[FIC-BB] Childhood ~Stray~ : TOPGD

posted on 22 May 2011 17:36 by artemiz48 in ShortFic
*สำหรับใครที่บล็อคกิ๊ฟยังเป็นสีน้ำตาลอยู่ รบกวน F5 ด้วยนะค๊าา ><
 
 
 
Title : Childhood : Stray
Pairing : Choi Seunghyun x Kwon Jiyong
Author : ArtemIz
Rating : PG (เอ๊ะ เรทขึ้น? ...เปล่า มีคำหยาบเล็กน้อย ... น้อยจริงๆ สาบาน)
Genre : AU
Warning : YAOI [ BOYxBOY ]

Note : ฟิคใสๆ มาแล้วกับตอนที่สี่ ฮิๆ เบื่อกันรึเปล่าอ่ะ T^T









วันนี้เป็นวันอาทิตย์ ...


จียงตื่นขึ้นมาแต่เช้า ทานข้าวเช้าที่คุณแม่จัดไว้ให้เสร็จแล้วก็มาจองที่นั่งหน้าโทรทัศน์ เปิดดูรายการเพลงรายการโปรดอย่างมีความสุข อา.. จียงมีความสุขจริงๆ


"อ้าว ...หมูหมดเสียแล้ว" เสียงคุณแม่ที่ใจดีที่สุดในโลกของจียงดังมาจากห้องครัว จียงเอียงคอมองไปทางห้องครัวด้วยความสงสัย เห็นคุณแม่กำลังหาของในตู้เย็น ก่อนจะปิดแล้วเดินออกจากห้องครัว


"คุณแม่จะไปไหนเหรอฮะ" จียงอาศัยช่วงพักโฆษณาหันไปถามคุณแม่ที่กำลังเตรียมตะกร้าสำหรับซื้อของ


"อ๋อ แม่จะออกไปซื้อของสดเข้าบ้านน่ะจ่ะจียง หมูมันหมดแล้ว เดี๋ยวแม่ไม่มีอะไรทำข้าวเที่ยงให้จียงพรุ่งนี้ไงจ๊ะ" พอได้ยินว่า 'จะไม่มีอะไรทำข้าวเที่ยงสำหรับพรุ่งนี้' เท่านั้นแหละ จียงก็เบิกตาเล็กเรียวขึ้นทันที


ไม่ได้น๊าาา!! ถ้าพรุ่งนี้ไม่มีข้าวกลางวันแล้วจียงจะกินอะไรกับซึงฮยอนล่าาา T__T


แต่พ่อคุณแม่ที่แสนดีกำลังจะเดินออกจากประตูไป จู่ๆ ก็หันหลังกลับมาทำหน้าเคร่งเครียด ซึ่งจียงเห็นแล้วรู้สึกไม่ดีเลยจริงๆ


"มีอะไรเหรอฮะ"


"แม่ลืมไปว่า วันนี้คุณพ่อให้ช่างเขาเข้ามาดูท่อน้ำในห้องน้ำน่ะสิจ้ะ ไม่รู้ด้วยสิว่าจะมาเมื่อไหร่ ...เอายังไงดีนะ" จียงมองคุณแม่กับทีวีสลับกัน ก่อนจะกระโดดลงมาจากโซฟาแล้ววิ่งเข้าไปกอดเอวคุณแม่


"เดี๋ยวจียงออกไปซื้อให้ก็ได้ฮะ!"


จะได้ออกไปเดินเล่นข้างนอกด้วย ฮิๆ






เอ .... ยองเบบอกว่า ตลาด ต้องเดินเลี้ยวเขาไปในซอยที่อยู่ถัดจากบ้านของอาเท็ดดี้ แล้วก็เดินตรงไปจนถึงบ้านของน้าเบคกี้ค่อยเลี้ยวซ้าย ... เอ่อ .... แล้วก็ .... เลี้ยวซ้ายอีกที .... ล่ะมั้ง


จียงกระชับตะกร้าใส่ของที่มีใบรายการอาหารสดที่คุณแม่จดเอาไว้ มองซ้ายมองขวายังไม่เห็นวี่แววว่าจะมีตลาดอยู่แถวๆ นี้สักนิด ...


ง่ะ .... นี่มันหน้าบ้านน้าเบคกี้ไม่ใช่เหรอ ...เมื่อกี้จียงว่าจียงเลี้ยวซ้ายเข้าไปแล้วนี่น่า แล้วทำไมถึงเดินกลับมาที่หน้าบ้านน้าเบคกี้ได้อีกละ T^T


เดินวนอยู่ตรงหน้าบ้านน้าเบคกี้ได้สามรอบ เด็กชายตัวน้อยถึงได้เพิ่งรู้สึกตัว ... ว่าตอนนี้ตัวเอง .... หลงทางเสียแล้ว


....


ง่ะ! T___T


รู้งี้แวะลากยองเบออกมาจากบ้านก่อนดีกว่าง่ะ ฮืออออออออ


สุดท้ายก็เลยนั่งลงตรงหน้าบ้านน้าเบคกี้ที่ดูเหมือนตอนนี้จะไม่อยู่บ้านเสียด้วย ทำไมวันนี้จียงโชคร้ายจังนะ T^T


นั่งถอนหายใจเงียบๆ อยู่ได้ไม่นาน จู่ๆ รอบตัวก็มีเงาแปลกๆ เข้ามาล้อมเอาไว้จนมิด .....ง่ะ



พอเงยหน้าขึ้นไปก็เจอเข้ากับพวกรุ่นพี่ตัวเบ้อเริ่มที่จียงไม่รู้จักชื่อสักคน มากันตั้งห้าคนแหน่ะ ... ล... แล้วมายืนจ้องจียงอยู่แบบนี้ทำไมอ่ะ


"นายเป็นใครน่ะ" หนึ่งในนั้นถามจียง เด็กน้อยได้แต่อ้าปากค้าง สมองเริ่มประมวลหาทางรอด แต่ดูท่าทางจะประมวลนานมากไปหน่อย ไอ้คนเดิมที่ถามเขาตอนแรกก็ได้ตะคอกกลับมาเสียงดังมากกว่าเก่า


"เฮ้ย! ถามว่าเป็นใคร ทำไมไม่ตอบวะ!"


แง๊ T_T อย่าตีจียงเลยนะ


"...จ.. จียง" พูดเสียงสั่น ถึงในใจอยากจะตะคอกกลับก็ทำไม่ได้ ....เพราะตะคอกไม่เป็น T__T (ที่บ้านคุณพ่อกับคุณแม่สอนมาดีม๊ากมาก)


"พูดมาแค่เนี้ยะคิดกว่าจะรู้เรื่องป่ะ! แล้วนี่มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้เนี่ย บ้านช่องไม่มีให้กลับรึไง ไม่รู้เรอะว่าแถวนี้ถิ่นใครอ่ะ" ....จะไปรู้มั้ย ..... อยากพูดแต่ไม่กล้า T_T แต่อะไรนะ ทำไมถึงต้องพูดแบบนั้นใส่จียงด้วยอ่ะ จียงทำอะไรผิดเนี่ย ทำไมต้องพูดเหมือนจียงไม่มีบ้านแบบนั้นอ่ะ!


"จียงมีบ้านนะ!" ฮึ่ม เริ่มโกรธแล้วนะ!


"โห พูดซะติ๋มเลย ลูกคุณหนูเรอะ ห่ะ ..." เขาเรียกว่าที่บ้านสั่งสอนมาดีต่างหากล่ะ!!!


"เรื่องของจียง" ...อุย ... หลุดปาก


"ห่ะ! เมื่อกี้้ว่าอะไรนะ!!!"


แง๊!!!! จะโดนตีมั้ยเนี่ยยยยย ฮือออออออออออออ......


จียงหันซ้ายหันขวา กระชับตะกร้าก่อนจะ ....



"ขอโทษฮะ!!!" ยกมือไหว้ปุลกๆ....



....แล้ววิ่งทะลุพี่หัวโล้นๆ คนนึงออกมาด้วยความรวดเร็ว จังหวะนี้ไม่ได้ดูทางแล้ว สนใจแต่ว่าตัวเองต้องรีบวิ่งให้เร็วที่สุดเท่านั้น ไม่อย่างนั้นพวกพี่พวกนั้นต้องตามจียงมาแน่ๆ เลย ฮืออ วันนี้นี่ช่างเป็นวันที่โชคร้ายสำหรับจียงจริงๆ ฮืออออ



วิ่งหนีจนเหนื่อย พอแน่ใจแล้วรอดพ้นจากพี่ตัวเบิ้มพวกนั้นแล้วก็แทบทรุดลงไปกองกับพื้น


นั่งพักจนหายเหนื่อยสติก็เริ่มกลับมาอีกครั้ง คราวนี้จียงหันไปมองรอบๆ ด้วยความตระหนก ...


...เขาไม่รู้จักแถวนี้ ....


นี่ไม่ใช่บ้านอาเท็ด หรือน้าเบค หรือลุงชอน บ้านยองเบ .... ทางไปโรงเรียนก็ไม่ใช่แน่ๆ  .....


จียงหลงทางเข้าจริงๆ เสียแล้ว ....



แค่คิดว่าตัวเองกำลังหลงทางอยู่ และอาจจะหาทางกลับบบ้านไม่ได้ ... อาจจะไม่ได้เจอกับคุณแม่ คุณพ่อ อีกต่อไปแล้ว น้ำตาเม็ดเขื่องก็ร่วงลงมาจากตาใสของเด็กชาย


"ฮือออ ... คุณแม่ฮะ คุณพ่อฮะ ... จียงจะทำยังไงดี ฮืออออ..." จียงกอดเข่าตัวเอง ซุกหน้าลงกับเข่าเพื่อซับน้ำตาที่ไหลออกมาไม่ยอมหยุด


ยองเบ ... พรุ่งนี้จียงอาจจะไม่ได้ไปนั่งข้างๆ อาจจะไม่ได้คุยกันอีกแล้ว


ฮือ ... ซึง ...ซึงฮยอน .... ขอโทษนะ ... พรุ่งนี้จียงคงเดินไปโรงเรียนด้วยไม่ได้ คงไม่ได้นั่งกินข้าวกลางวันด้วยกันตามที่สัญญาเอาไว้ แล้วก็ ... คงไม่ได้ไปยืมลูกบอลจากลุงชอนมาเล่นกันสองคนตอนเย็นอีกแล้ว ....


ขอโทษนะ ......




.
.
.
.



"เฮ้!"


หือ?...


เสียงคุ้นหูจัง ...


เสียงที่ต่ำกว่าจียง .... ที่รู้สึกเหมือนได้ยินอยู่บ่อยๆ ....


ที่เหมือนกับ ... คนที่เพิ่งนึกถึงเมื่อครู่นี้ ....



"ซึง....ซึงฮยอน T^T" น้ำตาจียงทะลักออกมาทันทีที่เงยหน้าขึ้นมาแล้วเจอใบหน้าของเพื่อนตัวโต ซึงฮยอนชะงักเล็กน้อยที่เห็นน้ำตาของจียงที่ปกติจะร่าเริงสดใสเกินความจำเป็นคนนี้


"เฮ้! เป็นอะไรเนี่ย" สาบานว่าตอนนี้การที่ได้เจอหน้าซึงฮยอนน่าดีใจมากกว่าที่ซึงฮยอนคุยกับเขามากกว่าสามคำด้วยซ้ำ จียงลุกพรวดก่อนจะกระโดดกอดเพื่อตัวโตเข้าเต็มรัก


"เฮ้ย!!"


"ซึงฮยอน ซึงฮยอน ... ดีใจจังเลยที่เจอ ฮือออ ช่วยจียงด้วย จียงหลงทาง ฮืออ" ซึงฮยอนยืนนิ่งไม่รู้ว่าตัวเองต้องทำอะไรอย่างไร แต่ดูจากท่าทางแล้วจียงไม่น่าจะล้อเล่น สุดท้ายไม่รู้จะทำยังไงเลยลูบหัวกลมๆ นั่นเป็นการปลอบใจ ....เลียนแบบละครที่เคยเปิดผ่านไปเจอ....


"เออๆ หยุดร้องได้แล้ว" จียงพยายามกลั้นสะอื้น ใช้หลังมือป้ายน้ำตาออกจากแก้มกลมๆ ช้าๆ ดวงตาใสแจ๋วที่ตอนนี้บวมช้ำมองตรงไปยังซึงฮยอน ตอนนี้จียงรู้สึกอุ่นในหัวใจจนไม่กลัวอีกต่อไปแล้ว


"ซึงฮยอน...."


"จะไปไหน" คำถามสามคำที่จียงคุ้นชินเสียแล้วออกมาจากปากเพื่อนตัวโต


"จียงจะไปซื้ออาหารสดที่ตลาดน่ะ แล้วทีนี้จียงไม่รู้ว่าตลาดไปทางไหน เลยไปเดินหลงอยู่หน้าบ้าน้าเบคตั้งนาน ทีนี้ตอนที่จียงนั่งพักเหนื่อยอยู่ก็มีพวกรุ่นพี่ที่จียงไม่รู้จักมายืนล้อมจียงไว้แล้วก็ก็ตะคอกจียงเสียงดังมาก จียงกลัวก็เลยวิ่งหนีออกมา ....ก็เลยหลงแล้วมานั่งอยู่ตรงนี้จนซึงฮยอนเดินมาเจอจียงนี่แหละ T_T"


สรุปง่ายๆ ว่า ไปตลาดไม่เป็น.... ซึงฮยอนสรุปอยู่ในหัว มองจียงที่ยังสะอื้นอยู่นิดๆ ก่อนจะถอนหายใจ


"เดี๋ยวพาไป" สิ้นคำพูดของซึงฮยอน จียงก็ตาวาวขึ้นมาทันที


"จริงเหรอ! จะพาจียงไปจริงๆ นะ เย้ ..ซึงฮยอนใจดีที่สุดเลย" ว่าแล้วก็กระโดดกอดซึงฮยอนอีกครั้ง อา ... จียงโชคดีจริงๆ


"ลง ไป" .....



..........................ง่ะ T_T










"แล้วซึงฮยอนเจอจียงตรงนั้นได้ยังไงเหรอ" ซุงฮยอนเลิกคิ้วหนาๆ เป็นเอกลักษณ์ขึ้น


"นั่นบ้านฉัน" พอได้ยินคำตอบ จียงก็เบิกตาเรียวๆ นั่นขึ้นอีกครั้ง


"ห่ะ! บ้านที่จียงนั่งพักตรงนั้นน่ะเหรอ!?"


"อืม"


เฮ้ย ... ทำไม!


.....ทำไมไม่ทันมองบ้านเลขที่เอาไว้นะ T__T


"จียงอยากเข้าไปเที่ยวบ้านซึงฮยอนจัง!" คนตัวโตหันขวับกลับมาทันทีที่จียงพูด ทำเอาคนเด็กชายตัวน้อยสะดุ้งโหยง .... จียงพูดอะไรผิดงั้นเหรอ T^T


"ไปทำไม"


"เอ่อ ... ก็ ... เที่ยวเล่นไง กระชับมิตร จียงยังเคยไปบ้านยองเบเลยนะ ><" คุณแม่ของยองเบใจดีม๊ากมากเลยนะ ไม่น่าละยองเบถึงได้ใจดีแบบนั้น


"ไม่ต้องไป!" จียงสะดุ้งอีกครั้งเพราะจู่ๆ ซึงฮยอนก็พูดเสียเสียงดัง


"...ข ... ขอโทษ จียง...เอ่อ ...ไม่ได้ตั้งใจ" ทำไมซึงฮยอนถึงต้องโกรธขนาดนั้นนะ แค่จียงบอกว่าอยากไปเที่ยวที่บ้านซึงฮยอนแค่นั้นเอง หรือว่าจียงพูดอะไรที่ไม่ดีออกไปกัน ฮือออ ...

.
.



"......บ้านไม่สะอาด"


......


..... อ.. อ๋อ ที่แท้ก็เพราะว่าไม่อยากให้จียงเห็นบ้านสกปรกงั้นสินะ


ฮะๆ ...






ในที่สุดก็เดินมาถึงตลาด หาซื้อของตามที่คุณแม่ลิสเอาไว้ให้จนครบทุกอย่าง ซึงฮยอนถึงได้พาไปส่งที่หน้าซอยทางเข้าตรงบ้านอาเท็ดดี้ ทำให้จียงรู้ว่า อันที่จริงจากปากซอยบ้านอาเท็ดดี้ แล้วก็ถัดจากบ้าน้าเบคกี้ ไปถึงตลาดอีกไม่ไกลเลย แค่จียงเลี้ยวผิดจากขวาไปซ้ายแค่นั้นเอง ....


ที่สำคัญตอนเดินกลับจียงแอบจำทางเดินมาบ้านซึงฮยอนแล้วด้วย


เพราะฉะนั้น ...



"ซึงฮยอน" จียงรั้งตัวเพื่อนตัวโตเอาไว้ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินกลับไปโดยไม่ร่ำลาอะไรเลย


"อะไร"



"บ้านสกปรกก็ไม่เป็นไรนะ ... เดี๋ยวจียงไปทำความสะอาดให้ก็ได้ ^^"




.....เนาะ









FIN !







มาแล้วววว มาแล้ว 555+
หายไปนาน (เหรอ) ก็เอาเด็กสองคนกลับมาหาคนอ่านทุกคนอีกครั้งค่าาาาา >O<
หลังจากอ่านตอนนี้จบ ห้ามว่าจียงเป็นเด็กพูดมากนะคะ 5555+ จียงแค่ อัธยาศัยดี ช่างพูดช่างจา แค่นั้นเอ๊งงงงงงงงงงงง
ที่สำคัญว่า ... จียงไม่ได้แรดนะค๊าาา จียงเป็นเด็กอัธยาศัยดีค่า แค่นั้นจริงจริ๊งงงงง 555555555555

ห้ามเบื่อเค้านะ T^T ฮือ...


ปล. อยากอ่านฟิค เลยเอาเด็กมาล่อลวง กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก








Comment

Comment:

Tweet

ตายแล้ว น้องจีจ๋า
ไปเสนอตัวเป็นแม่บ้านให้อิน้องเทมซะแล้ว
โหย น่ารักมากมายเลยจ้า
ชอบฟิคใสๆเด็กๆน่ารักๆเรื่องนี้จัง
แล้วจะมาติดตามอ่านต่อเรื่อยๆน้า

#13 By katsuki_pri on 2011-08-06 02:19

[กร.]

เออร์ต้าคะ.... อย่าไปทำร้ายร่างกายลูกคนอื่นค่ะ
เข้าใจว่าเล่นน้องจีไม่ได้เพราะป๋าเค้าขี้หวง
แต่บี้เล่นงี้ เดี๋ยวน้องจีบล็อกนี้แก้มช้ำนะ! *ตีมือ*

ว่าแต่น้องจียังกลัวใครอีกเหรอลูก
คบเพื่อนหน้าโหด พูดสามคำแบบนี้อ่ะ อิอิอิ

#12 By erta ale on 2011-05-23 22:00

[erta]
อร๊ายยยยยยยยยย
จีย๊งงงงงงงง
ทำไมเป็นเด็กน่ารักอย่างงี้อะลูกกก *หยิกแก้มซ้ายขวาดึงไปมา*
น่ารักน่าเอ็นดูเป็นที่สุด

แต่เรื่องที่อาสาไปซื้อของให้คุณแม่นี่หวังผลสุดๆเลยนะลูก ฮ่าๆๆ

แอบชอบเพื่อนเบ้ด้วย
แม้จะออกมาแค่ในความคิดของจียง แต่ก็เป็นเด็กที่น่ารักนะ ฮิฮิ
แต่ไม่น่าปล่อยจีมาคนเดียวเลยนะเบ้
ดูสิหลงทางไปไหนเลยก็ไม่รู้ -*-

แต่อาจจะเป็นข้อดีก็ได้นะ
เพราะถ้าจียงไม่หลงทาง
ก็จะไม่ไปเจอันธพาล
ไม่วิ่งหนีไปจนเจอบ้านซึงฮยอน
แล้วก็คงไม่มีโอกาสเข้าไปจัดบ้านให้ด้วย (อันนี้ยัง!!)

แต่ชอบจริงๆนะ เด็กที่เจื้อยแจ้วไม่หยุด
กับอีกคนที่ซึนๆมึนๆแบบนี้
เข้ากันมากๆๆๆๆๆ

ชอบมากเลยจ้ะ อ่านแล้วหลงเด็ก โฮกกกกกกกกกกกก

จะรอตอนต่อไปน้า *ทำตาวิ้งๆ*

#11 By erta ale on 2011-05-23 10:02

บ้านสกปรกก็ไม่เป็นไรนะ ... เดี๋ยวจียงไปทำความสะอาดให้ก็ได้ ^^

โธ่ จียง...ลูก หัดเข้าบ้าน ผู้ชายแต่เล็กแต่น้อย...เอ้ย ไม่ใช่สิ จียงอัธยาศัยดี
ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ แต่ดีแล้ววววว เป็นอย่างนี้ เจ้ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

#10 By monkieiei on 2011-05-23 09:06

โหยยยยยยยยยยยย

เค้าอ่านในบ้านจียงแล้วขอมาเม้นในนี้นะ เพราะสครีมพอๆๆๆกัน
เค้าอ่านไป นั่งนิ่งๆ พออ่านได้ตอนหลงทางมาเจอซึงฮยอนนี่ยิ้มไม่รู้ตัว 5555 ไรเนี่ยเค้าโดนฟิคเด็กน้อยกล่อม 555 จียงจะน่ารักเป็นแม่บ้านที่ดีไปไหน ไปซื้อของแทนแม่เพราะกลัวว่าที่สามีไม่มีข้าวกิน ส่วนซึงฮยอนโผล่มาพระเอ๊กพระเอก อิอิๆๆๆๆๆ หลงเลยอ่าค่ะ

รอดูฟิคเด็กน้อยต่อ เค้าชอบน้า ยังไม่เบื่อ เพราะเค้าอ่ะเขียนไม่ค่อยได้ เขียนได้นี่ลูกหลง 55555
*กอดดดดดดดดดดด*
อิ๊อ๊ะ
ทำไมหนูจียงถึงแสดงความเป็นแม่บ้านแม่เรือนแต่เด็กค่ะลูก
สงสัยคุณแม่จะสอนมาดีอีกแล้วอะสิ(ปลื้มใจแทน^^)

จียงน่ารักนะท้อปอย่าดุจีเลย
ดูสิ แอบจำทางไปบ้านท็อปซะด้วย
สีท่าอยากไปขนาด คิคิ

รอพาร์ทต่อไปอีกน้า อ่านแล้วมันเขินแทนเด็กอ่า>///<

#8 By mintaname on 2011-05-22 22:33

ซึงฮยอน : อยู่บ้านเป็นแม่ศรีเรือนใ้ห้เลยก็ได้นะ....


แอร๊ยยยยย (เพ้อ)

#7 By momenT on 2011-05-22 22:28

น่ารักมากกกกกกกกก
ศรีภรรยาที่ซู้ด ไปทำความสะอาดบ้านให้ด้วยอ่า

555555555

ใครมารุมจียงเค้าอ่า
เบ้ไม่มีบทแต่เด่นนะ *0*

ชอบค่ะ ติดตามมมมมม

#6 By secret on 2011-05-22 22:27

ว้อยยยยยยยย

ควอนจีมันรู้จักอ่อยแต่เด็กเฮ้ย

แหมๆๆๆๆไปทำความสะอาดให้ไปตลาดให้ถูกก่อนมั้ยจีดี

ไม่เบื่อเรยค่ะไม่สักนิดน่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

#5 By tempglover on 2011-05-22 21:23

แอร๊
ฟิคเด็กมาแล้ว
จียง น่ารักจังเลย
อยากได้ๆๆ
ว่างๆมาทำความสะอาดบ้านเค้าหน่อยจิ

ซึงฮยอนเริ่มพูดแล้ว
แอบดีใจ


รออ่านนะคะ :)))))

#4 By bbgt (101.109.110.5) on 2011-05-22 21:22

จียงเป็นเด็กดีของคุณแม่ แถมน่ารักตาแป๋วที่สุดเลยค่ะ

ชอบจังน้า..อุตส่าห์อาสาคุณแม่ไปซื้อของให้
เพราะกลัวไม่ได้กินข้าวกล่องกับซึงฮยอน น่ารักไปแล้วนะ -ยีแก้ม-

โถ่ๆ แล้วก็ยังเดินหลงทางไปเจอเด็กไม่ดีอีก น่าสงสาร
แต่สุดท้ายพระเอกก็เดินออกจากบ้านมาช่วยแหละนะ 555

ตอนหน้าซึงฮยอนก็เลิกซึน แล้วให้จียงไปช่วยทำความสะอาดบ้านเถอะนะจ๊ะ
จะได้รู้ว่าเด็กน่ารัก ยิ้มหวานแบบจียงอ่ะ เป็นแม่บ้านแม่เรือนแค่ไหน 555

ตอนนี้น่ารักมากเลยค่ะ อย่าเพิ่งเบื่อเขียนนะคะ เพราะเราไม่เบื่ออ่านเลยค่ะ
ขอบคุณมากๆนะคะ ^___________^

#3 By PloynieZ on 2011-05-22 20:34

น่ารักเท่าโลกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ชอบฟิคเด็กๆ มันอิ๊อ๊ะ น่ารักน่าหยิกที่สุดดดดด

โดยเฉพาะจียง จะน่ารักมากกกกกกกกกกกกกกก ใสๆ อินโนเซนต์

เชวกะจะมึน ซึน กร๊ากกก

ตื้อเท่าันั้นละลูกยงงงง เดี๋ยวพี่ซ฿งฮยอนก็ใจอ่อนเองงงง

#2 By momotar on 2011-05-22 20:12

อิ๊ย๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
เด็กอาไรเนี่ย มันคือ "แบ๊วปะทะซึน" ใช่มั้ยย
กร๊ากกกก!
น่ารักมากอ่ากิ๊ฟ แบบจียงแบ๊วๆน่ารักมาก (อยากกอด)
โป้ก็ซึนๆ แต่แอบใจดี (อยากกอดมากมาก)

ชอบพี่เบ้ ที่ไม่มีบท ฮ่าาาา
หมู่บ้านนี้ชื่อหมู่บ้านวายจีป่าวหว่า เอ๊ะ! รึว่าลัดดาแลนด์ ฮ่าา
จียงแบบว่ากลัวไม่ได้สนิทชิดเชื้อกับโป้ขนาดนั้นเลยรึไงกันยะ (น่ารัก!)
แหม..กลัวไม่ได้กินข้าวด้วยกันอ่าดิ๊ เค้ารู้นะฮ่าๆ

เป็นเด็กที่ใสซื่อมากพ่อแม่ก็สอนมาซะดีเยี่ยม ไม่แน่ว่าถ้าเป็นโป้คงได้ดูมวยกัน (ฮี่)
จิตใจบริสุทธิ์แต่ออกตัวแรง กรั่ก! เจอปุ๊บนี่กอดปั๊บเลยชิมิ อีกไม่กี่ปีนี่โป้มันคงยืนให้กอดเฉยๆหรอก (ว่าไปโน่นน)

ความน่ารักยังอยู่ในทุกละอองเลย ช๊อบบบบ

ปล. อยากเอาเด็กจียงมาทำความสะอาดที่บ้าน //*โดนตบcry

#1 By โอไอ on 2011-05-22 19:07


ShoutMix chat widget