AЯTEMIZ ★

Title : On 4th November [OS]
Pairing : Choi Seunghyun x Kwon Jiyong
Author : ArtemIz
Rating : PG-13 ?
Warning : YAOI [ BOYxBOY ]

Talk : แต่งทันหมดวันเกิดอิโป้พอดี =_= นี่อีกไม่กี่ชั่วโมงแล้วนะเนี่ย ด้วยความที่กิ๊ฟอยากเอามาลงวันนี้ กิ๊ฟเลยเริ่มเรื่องตั้งแต่เมื่อวาน จบวันนี้ 555+ ตอนแรกคิดว่าไม่นานจะยาวมาก แต่กิ๊ฟแต่งแล้วมันรู้สึกยาวอ่ะ แต่ไม่รู้ว่าเวลาอ่านแล้วมันจะสั้นรึเปล่านะคะ แหะๆ
ยังไงก็ ขอให้โป้หล่อ โป้รวย ? โป้หน้าเด็กลง ?? โป้รักจียงมากๆ เลิกเกรงใจอิจีสักที เมิงเล่นกันบ้างก็ได้ กูเหงา =.=
พล็อตฟิคเรื่องนี้มีแรงบันดาลใจมาจากนิยายของชาวบ้านเขานะคะ พยายามให้ไม่เหมือนมากที่สุดแล้ว แต่ถ้ามันยังเหมือนบ้าง แหงะ กิ๊ฟขอโต๊ด T^T








On 4th November [OS]






Happy Birthday T.O.P


.
.
.
.
.
.


หรืออดีต T.O.P.....


ชเวซึงฮยอน ชายวัย 34 เป็นเพียงแค่ผู้ชายธรรมดา


ใช่ เพียงผู้ชายธรรมดา ที่กำลังนอนดูทีวีอยู่ที่หน้าจอโทรทัศน์ มองดูนักร้องหน้าใหม่ที่ต่างขึ้นมายืนบนเวที แฟนคลับมากมายร้องเพลงไปกับพวกเขา บนเวทีที่มีแต่ความสุข


....ที่ๆ เขาเคยได้สัมผัสมาเป็นเวลานับสิบปี ที่ที่เขาลาจากมาได้ไม่นานมากนัก


แต่ถึงชเวซึงฮยอนไม่ได้เป็นนักร้องอย่างที่นักร้องรุ่นน้องเหล่านี้ในตอนนี้ เขาก็ยังเป็นที่ปรึกษาทางด้านดนตรีอยู่บ้าง และแน่นอนว่ามีธุรกิจส่วนตัวของตัวเอง แบรนด์เสื้อที่ร่วมหุ้นกับคนรักของเขาที่กำลังมีชื่อเสียงโด่งดังในหมู่วัยรุ่นสุดแนวในตอนนี้


สำหรับเขานั้น ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะไม่ได้ืทำงานในวงการบันเทิงอย่างเต็มตัวเหมือนกับที่จียงกำลังหัวหมุนแต่งเพลง แต่งทำนอง เป็นโปรดิวเซอร์ แล้วยังมาช่วยกันออกแบบเสื้ออย่างทุกวันนี้ เขาก็มีความสุขมากแล้ว


เพราะเขาทำงานที่เขารัก


และได้ทำงานกับคนที่เขารักมากเช่นกัน


อันที่จริงวันนี้เขารีบปั่นงานทั้งหลายแหล่เท่าที่จะทำได้ให้เสร็จไวๆ


ทำไมน่ะเหรอ ....


เหตุผลสำคัญของเขาก็คือ


วันพรุ่งนี้ ที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้ ...


เป็นวันเกิดของเขาเอง... วันเกิดปีที่สามสิบห้าของเขา


และแน่นอนว่าเขาก็ต้องการจะฉลองวันเกิดของเขากับคนรักของเขาอย่างที่เป็นมาทุกๆ ปี


แต่ไม่ว่าการฉลองวันเกิดกับจียงจะจับมากี่ครั้ง ไม่ว่าอาหารที่เตรียมเอาไว้จะซ้ำกับเดิมบ้าง เขาไม่เคยเบื่อเลยสักครั้ง เพราะวันเกิดของเขา เขาขอมีเพียงครอบครัวของเขา มีจียง มีเพียงเท่านี้ ชีวิตของเขาไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว


ครืนนนน


ฝนจะตกอย่างนั้นเหรอ...


ปกติแล้วในวันเกิดของเขา ฝนไม่ตกมานานแค่ไหนแล้วนะ


ไม่อยากจะคิดอะไรมากหรอก


แต่รู้สึกไม่ดียังไงไม่รู้....


...จียงจะเปียกมั้ยนะ


ซึงฮยอนหยิบหมอนอีกใบมาหนุนให้สูงขึ้น มองการแสดงตรงหน้า รู้สึกว่าเดี๋ยวนี้แนวเพลงเปลี่ยนไปกว่าเมื่อก่อนเยอะพอดู สมัยมันเปลี่ยนไปเร็วขนาดนี้เชียวเหรอ? แล้วนี่เขาแก่ตัวลงขนาดที่ต้องมานั่งรำลึกถึงความหลังแล้วหรือนี่ เขาเปลี่ยนไปจริงๆ


ไม่นานเท่าไหร่ เขารู้สึกได้ถึงแสงสว่างของรถยนต์วาบเข้ามาทางหน้าต่าง และเสียงกดกริ่งหน้าบ้านของเขา


กรดกริ่งงั้นเหรอ?


ปกติจียงไม่เคยกดกริ่งนะ ...


...หรือว่าลืมเอากุญแจไป?


ซึงฮยอนลุกขึ้น เขาเหลือบไปมองนาฬิกาเล็กน้อย เมื่อพบว่านี่เพิ่งห้าทุ่มเศษๆ เท่านั้น ร่างสูงแย้มรอยยิ้ม เขาคงได้มีดินเนอร์รอบดึ๊กดึกอีกคืนแน่ๆ ได้ยินเสียงฝนตกดังมาถึงข้างในบ้านเลย คงเพราะไม่มีเสียงทีวีกลบเสียงฝนแล้วล่ะมั้ง ตกหนักไม่ใช่เล่นเหมือนกันนะเนี่ย ซึงฮยอนหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กออกไปด้วย เผื่อว่าจียงของเขาจะโดนฝนเข้า


พอเปิดประตูออกไปก็พบกับจียงยืนอยู่ตรงหน้า เขายิ้มกว้างรับก่อนจะดึงร่างเล็กตรงหน้าเข้ามาใกล้ ค่อยๆ ซับน้ำฝนที่เกาะตามผมสีอ่อนที่ปรกติแล้วจะเซตไว้อย่างดูดี แต่เพราะฝนที่ทำให้มันลู่ลง เขาเช็ดอย่างเบามือ แต่สายตาก็เห็นรถสีแดงจัดแม้ในความมืดไม่คุ้นตาจอดค้างอยู่หน้าบ้าน ...รถใครกันนะ?


"จียง..." รถที่อยู่หน้าบ้านคือใคร? ซึงฮยอนกำลังจะถาม แต่โดนจียงปัดมือที่กำลังเช็ดผมนุ่มนั่นออกเสีย จียงเอาแต่ก้มหน้า


"ซึงฮยอน..." ซึงฮยอน? แปลกชะมัด ปกติจียงไม่เคยเรียกเขาแบบนี้ ทำไมวันนี้ถึงมีแต่เรื่องแปลกๆ


แต่คงไม่มีอะไร.......................ใช่มั้ย


ซึงฮยอนมองจียง ยังคงยิ้มให้เหมือนเดิม หากแต่ตอนนี้ในใจเริ่มไหววูบเพราะท่าทางแปลกๆ ของควอนจียง ในที่สุดจียงก็เงยหน้าขึ้นมา


.....เย็นชา......


"ซึงฮยอน"


ซึงฮยอนเริ่มคลายรอยยิ้ม สายตาของจียงกำลังทำให้เขาหายใจไม่ออก


"เรา...."


ใจซึงฮยอนอยากจะทำอะไรสักอย่างไม่ให้จียงพูดอะไรต่อไปอีก แต่เหมือนร่างกายของเขาถูกหยุดเวลาเอาไว้


หัวใจเต้นระรัว


"เราเลิกกันเถอะนะ"


......หัวใจเต้นระรัว และช้าลง ช้าลง จนหยุดนิ่ง


เหมือนตาย






เขาไม่เคยเกลียดฝนเท่านี้มาก่อนในชีวิต


เขาเกลียดฝนที่ตกหนักไม่ลืมหูลืมตา เขาเกลียดฝนที่ทำให้การตามหาจียงของเขายากขึ้นกว่าเดิม และมันอาจจะทำให้เขาโดนชนหรือไม่ก็ไปชนใครเข้าได้่ง่ายๆ แม้ว่าการขี่มอเตอร์ไซค์ของเขามันจะไม่ได้เป็นรองใครเลยก็ตาม


สภาพของซึงฮยอนตอนนี้เรียกได้ว่าเพราะคำว่า 'รัก' ที่มีให้จียงเท่านั้นที่ยังคงควบคุมให้มีชีวิตและเดินต่อไป


เพราะหัวใจตายด้านตั้งแต่จียงเดินจากชีวิตเขา


...ไปพร้อมกับใครบางคนที่นั่งอยู่ในรถสีแดงคันนั้น


จากไปโดยไม่บอกกันสักคำว่าทำอะไรผิด


จากไปทั้งๆ ที่สัญญากันเอาไว้ว่าจะฉลองวันเกิดของเขาด้วยกันสองคน


จากไป....โดยไม่ทิ้งเวลาให้ได้ถามเลยสักนิด


....ว่าวันนี้ ทำงานเหนื่อยหรือเปล่า?


โหดร้ายจังนะ ควอนจียง


แล้วนี่ต้องไปตามหาที่ไหน? สมองซึงฮยอนแทบไม่สั่งงาน เขารู้สึกแค่ตื้อตึงในหัว พอจะพยายามคิดให้ออกว่าจียงควรจะไปที่ไหน หรือว่าคนที่จียงไปด้วยคือใคร ก็เหมือนมีม่านหมอกมาบดบังเสีย ได้แต่เร่งความเร็วให้มากขึ้น มากขึ้น และมากขึ้น บางทีซึงฮยอนอาจจะขี่ตามรถสีแดงจัดคันนั้นทันก็เป็นได้


ซึงฮยอนหักเลี้ยว ภาพความทรงจำสมัยเด็กของเขาเริ่มไหลวนเข้ามา


ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกับจียง ...


ใบหน้ากลมๆ ของจียงที่ทำให้เขาติดตามาตั้งแต่ยังเด็ก ถึงแม้จะอยู่มัธยมแล้วหน้าตาของเด็กชายคนนั้นยังคงดูเด็กกว่าอายุจริงอยู่มาก หลังจากนั้นก็มาเจอกันอีกตอนที่ได้รวมวงเดบิวท์เป็นบิ๊กแบง หน้าของจียงไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมเท่าไหร่เลย ดูโตขึ้น แต่ก็ยังดูเด็ก และดูน่ารักเหลือเกินสำหรับเขา


ไม่มีคำว่าชลอถึงแม้ว่าจะเลี้ยวในทางหักศอกอีกครั้ง


เมื่อไหร่กันนะ ที่คำว่าพี่กับคำว่าเพื่อนสนิทของเขากับจียงมันหดสั้นลงมาจนกลายมาเป็นคนรัก แม้จะจำไม่ได้ว่าเริ่มรักคนตัวเล็กเมื่อใด แต่ก็ยังสามารถจำใบหน้าสีแดงระเรื่อของจียงในวันที่บอกรักได้ ยังคงจำความรู้สึกที่หัวใจพองโตคับอก ตื้นตันจนอยากจะร้องไห้ออกมา เพียงเพราะกับตอบตกลงสั้นๆ จากจียง ยังคงจำครั้งแรกที่จียงบอกรักเขาได้เช่นเดียวกัน ยังคงจำวันวาเลนไทน์ครั้งแรกของเราสองคนได้เช่นเดียวกัน


มอเตอร์ไซค์คันสวยพุ่งตรงออกไปด้วยความเร็ว ฝ่าไฟแดงอย่างไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ฝนยังคงตกกระหน่ำเช่นเคย แต่เหมือนกับว่า ตอนนี้ซึงฮยอนไม่สามารถรับรู้ถึงสิ่งรอบตัวได้อีกแล้ว


ถึงแม้วันนี้เราทั้งห้าต่างแยกย้ายกันออกไปตามทางของตัวเอง เราก็ยังคงอยู่ด้วยกัน เงินเก็บที่มีซื้อบ้านหลังไม่เล็กไม่ใหญ่สำหรับเราสองคน อยู่ด้วยกัน รวมกันสร้างแบรนด์เสื้อผ้าด้วยกัน วันที่เขามีจียง และจียงอยู่ข้างๆ เขา


ร่างกายลอยละล่องราวกับถูกเมฆบางเบารองรับตัวเอาไว้ สัมผัสเย็นชืดของเหล็กหายไปจากร่างกาย


เขาปลอบจียงสำหรับสัตว์เลี้ยงแสนรักที่เพิ่งจากไปได้ไม่ถึงครึ่งปีดี แต่ตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลาใช่ไหมที่เขาจะถามจียงว่า หมาพันธุ์นี้น่ารักหรือเปล่า ใจจริงเขาอยากจะลองเลี้ยงแมวดูสักครั้งเหมือนกัน แต่เหมือนจียงจะไม่ค่อยชอบเลี้ยงแมวเท่าไหร่ ...หรือเปล่านะ เขาอยากจะถามจียงสักครั้ง


แรงกระแทกลงบนพื้นคอนกรีตแกร่ง กลิ่นควันคละคลุ้ง แสงไฟสอดส่องผ่านสีเลือดที่ไหลท่วมกายเป็นประกายหากมองเป็นภาพศิลปะคงเป็นสีที่สวยงามมิใช่น้อย


อันที่จริงซึงฮยอนแทบไม่รู้ตัวว่าเมื่อสักครู่นี้ที่ขับฝ่าไฟแดงก็มีรถอีกคันที่ขับมาด้วยความเร็วด้วยเช่นกัน รถเก๋งคันงามเบรกไม่อยู่ เพราะขับมาด้วยความเร็ว เพราะอยากกลับไปหาครอบครัวที่มีความสุข เพราะฝนตกจนมองแทบไม่เห็นทาง เพราะคิดว่านี่เป็นกลางดึก เพราะตัวเองก็ขับรถฝ่าไฟแดงเช่นเดียวกัน


ชเวซึงฮยอนไม่รู้สึกเจ็บ เขานอนนิ่งคิดถึงเรื่องราวในวันวานไม่หยุดนิ่ง สำหรับตัวเขา ความคิดถึงเหมือนกับอวกาศที่แสนกว้างใหญ่ ความคิดถึงที่มีให้ไม่เคยหมด ไม่เคยสิ้นสุด ไม่เคยต้องพบทางตัน เพราะจียงก็อากาศหายใจแม้ว่าร่างกายจะจมอยู่ในอวกาศก็ตาม


แต่ตอนนี้ไม่มีอากาศแล้ว


ได้ยินเสียงจากนาฬิกาข้อมือบอกเวลาเที่ยงคืนตรง ...วันเกิดของเขา


อากาศของเขาคงได้อยู่ในที่ที่ดีกว่าเขา


ตอนนี้เขา ...ก็แค่ค่อยๆ ปล่อยเปลือกตาให้ปิดลง


แล้วหลับใหล....ตลอดกาล....


....จียง.....








"พี่ท็อป!!!!"


......จียง......

















.
.
.
.


"พี่ท็อป!!"



"พี่ท็อป!!!!!"


แรงกระแทกเข้ากับพื้นห้องเย็นเฉียบทำให้ท็อป หรือชื่อจริงว่า ชเวซึงฮยอน ลืมตาตื่นด้วยความตกใจ หัวใจของเขาเต้นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เอ...หรืออันที่จริงจะเคยมาก่้อนครั้งหนึ่ง แต่ที่แน่ๆ คือเหงื่อที่ไหลท่วมร่างกายของเขาทำให้เขามองฝ่ามือของตัวเอง และพบว่ามันไม่เปื้อนเสือดสีแดงสดแม้แต่นิดเดียว


เขาฝัน?


"กว่าจะตื่นได้นะ พี่ทำแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย ไหนบอกฉันไงว่าจะฉลองกันคืนนี้ แล้วนี่พี่มานอนหลับอยู่ในห้องแบบนี้เนี่ยนะ!!" เสียงแหลมตะโกนต่อว่าเขาเป็นชุด ท็อปได้แต่มองหน้าของจีดราก้อนลีดเดอร์ของวงนิ่ง ทว่านัยน์ตาวูบไหว


"ฉันอุตส่าห์ลงทุนขอร้องเจ้าพวกนั้นเพื่อวันนี้โดยเฉพาะเลยนะ คิดว่าฉันอายมั้ยห๊ะที่บอกว่าอยากจะอยู่กับพี่แค่สองคนเนี่ย คิดว่าอายมั้ย!!! แล้วพี่ทำกับฉันด้วยการมานอนเนี่ยนะ!!!"


"จียง..."


"ไม่ต้องมาเรียกเลย นี่ดูเลยนะ ฉันอุตส่าห์สั่งทำพิเศษเพื่อนพี่เลยนะเนี่ย เนี่ย! เค้กรสกล้วย!!!!" จียงยืนตวาดแว้ดๆ ซึงฮยอนเอื้อมมือไปจับมือของจียง ที่ตอนแรกเจ้าตัวทำท่าจะสะบัดออกแต่สุดท้ายก็ปล่อยให้จับมือเลยตามเลย


จียงดูท่าทางหัวหมุนอยู่ไม่้น้อย และเขาก็ยังคงหัวหมุนอยู่้เช่นเดียวกัน หลังจากที่จียงหันไปวางเค้กนั่นบนโต๊ะ ร่างสูงก็ดึงคนรักของตัวเองเข้าไว้ในอ้อมกอด


"แอ่ก... พี่! เป็นบ้าไรเนี่ย!" จียงดิ้นขลุกขลักเล็กน้อยตามประสา ท็อปเอาแต่กอดคนตัวเล็กแน่น แน่นเขา ราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะหายไปอย่างเช่นในความฝันเมื่อสักครู่นี้ และหากเป็นอย่างนั้น คราวนี้เขาจะไม่ยอมให้จียงไป เขาจะกอดเอาไว้ เขาจะกดจูบที่อ่อนโยนที่สุด เขาจะมอบความรักของเขาให้มากขึ้นกว่าเดิม แค่จียงไม่ไป


"...พี่ ... อึดอั...ด" จียงเอ่ยอย่างยากลำบาก เพราะแรงกอดของเจ้าของวันเกิดที่รัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ


จียงอยากจะทุบกะโหลกคนบ้านี่สักที แต่ว่ายังไม่ทันได้ทำอะไรก็รู้สึกถึงน้ำอุ่นๆ บนไหล่ของเขา


"พี่ท็อป...ร้องไห้เหรอ"


"...."


"พี่เป็นอะไรน่ะ.... ไม่สบายเหรอ กาโฮมันแกล้งพี่เหรอ?" จียงพยายามยกแขนของตัวเองลูบหลังปลอบประโลม


"...."


"พี่. ... พี่ไม่ชอบเค้กรสกล้วยงั้นเหรอ T_T จียงขอโทษ จียงผิดไปแล้ว" คนตัวเล็กอยากจะร้องไห้ตาม ก็...ก็เขาคิดว่าลิงยักษ์ทุกตัวจะชอบกินกล้วยนี่น่า ฮืออ


"....พี่รักจียงนะ"


ฮือออ T_T.... .. มันเกี่ยวอะไรกับที่พี่ไม่ชอบเค้กกล้วยวะ แต่ก็...


"จียงก็รักพี่นะ" ว่าแล้วก็โอบกอดคนอายุยี่สิบสามในค่ำคืนนี้ สาบานว่าคนรักของเขาเพิ่งจะยี่สิบสามไม่ใช่สามสิบสอง


"พี่รักจียง ...อย่าไปไหนเลยนะ"


จียงงง นี่กูจะไปไหนเหรอ จะตายในอ้อมกอดกอริลล่าอยู่แล้วจะให้ไปไหนได้อีก


"พี่รักจียงนะ รักที่สุดเลย" ท็อปพร่ำพูดคำรักราวกับไม่เคยได้พูดมาก่อน เขาไม่อยากให้อะไรๆ มันสายเกินแก้ มีเวลาเท่าไหร่เชียวในชีวิตหนึ่ง


"จียงรู้แล้วน่า พี่ท็อปเลิกร้องได้แล้ว นี่ฝันอะไรบ๊องๆ ใช่มั้ย? จียงอยู่ตรงนี้ไง เลิกร้องๆ เดี๋ยวเค้กกล้วยไม่อร่ิอยนะ" พอคนตัวโตคลายอ้อมกอดจียงก็ค่อยๆ ปาดน้ำตาของจากใบหน้าของคนรักของตัวเอง แอบนึกอิจฉาอยู่ในใจลึกๆ ทำไมพี่ท็อปเวลาที่ร้องไห้ขี้มูกโป่งมันยังหล่อเลยว่ะ


"จีจะอยู่กับพี่ตลอดไปเลยได้มั้ย" ตอนนี้จีดราก้อนกำลังรู้สึกเหมือนเป็นพี่เลี้ยงเด็ก ......เด็กโข่งอายุยี่สิบสาม


"ไม่รู้เรอะ!"


พอตอบไปแบบนั้นเด็กโข่งหน้ามาเฟียก็ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ออกมาอีกระลอก จนรีบอธิบายแทบไม่ทัน


"ก็นั่นมันเรื่องของอนาคตนี่! ฉันสัญญาไม่ได้หรอกนะ"


"...."


"แต่ที่ฉันรู้ ก็คือตอนนี้ฉันรักพี่มาก! และไม่มีใครทำให้ฉันเปลี่ยนใจไปจากพี่ง่ายๆ ด้วย!" พูดแล้วก็เขินเอง พอเห็นแววตาคมนั่นก็เผลอหลบสายตา แม่ง คบกันมาตั้งสองปีแล้วยังไม่ชินเลยอ่ะ


แต่เรื่องอะไรท็อปจะยอมให้จียงหลบเขาล่ะ


นานๆ จียงจะยอมบอกรักเขาเสียงดังฟังชัดนะ


ขอให้รางวัลหน่อยแล้วกัน....







"อื้มม... พี่ท็อป ...."


"ว่าไง"


"....ไปกินเค้กกล้วยก่อน"

HAPPY BIRTHDAY

CHOI SEUNGHYUN ♥

ปล. ตอนนี้ชอบเพลงฮัลเลลูย่ามากมาย

ปลล. งานท่วมกบาลแล้ว

ปลลล. ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านกันนะคะ ^___^

edit @ 4 Nov 2009 20:03:45 by ArtemIz { กิ๊ฟ } ★

edit @ 26 Dec 2009 05:44:41 by ArtemIz { กิ๊ฟ } ★