[BB-SF] Lavender [1/2] : TOPxGD

posted on 20 Apr 2010 16:55 by artemiz48 in ShortFic

 

 

 

 



Title : Lavender [1/2]
Pairing : Choi Seunghyun x Kwon Jiyong
Author : ArtemIz
Rating : PG-13
Genre : Drama ?
Warning : YAOI [ BOYxBOY ]
note : ฟิคดราม่าเรื่องแรกครับผม ^^ เรื่องแรกของชีวิตจริงๆ ไม่อิงนิยายฮะ กร๊ากๆ ปกติแล้วแต่งแต่ฟิคบ้าๆ บอๆ แล้วจู่ๆ ก็มีน้อง(ในเอ็ม) มาจิ้มๆ บอกให้เค้าแต่งฟิคให้อ่านหน่อย รีเควสเศร้าๆ แหวกๆ แหกๆ .....เอ่อ ... จึงรับคำรีเควสนั่นมาลองดูอย่างหวาดหวั่น 'นี่กูจะทำได้หรือ?' แต่สุดท้ายก็ลงเอย แบ่งออกเป็นสองตอนตามที่รีเควสอีกนะจ๊ะ

พอดีคิดถึงทุ่งลาเวนเดอร์ที่ฮอกไกโดแล้วอยากแต่ง ^ ^

ปล. รูปที่นำมาเป็นโปสเตอร์นำมาจาก [Lavender] นะคะ ^ ^ ลองเข้าไปทุ่งลาเวนเดอร์กันน๊า สวยดี ^ ^

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ควอนจียงเป็นผู้ชายที่น่าหลงใหล ....


แม้จะไม่ใช่คนที่หน้าตาดีเลิศเลอ ไม่ได้หน้าตาสะสวยราวกับผู้หญิง แต่ว่ากลับมีความน่าหลงใหลอยู่อย่างไม่น่าเชื่อ


แม้กระทั่งตอนหลับ ....ควอนจียงก็น่าหลงใหล ไม่แพ้ตอนตื่นจากนิทราเลย ......



.
.
.










ชเวซึงฮยอน หรือ ใครๆ ก็มักจะเรียกเขาว่า ท็อปผู้หยิ่งยะโส ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเหตุใดชื่อเล่นของเขาจึงกลายเป็นแบบนั้น ทั้งๆ ที่เขาไม่ได้เป็นคนแบบที่ว่ามาสักนิด เขาก็เป็นแค่ผู้ชายที่ประกอบกิจการส่วนตัว กิจการที่ถูกสืบทอดมารุ่นต่อรุ่น เท่านั้นเอง ....


ถึงแม้ว่าไอ้กิจการที่ว่ามานี่กำลังจะเจ๊งแหล่ไม่เจ๊งแหล่ก็เถอะ ....


ท็อปค่อยๆ หยิบชิ้นส่วนแขนขึ้นมาประกอบเข้ากับตัวตุ๊กตาหมี อาา ...เขาทำสำเร็จไปอีกหนึ่งตัวแล้วสินะ ช่วงนี้เขาทำงานของเขาไม่ค่อยสำเร็จเลย ไม่รู้ว่าทำไม แต่อาจจะเป็นเพราะตั้งแต่พี่สาวของเขาไม่อยู่ช่วยทำล่ะมั้ง งานถึงได้ไม่เดินหน้าเอาเสียเลย


ขณะที่ท็อปกำลังลอบถอนหายใจด้วยความเหนื่อย เสียงกระดิ่งที่ติดไปตรงประตูร้านก็ดังขึ้นเสียก่อน


มีคนเข้ามาในร้านของเขา?


ท็อปค่อยๆ เดินออกจากห้องที่เขาขลุกตัวทำเหล่าของเล่นมากหน้าหลายตา แน่นอนมันเป็นของเฮดเมดที่เขาทำเองขึ้นมาทั้งหมด อะไร...อย่าบอกนะว่ามันไม่เข้ากับหน้าของเขาน่ะ


เอาเถอะ อาจจะเป็นเพราะหน้าของเขาแบบนี้ด้วยล่ะมั่ง ช่วงนี้ของเล่นของเขาจึงขายได้ไม่ค่อยดีเอาเสียเลย


คนที่เข้ามาคงจะมาถามทางอย่างเดิมๆ สินะ เขาอยากเอาแผนที่นิวยอร์กไปแปะไว้หน้าร้านจริงๆ ท็อปขมวดคิ้วด้วยความรำคาญเมื่อนึกถึงเจ้าพวกที่เข้ามาถามทางมันก็จะอารมณ์เสียขึ้นมาดื้อๆ คอยดูนะ ถ้าเข้ามาถามทางจริงๆ จะแกล้งบอกผิดๆ ให้เดินหลงให้ได้เลยคอยดูสิ


แต่ไม่เอาล่ะ ....


เขาเปลี่ยนใจไม่แกล้งแล้วล่ะ ....


ผู้ที่เข้ามาเยือนกำลังยืนดูของเล่นที่เขาทำอย่างละเอียด ราวกับจะพิจารณาอะไรบางอย่าง มือขาวๆ นั่นหยิบของเล่นชิ้นหนึ่งขึ้นมา ท็อปยืนมองคนตัวเล็กๆ นั้นดูของในร้านของเขาเงียบๆ ไม่ได้ทักทายอะไรออกไป แขกของร้านที่ดูก็รู้ว่าเป็นคนเอเชียแบบเขาอย่างแน่นอนยังคงยืนดูของชิ้นนั้นไม่ละสายตา แล้วเด็กเอเชียก็ค่อยๆ แย้มรอยยิ้มหวานออกมา


ตึก ๆ ....


เชี่ย เสียงอะไรวะ ..


ท่าทางท็อปจะตกใจดังมากไปหน่อย ก็คนที่กำลังยิ้มหวานให้กับของเล่นสะดุ้งโหยงไม่แพ้เขา รีบวางของเล่นที่อยู่ในมือลงที่เดิม ก่อนจะหันมาประจันหน้ากับเขา ใบหน้ากลมๆ นั้นดูตื่นหน่อยๆ คงไม่คิดว่าเขาอยู่ตรงนี้ตอนแรกสินะ ท็อปมองสิ่งที่เด็กคนนั้นถืออยู่ เอกสาร?


"ขะ.. ขอโทษครับ คือ พอดีเห็นที่หน้าร้านเขียนภาษาเกาหลีเอาไว้ เลยอยากจะเข้ามา ...." ท็อปเลิกคิ้วขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงคนตรงหน้า เด็กผู้ชาย ...เสียงแหลมๆ


"ถามทาง" ท็อปแย่งพูดขึ้นมา นั่นทำให้เด็กผู้ชายตรงหน้าหน้าตื่นขึ้นมากกว่าเดิม ท็อปหลุดหัวเราะกับท่าทางรู้สึกผิดของเด็กหลงทาง


"เอ่อ..." ท่าทางจะถามอะไรไม่ออก ท็อปยิ่งอยากหัวเราะเข้าไปใหญ่ ก็เจ้าเด็กนี่เดี๋ยวก้มหน้าเดี๋ยวเงยหน้าเหมือนอยากจะพูดแต่ไม่ยอมพูด หึหึ


"ถามทางไปบริษัทเหรอ? ที่ไหนล่ะ ถ้ารู้เดี๋ยวจะบอก" ท็อปเป็นฝ่ายเอ่ยถามแทน เสียงทุ้มของเขาเจือเสียงหัวเราะอย่างที่ตัวเองยังรู้สึก แต่ว่าคนตรงหน้าไม่ได้โกรธที่เขาหัวเราะ กลับเงยหน้าขึ้นมายิ้มกว้างให้


หืมม .....


เปลี่ยนใจไม่บอกทางแล้วดีกว่ามั้ง .....


เปลี่ยนเป็นให้เด็กคนนี้มาอยู่กับเขาที่นี่เลยแล้วกัน .....











กริ้งงง~


"พี่ท็อป~" ท็อปละสายตาจากของเล่นตรงหน้าก่อนจะเดินออกไปหน้าร้าน ยิ้มบางๆ ให้กับแขกประจำ


"ว่าไงจียง งานเสร็จแล้วเหรอเรา" จียงพยักหน้าถี่ๆ ก่อนจะวางกระเป๋าลงที่หลังเคาท์เตอร์แล้วจับจองที่นั่งตรงนั้นราวกับเป็นคนขายของที่นี่ยังไงยังงั้น ...นี่ นายเป็นคนซื้อนะ ไม่ใช่คนขาย


ตั้งแต่วันนั้นที่เขากับจียงได้เจอกัน จียงแวะมาที่ร้านเขาบ่อยๆ เจ้าตัวเล็กบอกกับเขาว่า เขาชอบของเล่นที่อยู่ในร้านนี้ ยิ่งพอท็อปบอกออกไปว่าทั้งหมดเป็นของเฮดแมนที่ทำขึ้นเองกับมือตาเรียวๆ นั่นยิ่งเป็นประกายให้เห็นชัด จนช่วงหลังๆ มานี่จียงแวะมาที่ร้านของเขาทุกวัน หลังจากที่ตัวเองเลิกงานที่บริษัทแล้วน่ะนะ ....


เขาเองก็พอเข้าใจจียงว่าทำไมจึงมาที่ร้านของเขาบ่อยๆ ผู้ชายตัวเล็กๆ คนนึงย้ายมาทำงานที่อเมริกาคนเดียว เมืองอันใหญ่โตนี้คงเป็นอะไรที่กว้างใหญ่มาก และเมื่อมีเขาที่เป็นคนชาติเดียวกัน มีกิจการเปิดร้านอยู่ไม่ไกลจากบริษัท จียงคงไม่ปฏิเสธที่จะเป็นเพื่อนกับเขาอย่างแน่นอน


"พี่ท็อป พี่ยังไม่ได้ขายเจ้านั่นให้ใครใช่มั้ย?" คำถามเดิมๆ จากปากของจียงเรียกให้ผมหันมอง ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ


จียงชอบตุ๊กตากระต่ายสีขาวถือดอกลาเวนเดอร์มาก มันเป็นตุ๊กตาตัวเดียวกับที่จียงหยิบขึ้นมาในวันแรกที่เราได้เจอกัน จียงบอกกับเขาเอาไว้ว่าอยากจะได้เจ้าตุ๊กตากระต่ายตัวนี้ แต่ว่าเงินของเจ้าตัวยังมีไม่มากพอ ผมสัญญาว่าจะเก็บตุ๊กตาตัวนี้เอาไว้จนกว่าจียงจะมีเงินพอสำหรับจะจ่าย ...ใจจริงท็อปอยากจะให้ตุ๊กตาตัวนั้นกับจียงไปเลยแบบไม่คิดเงิน แต่ดูท่าทางเถรตรงของจียงแล้ว เขาคงทำอย่างนั้นไม่ได้ ...สุดท้ายเลยบอกราคาเลเวลต่ำสุดขีดให้ไป อย่างน้อยเราก็รู้สึกดีด้วยกันทั้งสองฝ่ายสินะ


กริ้งงง~


"อ๊ะ สวัสดีครับ" ท็อปหันไปมองที่ประตู หญิงวัยกลางคนชาวอเมริกันเดินจูงลูกชายฝาแฝดสองคนเข้ามาในร้าน หล่อนยิ้มให้กับจียง ท็อปเองก็ยิ้มบางๆเช่นกัน แต่ว่าชายหนุ่มไม่คิดจะยืนอยู่หน้าร้านหรอก เขาเดินกลับเข้าไปในห้องทำงานของตัวเองเงียบๆ ปล่อยให้จียงดูแลลูกค้าของเขาไป ไม่รู้ทำไม ตั้งแต่จียงมานั่งเล่นอยู่ที่ร้านของเขา เหมือนร้านนี้จะมีคนเข้ามาสนใจ เข้ามาเลือกดูของเพิ่มขึ้น


ท็อปฟังเสียงเจื้อยแจ้วของจียงขณะที่มือกำลังง่วนกับการทำตุ๊กตาตัวต่อไป เขาลอบยิ้มกับตัวเองอีกครั้ง






.
.
.
.



วันที่เท่าไหร่แล้วนะ ที่เขาได้ยินเสียงของจียงพูดคุยกับลูกค้าที่หน้าร้าน ครบอาทิตย์หรือยัง อืม... หรือมากกว่าเดือนแล้วนะ


อืมม คงมากกว่าเดือนแล้วล่ะมั้ง .... ที่เขามีจียงอยู่ข้างๆ แบบนี้


เฮ้ย .. อย่าล้อนะ ก็แค่แบบ ที่นี่อ่ะ เป็นทั้งร้านของเขา แล้วก็เป็นบ้านของเขาด้วย ชั้นสองน่ะ กว้างขวางนะอยากจะบอก มรดกที่พ่อกับแม่ของเขาทิ้งเอาไว้ให้น่ะ สุดยอดที่สุดแหละ หึหึ แล้วทีนี้พอไม่มีใครอยู่ที่บ้านหลังนี้แล้ว เขาก็อยู่คนเดียวไง แล้วจียงก็มาทำงานที่นี่คนเดียวด้วย แถมที่ที่จียงอยู่มันต้องเสียค่าเช่าุทุกเดือนไง ....มันเปลืองใช่มั้ยล่ะ เขาเลยชวนจียงมาอยู่ด้วยกัน แค่นั้นเอง ....


แต่ก็ ...เขายอมรับนะ ว่าเขารักเจ้าเด็กหลงทางคนนี้เข้าแล้วล่ะ ฮะๆ


"พี่ท็อป ตัวนี้ราคาเท่าไหร่อ่ะ?" ร่างของจียงเดินอุ้มตุ๊กตาตัวยักษ์ที่ไม่มีป้ายราคาติดเอาไว้เข้ามาในห้อง จียงช่วยเขาทำงานอย่างนี้เป็นประจำ อันที่จริงเขาก็เกรงใจเจ้าตัวเล็กนี่อยู่หรอกนะ นอกจากจะต้องทำงานที่บริษัทแล้ว ยังจะต้องมาช่วยเขาทำงานอีก เหนื่อยแย่ ... แต่ว่าจียงเป็นคนเถรตรงอย่างที่ว่าล่ะ พอเขาไม่เก็บค่าเช่าห้อง (ก็ไม่รู้จะเก็บทำไม) เจ้าเด็กคนนี้ก็ทำงานแลกค่าที่พักเอาเสียเลย เฮ้อ...


ผมมองตุ๊กตาในมือของจียงนิ่งๆ


"20 เหรียญแล้วกัน" ท็อปเห็นจียงขมวดคิ้วใส่เขา แต่ว่าเจ้าตัวเล็กไม่ได้ทักท้วงอะไร พยักหน้าแล้วเดินออกไปหน้าร้านอีกครั้ง


ท็อปมองของที่อยู่ในมือของเขา ก่อนจะลอบถอนหายใจ แล้วหยิบไวน์ข้างๆ กายขึ้นมาจิบ ตาคมมองไปรอบๆ ห้อง จนไปหยุดอยู่ตรงเก้าอี้ที่ไร้เจ้าของ


เขารู้สึกคิดถึงวันก่อนๆ ขึ้นมาอีกแล้ว ...


แต่ว่าท็อปไม่ได้รำลึกถึงความหลังมากไปกว่านั้น กลิ่งหอมๆ ที่คุ้นเคยก็กอดเขาจากข้างหลัง คางเล็กๆ นั่นเกยไหล่ก่อนจะเอาแก้มนิ่มๆ นั่นมาทาบกับแก้มของเขา


"พี่ท็อปป~ วันนี้ขายได้ตั้งหลายตัวแหนะ พี่ต้องรีบๆ ทำตุ๊กตาเพิ่มแล้วนะ เดี๋ยวจียงขายหมดร้านไม่รู้ด้วย คิกๆ" สงสัยว่าจียงคงปิดร้านให้คนเดียวอีกแล้ว ท็อปเอื้มมมือไปสัมผัสแก้มนุ่มๆ จียง ก่อนจะลูบมันอย่างเบามือ ...ทำไมแก้มของจียงถึงได้นุ่มนักนะ พอลองถามเคล็ดลัดของจียงแล้วก็ไม่ปรากฏความพิเศษอะไรมากกว่าใช้โฟมล้างหน้า ...


"...เหนื่อยมากรึเปล่า? ไปนอนพักเลยก็ได้นะ เดี๋ยวพี่ทำตัวนี้ให้เสร็จก่อน" ท็อปไม่เคยอดใจไหวกับกลิ่มหอมๆ ของจียงหรอก เขาหอมแก้มนุ่มนั่นเข้าไปฟอดใหญ่ หอมชะมัด น้ำหอมกลิ่นอะไรนะ...


"จียงเห็นพี่นั่งมองเก้าอี้นั่งสิบนาที เดินไปปิดร้านแล้วกลับมาพี่ยังไม่ได้แตะตุ๊กตาเลย อย่างนี้คืนนี้มันจะเสร็จมั้ยเนี่ย" ว่าแล้วเจ้าตัวก็หัวเราะคิกคัก ท็อปเลิกคิ้วขึ้นสูง นี่เขานั่งมองเก้าอี้ตัวนั้นนานมากขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย ...


"เสร็จน่าาา เนี่ย เห็นมั้ย เหลือติดตา ติดโบว์ เก็บรายละเอียดอีกหน่อยก็เสร็จแล้ว ขึ้นไปนอนเถอะจียง เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ต้องไปทำงานอีก" เอาจริงๆ นะ ท็อปไม่ได้โกหกจียงสักนิด เขายังไม่อยากจะเชื่อตัวเองด้วยซ้ำว่าวันๆ นึงเขาสามารถทำตุ๊กตาได้วันละตัว หรือว่าวันไหนคนที่ไม่ค่อยได้เข้าร้านแล้วจียงมานั่งข้างๆ เขาทำได้วันละสองตัวเลยนะจะบอกให้ ไม่รู้สินะ ...แต่เขาว่าตั้งแต่จียงมาอยู่เป็นเพื่อนเขาแบบนี้เขามีสมาธิจะทำงานมากขึ้นนิดนึงล่ะ


จียงยึกยักเล็กน้อย ก่อนจะทำแก้มพองลมอย่างขัดใจ


"ก็ได้~ แต่พี่ท็อปก็ต้องรีบๆ ขึ้นไปนอนนะ เนี่ยยย~ ขอบตาคล้ำไปหมดแล้ว เดี๋ยวหมดหล่อจียงไม่รู้ด้วย แบร่ ~" แล้วเจ้าตัวเล็กของท็อปก็กระโดดไปที่บันได ท็อปจับใต้ตาตัวเองแล้วอมยิ้ม


"แล้วถ้าพี่ขอบตาคล้ำ หมดหล่อแบบนี้ ... จียงจะไม่รักพี่้เหรอ" คนที่กำลังจะก้าวขึ้นบันไดหยุดชะงัก เงยหน้าขึ้นสูงแล้วทำปากยื่นเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่สักอย่าง ท็อปนั่งนิ่งๆ รอคำตอบจากปากของเจ้าตัวเล็ก แล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้เมื่อจียงหันมายิ้มแป้นให้เขา


"รักสิ~" แล้วร่างนั้นก็รีบวิ่งขึ้นไปยังชั้นสองทันที ...


......


ให้ตายสิ ....


เขาเพิ่มรูปหัวใจตรงตุ๊กตาหมีด้วยแล้วกัน เผื่อมันจะช่วยแบ่งหัวใจของเขาที่ตอนนี้มันกำลังพองคับเต็มหน้าอกออกไปบ้าง....












กริ้งงง~


"ยินดีต้อนรับครับ" ท็อปที่กำลังพักสายตาบนเก้าอี้นวมตัวนุ่มปรือตาขึ้นเล็กน้อยก็จะหลับลงอีกครั้ง แต่ว่าหลับลงได้ไม่นานหรอก เพราะ ....


"อ้าว~ พี่เท็ดดี้ สวัสดีฺฮะ~" ท็อปกระเด้งตัวลุกขึ้นทันที


ใครวะ!!!?


ทำไมจียงถึงต้องทักด้วยเสียงน่ารักแบบนั้นด้วย เฮ้ยย นั่นจียงไว้ใช้กับเขาคนเดียวนะเว้ย


ท็อปรีบเดินออกไปหน้าร้านทันที ท่าทางคนมาใหม่คราวนี้จะไม่ใช่ลูกค้าที่มาซื้อของ .... แล้วก็ไม่ได้มาถามทางชัวร์ๆ !


จียงกับคุยอย่างออกอรรถรสกับใครไม่รู้ที่ท็อปไม่รู้จักแต่กลับรู้สึคุ้นหน้าคุ้นตา เขาเป็นผู้ชายร่างสูง ..สูงเว้ย.. ดูจากหน้าตาน่าจะเป็นคนเอเชีย แต่ว่าลักษณะท่าทางกลับดูเป็นชาวอเมริกันจ๋า อย่างที่ไม่ต้องนึกสงสัยนานเลยว่าอาศัยอยู่ที่นี่มานานมากแน่ๆ


ทันทีที่เขาเดินออกไป ชายไม่รู้จักแต่คุ้นหน้าคนนั้นก็หันมามองที่เขาพอดี นั่นทำให้จียงหันมามองเขาด้วยเช่นกัน


"พี่ท็อป~ มีอะไรเหรอ" จียงยิ้มกว้าง แต่ท็อปยอมรับว่าตอนนี้ยิ้มไม่ออกว่ะ ยิ่งไอ้คนนั่นมันยิ้มให้เขายิ่งยิ้มไม่ออก ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน ...


"นี่คือเจ้าของร้านที่นายพูดถึงเหรอจียง" ชายคนนั้นเอ่ยถามขึ้นมา ท็อปคิ้วกระตุก


"ใช่ฮะ พี่เท็ดดี้ นี่ พี่ท็อป ...พี่ท็อปนี่พี่เท็ดดี้ฮะ พี่เท็ดดี้เป็นคนรู้จักของจียงเอง แล้วก็เป็นประธานบริษัทที่จียงทำงานอยู่ด้วย" ท็อปคิ้วกระตุกอีกครั้ง อะไรนะ? ประธานบริษัทที่จียงทำงานอยู่ แล้วไอ้ประธานบริษัทกับลูกน้องนี่สนิทกันมากจนประธานบริษัทเดินเข้ามาทักทายลูกน้องเหรอ แล้วลูกน้องเรียกชื่อเล่นประธานบริษัทแบบนี้เลยเรอะ!


อะไรวะ ....


นี่เขาไม่พอใจอยู่ใช่มั้ยเนี่ย ...


"สวัสดีครับ ผมปาร์ค ฮงจุน แต่เรียกผมว่าเท็ดดี้ก็ได้นะ ผมชอบชื่อนั้นมากกว่า ฮะๆ ^ ^" แต่เขาไม่ชอบ ชื่ออะไรแลดูปัญญาอ่อนมาก


ท็อปยืนนิ่งได้ทักทายโต้ตอบ เขาเอาแต่ยืนจ้องหน้าปาร์คฮงจุนนิ่ง จนจียงเดินเข้ามาสะกิดแขนเขาเข้า


"พี่ท็อปเป็นอะไรรึเปล่า? ปวดหัวเหรอ?" จียง เด็กน้อยผู้ใสซื่อ ถามเขาตาแป๋วแบบนี้ แถมกลิ่นหอมๆ ของจียง อารมณ์หงุดหงิดแม่งหายหมดเลยจริงๆ


"สวัสดีครับ ผมท็อป" ไหนๆ แถวนี้แม่งก็ไม่มีใครเรียกเขาด้วยชื่อจริงๆ อยู่แล้วนี่


"ครับ จียงเล่าเรื่องของคุณให้ฟังเยอะมาก อ๊ะ แต่ว่าพูดถึงแต่เรื่องดีๆ นะครับ จนผมคิดว่าผมอยากจะมาเจอคุณสักครั้ง อยากจะมาขอบคุณด้วยครับ ที่ให้จียงมาอาศัยอยู่ด้วยแบบนี้ ผมเป็นคนรู้จักเขาแท้ๆ รู้สึกผิดมากเลย" พูดจบแล้วก็ยิ้มกว้าง ท็อปเลิกคิ้วขึ้น พิจารณาดูคนตรงหน้า อืม ...ถึงจะดูจริงใจที่มาขอบคุณเขาก็เถอะ ...


.....แต่ว่ายังไงก็ไม่ชอบขี้หน้าอยู่ดีล่ะวะ!!!!


ยิ่งหันมายิ้มให้จียงของเขาซะหวานขนาดนี้ด้วยเนี่ย ....


หมั่นไส้ว้อยยยยยย!!!!!




นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาได้ทำความรู้จักกับประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ที่จียงเข้าไปทำงานอยู่ เห็นว่าเป็นบริษัทที่ทำธุรกิจได้หลากหลาย และสามารถทำเงินได้อย่างมากมาย ถือเป็นบริษัทที่ได้รับความเชื่อถือจากหลายๆ บริษัท


และหลังจากที่จียงเล่าให้ฟังอีก คือคุณปาร์คเป็นคนเรียกให้จียงมาทำงานที่อเมริกาเอง ตอนแรกที่จียงเป็นพน