[BB-OS] On 4th November : TOPGD

posted on 04 Nov 2009 19:57 by artemiz48 in ShortFic

Title : On 4th November [OS]
Pairing : Choi Seunghyun x Kwon Jiyong
Author : ArtemIz
Rating : PG-13 ?
Warning : YAOI [ BOYxBOY ]

Talk : แต่งทันหมดวันเกิดอิโป้พอดี =_= นี่อีกไม่กี่ชั่วโมงแล้วนะเนี่ย ด้วยความที่กิ๊ฟอยากเอามาลงวันนี้ กิ๊ฟเลยเริ่มเรื่องตั้งแต่เมื่อวาน จบวันนี้ 555+ ตอนแรกคิดว่าไม่นานจะยาวมาก แต่กิ๊ฟแต่งแล้วมันรู้สึกยาวอ่ะ แต่ไม่รู้ว่าเวลาอ่านแล้วมันจะสั้นรึเปล่านะคะ แหะๆ
ยังไงก็ ขอให้โป้หล่อ โป้รวย ? โป้หน้าเด็กลง ?? โป้รักจียงมากๆ เลิกเกรงใจอิจีสักที เมิงเล่นกันบ้างก็ได้ กูเหงา =.=
พล็อตฟิคเรื่องนี้มีแรงบันดาลใจมาจากนิยายของชาวบ้านเขานะคะ พยายามให้ไม่เหมือนมากที่สุดแล้ว แต่ถ้ามันยังเหมือนบ้าง แหงะ กิ๊ฟขอโต๊ด T^T









On 4th November [OS]






Happy Birthday T.O.P


.
.
.
.
.
.


หรืออดีต T.O.P.....


ชเวซึงฮยอน ชายวัย 34 เป็นเพียงแค่ผู้ชายธรรมดา


ใช่ เพียงผู้ชายธรรมดา ที่กำลังนอนดูทีวีอยู่ที่หน้าจอโทรทัศน์ มองดูนักร้องหน้าใหม่ที่ต่างขึ้นมายืนบนเวที แฟนคลับมากมายร้องเพลงไปกับพวกเขา บนเวทีที่มีแต่ความสุข


....ที่ๆ เขาเคยได้สัมผัสมาเป็นเวลานับสิบปี ที่ที่เขาลาจากมาได้ไม่นานมากนัก


แต่ถึงชเวซึงฮยอนไม่ได้เป็นนักร้องอย่างที่นักร้องรุ่นน้องเหล่านี้ในตอนนี้ เขาก็ยังเป็นที่ปรึกษาทางด้านดนตรีอยู่บ้าง และแน่นอนว่ามีธุรกิจส่วนตัวของตัวเอง แบรนด์เสื้อที่ร่วมหุ้นกับคนรักของเขาที่กำลังมีชื่อเสียงโด่งดังในหมู่วัยรุ่นสุดแนวในตอนนี้


สำหรับเขานั้น ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะไม่ได้ืทำงานในวงการบันเทิงอย่างเต็มตัวเหมือนกับที่จียงกำลังหัวหมุนแต่งเพลง แต่งทำนอง เป็นโปรดิวเซอร์ แล้วยังมาช่วยกันออกแบบเสื้ออย่างทุกวันนี้ เขาก็มีความสุขมากแล้ว


เพราะเขาทำงานที่เขารัก


และได้ทำงานกับคนที่เขารักมากเช่นกัน


อันที่จริงวันนี้เขารีบปั่นงานทั้งหลายแหล่เท่าที่จะทำได้ให้เสร็จไวๆ


ทำไมน่ะเหรอ ....


เหตุผลสำคัญของเขาก็คือ


วันพรุ่งนี้ ที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้ ...


เป็นวันเกิดของเขาเอง... วันเกิดปีที่สามสิบห้าของเขา


และแน่นอนว่าเขาก็ต้องการจะฉลองวันเกิดของเขากับคนรักของเขาอย่างที่เป็นมาทุกๆ ปี


แต่ไม่ว่าการฉลองวันเกิดกับจียงจะจับมากี่ครั้ง ไม่ว่าอาหารที่เตรียมเอาไว้จะซ้ำกับเดิมบ้าง เขาไม่เคยเบื่อเลยสักครั้ง เพราะวันเกิดของเขา เขาขอมีเพียงครอบครัวของเขา มีจียง มีเพียงเท่านี้ ชีวิตของเขาไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว


ครืนนนน


ฝนจะตกอย่างนั้นเหรอ...


ปกติแล้วในวันเกิดของเขา ฝนไม่ตกมานานแค่ไหนแล้วนะ


ไม่อยากจะคิดอะไรมากหรอก


แต่รู้สึกไม่ดียังไงไม่รู้....


...จียงจะเปียกมั้ยนะ


ซึงฮยอนหยิบหมอนอีกใบมาหนุนให้สูงขึ้น มองการแสดงตรงหน้า รู้สึกว่าเดี๋ยวนี้แนวเพลงเปลี่ยนไปกว่าเมื่อก่อนเยอะพอดู สมัยมันเปลี่ยนไปเร็วขนาดนี้เชียวเหรอ? แล้วนี่เขาแก่ตัวลงขนาดที่ต้องมานั่งรำลึกถึงความหลังแล้วหรือนี่ เขาเปลี่ยนไปจริงๆ


ไม่นานเท่าไหร่ เขารู้สึกได้ถึงแสงสว่างของรถยนต์วาบเข้ามาทางหน้าต่าง และเสียงกดกริ่งหน้าบ้านของเขา


กรดกริ่งงั้นเหรอ?


ปกติจียงไม่เคยกดกริ่งนะ ...


...หรือว่าลืมเอากุญแจไป?


ซึงฮยอนลุกขึ้น เขาเหลือบไปมองนาฬิกาเล็กน้อย เมื่อพบว่านี่เพิ่งห้าทุ่มเศษๆ เท่านั้น ร่างสูงแย้มรอยยิ้ม เขาคงได้มีดินเนอร์รอบดึ๊กดึกอีกคืนแน่ๆ ได้ยินเสียงฝนตกดังมาถึงข้างในบ้านเลย คงเพราะไม่มีเสียงทีวีกลบเสียงฝนแล้วล่ะมั้ง ตกหนักไม่ใช่เล่นเหมือนกันนะเนี่ย ซึงฮยอนหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กออกไปด้วย เผื่อว่าจียงของเขาจะโดนฝนเข้า


พอเปิดประตูออกไปก็พบกับจียงยืนอยู่ตรงหน้า เขายิ้มกว้างรับก่อนจะดึงร่างเล็กตรงหน้าเข้ามาใกล้ ค่อยๆ ซับน้ำฝนที่เกาะตามผมสีอ่อนที่ปรกติแล้วจะเซตไว้อย่างดูดี แต่เพราะฝนที่ทำให้มันลู่ลง เขาเช็ดอย่างเบามือ แต่สายตาก็เห็นรถสีแดงจัดแม้ในความมืดไม่คุ้นตาจอดค้างอยู่หน้าบ้าน ...รถใครกันนะ?


"จียง..." รถที่อยู่หน้าบ้านคือใคร? ซึงฮยอนกำลังจะถาม แต่โดนจียงปัดมือที่กำลังเช็ดผมนุ่มนั่นออกเสีย จียงเอาแต่ก้มหน้า


"ซึงฮยอน..." ซึงฮยอน? แปลกชะมัด ปกติจียงไม่เคยเรียกเขาแบบนี้ ทำไมวันนี้ถึงมีแต่เรื่องแปลกๆ


แต่คงไม่มีอะไร.......................ใช่มั้ย


ซึงฮยอนมองจียง ยังคงยิ้มให้เหมือนเดิม หากแต่ตอนนี้ในใจเริ่มไหววูบเพราะท่าทางแปลกๆ ของควอนจียง ในที่สุดจียงก็เงยหน้าขึ้นมา


.....เย็นชา......


"ซึงฮยอน"


ซึงฮยอนเริ่มคลายรอยยิ้ม สายตาของจียงกำลังทำให้เขาหายใจไม่ออก


"เรา...."


ใจซึงฮยอนอยากจะทำอะไรสักอย่างไม่ให้จียงพูดอะไรต่อไปอีก แต่เหมือนร่างกายของเขาถูกหยุดเวลาเอาไว้


หัวใจเต้นระรัว


"เราเลิกกันเถอะนะ"


......หัวใจเต้นระรัว และช้าลง ช้าลง จนหยุดนิ่ง


เหมือนตาย






เขาไม่เคยเกลียดฝนเท่านี้มาก่อนในชีวิต


เขาเกลียดฝนที่ตกหนักไม่ลืมหูลืมตา เขาเกลียดฝนที่ทำให้การตามหาจียงของเขายากขึ้นกว่าเดิม และมันอาจจะทำให้เขาโดนชนหรือไม่ก็ไปชนใครเข้าได้่ง่ายๆ แม้ว่าการขี่มอเตอร์ไซค์ของเขามันจะไม่ได้เป็นรองใครเลยก็ตาม


สภาพของซึงฮยอนตอนนี้เรียกได้ว่าเพราะคำว่า 'รัก' ที่มีให้จียงเท่านั้นที่ยังคงควบคุมให้มีชีวิตและเดินต่อไป


เพราะหัวใจตายด้านตั้งแต่จียงเดินจากชีวิตเขา


...ไปพร้อมกับใครบางคนที่นั่งอยู่ในรถสีแดงคันนั้น


จากไปโดยไม่บอกกันสักคำว่าทำอะไรผิด


จากไปทั้งๆ ที่สัญญากันเอาไว้ว่าจะฉลองวันเกิดของเขาด้วยกันสองคน


จากไป....โดยไม่ทิ้งเวลาให้ได้ถามเลยสักนิด


....ว่าวันนี้ ทำงานเหนื่อยหรือเปล่า?


โหดร้ายจังนะ ควอนจียง


แล้วนี่ต้องไปตามหาที่ไหน? สมองซึงฮยอนแทบไม่สั่งงาน เขารู้สึกแค่ตื้อตึงในหัว พอจะพยายามคิดให้ออกว่าจียงควรจะไปที่ไหน หรือว่าคนที่จียงไปด้วยคือใคร ก็เหมือนมีม่านหมอกมาบดบังเสีย ได้แต่เร่งความเร็วให้มากขึ้น มากขึ้น และมากขึ้น บางทีซึงฮยอนอาจจะขี่ตามรถสีแดงจัดคันนั้นทันก็เป็นได้


ซึงฮยอนหักเลี้ยว ภาพความทรงจำสมัยเด็กของเขาเริ่มไหลวนเข้ามา


ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกับจียง ...


ใบหน้ากลมๆ ของจียงที่ทำให้เขาติดตามาตั้งแต่ยังเด็ก ถึงแม้จะอยู่มัธยมแล้วหน้าตาของเด็กชายคนนั้นยังคงดูเด็กกว่าอายุจริงอยู่มาก หลังจากนั้นก็มาเจอกันอีกตอนที่ได้รวมวงเดบิวท์เป็นบิ๊กแบง หน้าของจียงไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมเท่าไหร่เลย ดูโตขึ้น แต่ก็ยังดูเด็ก และดูน่ารักเหลือเกินสำหรับเขา


ไม่มีคำว่าชลอถึงแม้ว่าจะเลี้ยวในทางหักศอกอีกครั้ง


เมื่อไหร่กันนะ ที่คำว่าพี่กับคำว่าเพื่อนสนิทของเขากับจียงมันหดสั้นลงมาจนกลายมาเป็นคนรัก แม้จะจำไม่ได้ว่าเริ่มรักคนตัวเล็กเมื่อใด แต่ก็ยังสามารถจำใบหน้าสีแดงระเรื่อของจียงในวันที่บอกรักได้ ยังคงจำความรู้สึกที่หัวใจพองโตคับอก ตื้นตันจนอยากจะร้องไห้ออกมา เพียงเพราะกับตอบตกลงสั้นๆ จากจียง ยังคงจำครั้งแรกที่จียงบอกรักเขาได้เช่นเดียวกัน ยังคงจำวันวาเลนไทน์ครั้งแรกของเราสองคนได้เช่นเดียวกัน


มอเตอร์ไซค์คันสวยพุ่งตรงออกไปด้วยความเร็ว ฝ่าไฟแดงอย่างไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ฝนยังคงตกกระหน่ำเช่นเคย แต่เหมือนกับว่า ตอนนี้ซึงฮยอนไม่สามารถรับรู้ถึงสิ่งรอบตัวได้อีกแล้ว


ถึงแม้วันนี้เราทั้งห้าต่างแยกย้ายกันออกไปตามทางของตัวเอง เราก็ยังคงอยู่ด้วยกัน เงินเก็บที่มีซื้อบ้านหลังไม่เล็กไม่ใหญ่สำหรับเราสองคน อยู่ด้วยกัน รวมกันสร้างแบรนด์เสื้อผ้าด้วยกัน วันที่เขามีจียง และจียงอยู่ข้างๆ เขา



ร่างกายลอยละล่องราวกับถูกเมฆบางเบารองรับตัวเอาไว้ สัมผัสเย็นชืดของเหล็กหายไปจากร่างกาย


เขาปลอบจียงสำหรับสัตว์เลี้ยงแสนรักที่เพิ่งจากไปได้ไม่ถึงครึ่งปีดี แต่ตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลาใช่ไหมที่เขาจะถามจียงว่า หมาพันธุ์นี้น่ารักหรือเปล่า ใจจริงเขาอยากจะลองเลี้ยงแมวดูสักครั้งเหมือนกัน แต่เหมือนจียงจะไม่ค่อยชอบเลี้ยงแมวเท่าไหร่ ...หรือเปล่านะ เขาอยากจะถามจียงสักครั้ง



แรงกระแทกลงบนพื้นคอนกรีตแกร่ง กลิ่นควันคละคลุ้ง แสงไฟสอดส่องผ่านสีเลือดที่ไหลท่วมกายเป็นประกายหากมองเป็นภาพศิลปะคงเป็นสีที่สวยงามมิใช่น้อย


อันที่จริงซึงฮยอนแทบไม่รู้ตัวว่าเมื่อสักครู่นี้ที่ขับฝ่าไฟแดงก็มีรถอีกคันที่ขับมาด้วยความเร็วด้วยเช่นกัน รถเก๋งคันงามเบรกไม่อยู่ เพราะขับมาด้วยความเร็ว เพราะอยากกลับไปหาครอบครัวที่มีความสุข เพราะฝนตกจนมองแทบไม่เห็นทาง เพราะคิดว่านี่เป็นกลางดึก เพราะตัวเองก็ขับรถฝ่าไฟแดงเช่นเดียวกัน


ชเวซึงฮยอนไม่รู้สึกเจ็บ เขานอนนิ่งคิดถึงเรื่องราวในวันวานไม่หยุดนิ่ง สำหรับตัวเขา ความคิดถึงเหมือนกับอวกาศที่แสนกว้างใหญ่ ความคิดถึงที่มีให้ไม่เคยหมด ไม่เคยสิ้นสุด ไม่เคยต้องพบทางตัน เพราะจียงก็อากาศหายใจแม้ว่าร่างกายจะจมอยู่ในอวกาศก็ตาม


แต่ตอนนี้ไม่มีอากาศแล้ว


ได้ยินเสียงจากนาฬิกาข้อมือบอกเวลาเที่ยงคืนตรง ...วันเกิดของเขา


อากาศของเขาคงได้อยู่ในที่ที่ดีกว่าเขา


ตอนนี้เขา ...ก็แค่ค่อยๆ ปล่อยเปลือกตาให้ปิดลง


แล้วหลับใหล....ตลอดกาล....


....จียง.....








"พี่ท็อป!!!!"


......จียง......

















.
.
.
.


"พี่ท็อป!!"



"พี่ท็อป!!!!!"


แรงกระแทกเข้ากับพื้นห้องเย็นเฉียบทำให้ท็อป หรือชื่อจริงว่า ชเวซึงฮยอน ลืมตาตื่นด้วยความตกใจ หัวใจของเขาเต้นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เอ...หรืออันที่จริงจะเคยมาก่้อนครั้งหนึ่ง แต่ที่แน่ๆ คือเหงื่อที่ไหลท่วมร่างกายของเขาทำให้เขามองฝ่ามือของตัวเอง และพบว่ามันไม่เปื้อนเสือดสีแดงสดแม้แต่นิดเดียว


เขาฝัน?


"กว่าจะตื่นได้นะ พี่ทำแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย ไหนบอกฉันไงว่าจะฉลองกันคืนนี้ แล้วนี่พี่มานอนหลับอยู่ในห้องแบบนี้เนี่ยนะ!!" เสียงแหลมตะโกนต่อว่าเขาเป็นชุด ท็อปได้แต่มองหน้าของจีดราก้อนลีดเดอร์ของวงนิ่ง ทว่านัยน์ตาวูบไหว


"ฉันอุตส่าห์ลงทุนขอร้องเจ้าพวกนั้นเพื่อวันนี้โดยเฉพาะเลยนะ คิดว่าฉันอายมั้ยห๊ะที่บอกว่าอยากจะอยู่กับพี่แค่สองคนเนี่ย คิดว่าอายมั้ย!!! แล้วพี่ทำกับฉันด้วยการมานอนเนี่ยนะ!!!"


"จียง..."


"ไม่ต้องมาเรียกเลย นี่ดูเลยนะ ฉันอุตส่าห์สั่งทำพิเศษเพื่อนพี่เลยนะเนี่ย เนี่ย! เค้กรสกล้วย!!!!" จียงยืนตวาดแว้ดๆ ซึงฮยอนเอื้อมมือไปจับมือของจียง ที่ตอนแรกเจ้าตัวทำท่าจะสะบัดออกแต่สุดท้ายก็ปล่อยให้จับมือเลยตามเลย


จียงดูท่าทางหัวหมุนอยู่ไม่้น้อย และเขาก็ยังคงหัวหมุนอยู่้เช่นเดียวกัน หลังจากที่จียงหันไปวางเค้กนั่นบนโต๊ะ ร่างสูงก็ดึงคนรักของตัวเองเข้าไว้ในอ้อมกอด


"แอ่ก... พี่! เป็นบ้าไรเนี่ย!" จียงดิ้นขลุกขลักเล็กน้อยตามประสา ท็อปเอาแต่กอดคนตัวเล็กแน่น แน่นเขา ราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะหายไปอย่างเช่นในความฝันเมื่อสักครู่นี้ และหากเป็นอย่างนั้น คราวนี้เขาจะไม่ยอมให้จียงไป เขาจะกอดเอาไว้ เขาจะกดจูบที่อ่อนโยนที่สุด เขาจะมอบความรักของเขาให้มากขึ้นกว่าเดิม แค่จียงไม่ไป


"...พี่ ... อึดอั...ด" จียงเอ่ยอย่างยากลำบาก เพราะแรงกอดของเจ้าของวันเกิดที่รัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ


จียงอยากจะทุบกะโหลกคนบ้านี่สักที แต่ว่ายังไม่ทันได้ทำอะไรก็รู้สึกถึงน้ำอุ่นๆ บนไหล่ของเขา


"พี่ท็อป...ร้องไห้เหรอ"


"...."


"พี่เป็นอะไรน่ะ.... ไม่สบายเหรอ กาโฮมันแกล้งพี่เหรอ?" จียงพยายามยกแขนของตัวเองลูบหลังปลอบประโลม


"...."


"พี่. ... พี่ไม่ชอบเค้กรสกล้วยงั้นเหรอ T_T จียงขอโทษ จียงผิดไปแล้ว" คนตัวเล็กอยากจะร้องไห้ตาม ก็...ก็เขาคิดว่าลิงยักษ์ทุกตัวจะชอบกินกล้วยนี่น่า ฮืออ


"....พี่รักจียงนะ"


ฮือออ T_T.... .. มันเกี่ยวอะไรกับที่พี่ไม่ชอบเค้กกล้วยวะ แต่ก็...


"จียงก็รักพี่นะ" ว่าแล้วก็โอบกอดคนอายุยี่สิบสามในค่ำคืนนี้ สาบานว่าคนรักของเขาเพิ่งจะยี่สิบสามไม่ใช่สามสิบสอง


"พี่รักจียง ...อย่าไปไหนเลยนะ"


จียงงง นี่กูจะไปไหนเหรอ จะตายในอ้อมกอดกอริลล่าอยู่แล้วจะให้ไปไหนได้อีก


"พี่รักจียงนะ รักที่สุดเลย" ท็อปพร่ำพูดคำรักราวกับไม่เคยได้พูดมาก่อน เขาไม่อยากให้อะไรๆ มันสายเกินแก้ มีเวลาเท่าไหร่เชียวในชีวิตหนึ่ง


"จียงรู้แล้วน่า พี่ท็อปเลิกร้องได้แล้ว นี่ฝันอะไรบ๊องๆ ใช่มั้ย? จียงอยู่ตรงนี้ไง เลิกร้องๆ เดี๋ยวเค้กกล้วยไม่อร่ิอยนะ" พอคนตัวโตคลายอ้อมกอดจียงก็ค่อยๆ ปาดน้ำตาของจากใบหน้าของคนรักของตัวเอง แอบนึกอิจฉาอยู่ในใจลึกๆ ทำไมพี่ท็อปเวลาที่ร้องไห้ขี้มูกโป่งมันยังหล่อเลยว่ะ


"จีจะอยู่กับพี่ตลอดไปเลยได้มั้ย" ตอนนี้จีดราก้อนกำลังรู้สึกเหมือนเป็นพี่เลี้ยงเด็ก ......เด็กโข่งอายุยี่สิบสาม


"ไม่รู้เรอะ!"


พอตอบไปแบบนั้นเด็กโข่งหน้ามาเฟียก็ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ออกมาอีกระลอก จนรีบอธิบายแทบไม่ทัน


"ก็นั่นมันเรื่องของอนาคตนี่! ฉันสัญญาไม่ได้หรอกนะ"


"...."


"แต่ที่ฉันรู้ ก็คือตอนนี้ฉันรักพี่มาก! และไม่มีใครทำให้ฉันเปลี่ยนใจไปจากพี่ง่ายๆ ด้วย!" พูดแล้วก็เขินเอง พอเห็นแววตาคมนั่นก็เผลอหลบสายตา แม่ง คบกันมาตั้งสองปีแล้วยังไม่ชินเลยอ่ะ


แต่เรื่องอะไรท็อปจะยอมให้จียงหลบเขาล่ะ


นานๆ จียงจะยอมบอกรักเขาเสียงดังฟังชัดนะ


ขอให้รางวัลหน่อยแล้วกัน....







"อื้มม... พี่ท็อป ...."


"ว่าไง"


"....ไปกินเค้กกล้วยก่อน"

 

 

 

 

 

 

 

 

HAPPY BIRTHDAY

CHOI SEUNGHYUN

 

ปล. ตอนนี้ชอบเพลงฮัลเลลูย่ามากมาย

ปลล. งานท่วมกบาลแล้ว

ปลลล. ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านกันนะคะ ^___^

 

 

 

 

 

 

 

edit @ 4 Nov 2009 20:03:45 by ArtemIz { กิ๊ฟ } ★

edit @ 26 Dec 2009 05:44:41 by ArtemIz { กิ๊ฟ } ★

Comment

Comment:

Tweet

I admire the time and effort you have made your blog and detailed information on the offer!

#11 By biorelief (175.110.69.50) on 2012-04-06 23:34

กรี๊ดดด ด ใจหายอ่ะพี่กิ๊ฟฟฟฟ
ฝันร้ายๆๆๆๆ ร้ายสุดๆ
T^T!!!

กาโฮเเกล้ง!? ไม่ชอบเค้กรสกล้วย!? 5555

ไปกินเค้กเหรอ ...หุหุ -..-

#10 By Tongta_tee on 2011-12-11 11:48

อิโป้ แกฝันน่ากลัวมาก -[ ]-!
ฉันคิดจริงนะเฮ่ยตอนแรกอ่ะ แว๊กกก .

ละดูทำตัว โตแล้วนะโป้ ดูร้องไห้
ให้น้องมาปลอบอีก 5555

#9 By fatqoxl.s on 2011-02-12 20:01

อ๊ากก

ตื่นเต้นแทน

นึกว่าจะเศร้าสะแล้ว

ฝันได้น่ากลัวมาก

#8 By NucHHHH on 2010-04-22 22:19

กำลังคิดว่า
นี่แต่งฟิกโศกฉลองวันเกิดเทมป์เหรอเนี่ย
แต่ไม่ใช่เนาะ ฮ่า ๆ
ดีแระที่ไม่ใช่ ฮ่าๆ
แต่แอบชอบนะ ตอนที่ขับรถอ่ะ ชอบการบรรยายตรงช่วงนั้นอ่ะค่ะ ^^

#7 By rina (202.28.27.3) on 2009-12-06 01:36

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก
ตกใจมาก
คิดว่าเรื่องจิง
ที่ไหนได้
เปนความฝัน
น่ารักดีอ่ะ
ทั้งคู่เลย

สุขสันต์วันเกิดน้า
ผ่านมา3วันแล้วด้วยอ่ะ
ไม่เปนไรเนอะ

#6 By mayyong (203.153.170.150) on 2009-11-07 18:30

อึ้ง

ฝันเรอะ

ทำน้ำตาซึม

เพราะฝัน

55+

#5 By frem1991 on 2009-11-05 13:07

ปู่ฝันน่ากลัวอ่ะ

จะร้องไห้แล้วนะ TOT

ลิงร้องมังกือ โอ๋ๆ big smile

#4 By нαшαzε ';♥ on 2009-11-04 22:19

แอร่กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

น้องกิ๊ฟฟฟฟฟฟฟฟเล่นอะไรเนี้ยยยยยยยยยยยยยยยยย

ตอนแรกพี่แอบช็อค!! ท๊อปอายุ 34 ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

แถมตกใจจีบอกเลิกท๊อป!! แต่มันก็เป็นแค่ความฝัน >w<

เกือบข้าอารมร์โหมดเศร้าเลยอ่ะ ดีนะเรียกกลับมาทัน ฮ่าๆๆๆๆๆ


พี่ชอบประโยคนี้มากกกกกกก

ฉันอุตส่าห์ลงทุนขอร้องเจ้าพวกนั้นเพื่อวันนี้โดยเฉพาะเลยนะ คิดว่าฉันอายมั้ยห๊ะที่บอกว่าอยากจะอยู่กับพี่แค่สองคนเนี่ย คิดว่าอายมั้ย!!!

อ่านแล้วเขิลลลล 5555555 จียงทำเพื่อท๊อปคิดดุเส่!!!~ลงทุนนะเนี้ยยยอายมั้ยยยยย

เค้กกล้วยน่านนนน มามุขนี้เลยครับท่าน ฮ๋าๆๆๆๆๆๆ อยากทานอ่ะ ชอบทานเหมือนกันนะ

ฮ่าๆๆๆๆๆ>w< ไม่ไหวจะทนจริงๆๆๆๆ เรื่องนี้ถึงจะเรียบง่ายแต่ก้อบอวลไปด้วยความน่ารักของจียง

อ่ะลืมอีกเรื่องท๊อปร้องไห้ TT โอ้! ฝันนี้มันน่ากลัวจริงๆๆเข้าใจเลยละ

พี่ท๊อปจียงรักกันนานๆๆๆนะ จะอีกกี่ปี สามสิบสี่สิบก็ขอให้รักกันนานๆๆๆๆตราบเท่าที่จะนานได้ ฮ่าๆๆไม่มีวันหมดรักเลยยิ่งดี น่านแล้วชั้นมาอวยพรอะไรเนี้ย ฮ่าๆๆๆ

ยินดีกับคุณน้องที่แต่งเสร็จทันวันเกิด ^^!


พีพล่ามอะไรเยอะแยะเนี้ย ฮ่าๆๆๆ ขอบคุณสำหรับฟิคนะงับ สนุกมากเลย ^^

#3 By Onezo on 2009-11-04 22:17

งืมมม ฝันน่ากลัวมาก
ไม่แปลที่เด็กอายุยี่สิบตามคนนี้
จะผวาตื่นมากอดคนรักแล้วร้องให้ยกใหญ่แบบนี้
สงสารอะ กลัวแทนเลย

เด็กโข่งหน้ามาเฟียกำลังทำหน้าจะร้องให้
ต้องน่ารักมากแน่ๆเลย อิอิ
อยากช่วยปลอบจัง

ไปกินเค้กวันเกิดเทมกันดีกว่า
HBD ชเวท็อป นะจ๊ะ
ปล.ฟิกน่ารักมากbig smile

#2 By DMP on 2009-11-04 21:49

มัน....ฝัน....

ฝันได้น่ากลัวมากอิเทมป์

ฝันได้แบบว่า...อ่านมาสักพัก...

อย่าบอกนะว่าแกจะตาย.......

ทำไปทำมา....แกฝัน......

ฝันอย่างนี้มาฆ่ากุเหอะอิเทมป์!!!!!

เค้กรสกล้วย ก็อยากกินบ้างอะไรบ้าง แต่ช่วงนี้

ร่างกายสั่งการให้งดของหวานทุกอย่าง

รับทราบคับผม...แต่อยากกินจริงจังนะ เค้กจ๋า

#1 By ... on 2009-11-04 20:31


ShoutMix chat widget