกว่าจะได้เจอคนรู้จักที่แสนดีสำหรับเขา ที่สำคัญดูเหมือนจะเป็นเพื่อนของซึงฮยอนด้วยสิ


"ยองเบ นายช่วยอะไรฉันหน่อยได้มั้ย...." จียงเอ่ย ไม่ใช่คำถาม แต่เป็นคำขอร้องเสียมากกว่า และนั่นทำให้ทงยองเบปฏิเสธไม่ลง รับฟังคำขอร้องของจียงอย่างเงียบๆ


.
.
.
.


"แล้วนายมาอยู่กับไอ้ท็อป เอ่อ ไอ้ซึงฮยอนได้ไงเนี่ย" ยองเบอดถามไม่ได้ สงสัยจริงๆ สิให้ตาย แต่ว่าจียงได้แต่ยิ้มกว้าง


"คงเพราะ ...พรหมลิขิตมั้ง"











ชเวซึงฮยอนรู้สึกแปลกๆ....


รู้สึกแปลกๆ ตั้งแต่หยิบกระเป๋าตังค์ออกมาจากห้อง


รู้สึกแปลกๆ ตั้งแต่เดินมารอลิฟท์


รู้สึกแปลกๆ ขณะลงลิฟท์


รู้สึกแปลกๆ ที่เดินไปยังศูนย์อาหาร


รู้สึกแปลกๆ สำหรับสายตาของทุกคนที่มองมายังเขา


และรู้สึกแปลกๆ....


"เอ่อ ความจริงคุณชเวไม่เห็นจำเป็นต้องลงมาซื้อเองเลยนะคะ โทรมาสั่งป้าเดี๋ยวป้าให้เด็กเอาขึ้นไปให้ก็ได้ค่ะ" พูดเสียงแผ่วขณะที่ยื่นแก้วโอวัลตินปั่นให้ลูกชายเจ้าของที่นี่และว่าที่เจ้าของที่นี่ในอนาคต


และนั่นทำให้ซึงฮยอนตาสว่าง




นี่เขาเดินลงมาเองทำไมกันเนี่ย?








TBC

edit @ 2 Nov 2009 18:13:01 by ArtemIz { กิ๊ฟ } ★