[FIC-BB] Childhood ~The Day After ...~ : TOPGD

posted on 04 Aug 2011 13:48 by artemiz48 in ShortFic
 


Title : Childhood : The Day After .....
Pairing : Choi Seunghyun x Kwon Jiyong
Author : ArtemIz
Rating : PG (?)
Genre : AU
Warning : YAOI [ BOYxBOY ]

Note : ฟิค(ยัง)ใสๆ(อยู่รึเปล่า) คิดถึงจัง ^_^ .....ว่าแต่ใครบอกอยากเห็นตอนมันโตกันนะ?









ตึก ตึก ตึก ตึก ..



เสียงย่ำฝีเท้าของชายร่างเพีรยวเจ้าของตำแหน่งหัวหน้าทีมบาสเกตบอลดังก้องไปทั่วโรงยิมที่เป็นฝึกซ้อมของเหล่านักบาสเกตบอลของโรงเรียน เขาคว้าเสื้อนักเรียน กระเป๋า แล้วก็ผ้าขนหนูจากเก้าอี้อย่างลวกๆ สะพายเป้เข้ากับไหล่ข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างพยายามสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวทับเสื้อยืดที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจากการเล่นกีฬา


จุดมุ่งหมายของเขาอยู่ที่คนที่กำลังจะเดินผ่านโรงยิมไปอย่างไม่แยแสเขาที่กำลังรออยู่ในโรงยิม


"ซึงฮยอนน!! รอด้วยย" เขาตะโกนสุดเสียง เจ้าของชื่อที่ใส่หูฟังเป็นประจำมาตั้งแต่เด็กจนกลายเป็นเอกลักษณ์ชะลอเท้า ก่อนจะหันมามองเขาที่กำลังวิ่งหน้าตั้ง


แต่ถึงอย่างนั้นผู้ชายที่ชื่อว่า ชเวซึงฮยอนก็ยังคงก้าวเท้าเดินต่อไปไม่ได้หยุดรออย่างที่เขาขอร้อง ....ควอนจียงพ่นลมหายใจแรงๆ ก่อนจะเร่งฝีเท้าวิ่งตามเพื่อนให้ทัน


"ซึงฮยอน บอกว่าให้รอด้ว......! ผลั่ก!!!" ทั้งตะโกนทั้งวิ่งจนหอบ แต่พอกำลังจะต่อว่าเพื่อนที่เดินนำลิ่วๆ เจ้าตัวก็ดันหยุดเดินเสียเฉยๆ จนคนที่กำลังวิ่งเบรกตามใจไม่ทัน กระแทกเข้ากับแผ่นหลังหนาๆ นั่นอย่างจัง


"โอ๊ยยยย" ควอนจียงกุมจมูกตัวเองแน่น น้ำตารื้นขึ้นมาตรงขอบตา ซึงฮยอน! เพื่อนบ้า เพื่อนนิสัยไม่ดี จะหยุดก็ไม่มีบอกกันเลย ตอนที่เขาบอกให้หยุดดันไม่หยุด พอจะว่าก็ดันหยุด


แล้วทำไมถึงไม่ถามเขาสักหน่อยว่าเจ็บตรงไหนมั้ย เป็นอะไรรึเปล่า ทำไมถึงหันมามองเขาหน้านิ่งๆ แบบนั้นอย่างเดียวล่าาาา T^T


"นี่....ไม่คิดจะถามหน่อยเหรอว่าเจ็บตรงไหนมั้ย" พอเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ยอมถามแน่ จียงจึงเป็นฝ่ายร้องขอคำถามก่อน


"ก็เห็นๆ อยู่ว่าเจ็บที่จมูก จะถามอีกทำไมล่ะ"


.......โอเค! จียงผิดเองแหละ จียงขอโทษ!!!


ในที่สุดควอนจียงก็พยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ อย่าไปถือโทษโกรธเคืองผู้ชายที่ชื่อชเวซึงฮยอนเลย เพราคุณจะไม่ได้รับการง้อจากผู้ชายคนนี้ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็ตาม ยุบหนออ พองหนอออออ


"ปะ กลับบ้านกัน วันนี้ซึงฮยอนมีการบ้านรึเปล่า ไปทำที่บ้านจียงกันมั้ย?" พูดไปก็ดึงหูฟังออกจากหูของเพื่อนไปด้วย เดี๋ยวนี้จียงมีพัฒนาการไง (ชูสองนิ้ว) ถ้าเป็นเมื่อก่อนนะ ซึงฮยอนจะต้องหันมาทำหน้ายักษ์ใส่แน่ๆ แต่ว่าช่วงนี้คงชินแล้ว เพราะจียงก็ทำแบบนี้ทุกครั้งที่คุยกัน ....ไม่อย่างนั้นเขารู้สึกว่าซึงฮยอนไม่ค่อยจะสนใจฟังเขาเท่าไหร่ อย่างน้อยเอาออกสักหูจะได้ชื้นใจว่ายังไงก็ได้ยินสิ่งที่เขาพูดนะ


"วันนี้ไม่มี" อีกฝ่ายตอบหน้าเรียบ


"....ซึงฮยอน .... วันนี้มีการบ้านมั้ย?"


"ก็บอกว่าไม่มี"


"ซึงฮยอน..."


"ก็...."


"ชเวซึงฮยอน" จียงเรียกเสียงห้วน ตาคมๆ นั่นเหลือบมามองเขาที่จ้องหน้าไม่ยอมละสายตา...


เจ้าของชื่อถอนหายใจยาว


"ภาษาอังกฤษ"


จียงแทบจะตบตักตัวเอง นั่นไง! ว่าแล้วเชียว วิชานี้ทีไรทำไม่รู้ไม่ชี้ทุกที !


"งั้นไปบ้านจียงกัน ... อ๊ะ ยองเบเลิกแล้วนี่ ไปด้วยกันสามคนเลย..... ยองเบ๊~~~~!!!" จียงโบกมือหยอยเรียกเพื่อนที่เก็บของอยู่กางสนามฟุตบอล ยองเบหันมามองตามเสียงพอเห็นว่าเป็นเขาก็โบกมือตอบกลับมา รีบเก็บของก่อนจะวิ่งมาสมทบกัน


แล้ววันนี้สามหนุ่มก็เดินกลับบ้านด้วยกันอีกครั้ง ....







"ซึงฮยอน..." จียงเรียกเพื่อนที่ตอนนี้กำลังฟุบอยู่กับสมุดการบ้านที่ได้กลับมาทำ มือข้างซ้ายของเจ้าตัวยังถือ Talking dict อยู่ แต่รู้สึกว่าหลังจากที่ยองเบซึ่งเป็น Talking dict พูดภาษาเกาหลีได้กลับบ้านไปด้วยเหตุผลที่ว่าที่บ้านเพิ่งซื้อน้องหมามาใหม่เลยต้องกลับไปดูใจน้องหมาก่อน ซึงฮยอนก็หมดอารมณ์ที่จะแปลคำศัพท์ต่างๆ เองทันที


"เดี๋ยวค่อยทำ..." รีบแก้ตัวเชียว =_=


"...ซึงฮยอน..." แต่ปัญหาคือเรื่องที่จียงจะพูดด้วยไม่ใช่เรื่องการบ้านของซึงฮยอนนี่สิ


"หืม" ซึงฮยอนพลิกหน้าหันมามองจียง คิ้วหนาๆ นั่นขมวดเข้าอย่างไม่พอใจที่จียงไปรบกวนเวลานอน เอ่อ... เวลาพักสายตาของซึงฮยอนเข้า


"คือว่า วันเสาร์หน้าน่ะ .... จียงมีแข่งบาสกับโรงเรียนข้างๆ" จียงค่อยๆ พูด มองหน้าซึงฮยอนที่กำลังมองเขานิ่งๆ เหมือนกับจะบอกว่า 'แล้วไง ว่าต่อสิ'


"ก็.... แบบว่า ซึงฮยอนว่างมั้ย ไปเชียร์จียงหน่อยนะ" จียงเว้นช่วงพูด "เนี่ย ยองเบมันก็บอกแล้วว่ามันจะไปด้วย ก็ถ้าซึงฮยอนจะไป ก็ไปกับยองเบ..." แต่พอสบเข้ากับดวงตาคมๆ ของซึงฮยอนจียงก็เงียบลงไปอีกครั้ง ก่อนจะถอนหายใจ


".....นายไม่ว่าง...." จียงพูดในสิ่งที่สายตาของซึงฮยอนสื่อออกมา


"......ขอโทษ" ซึงฮยอนพูดเบาๆ ดวงตาคมที่ปกติจะจ้องมองอย่างเฉยเมยฉายแววรู้สึกผิด จียงอมยิ้มก่อนจะส่ายหน้าไปมา


"ไม่เป็นไร จียงเข้าใจ"


พอขึ้นมัธยมมา จียงกับซึงฮยอนก็อยู่คนละชมรมกัน จียงเข้าชมรมบาสเกตบอล ส่วนซึงฮยอนอยู่ชมรมดนตรี ซึ่งชมรมของซึงฮยอนมักจะมีซ้อมทุกวันเสาร์ แน่นอนว่าการแข่งขันบาสเกตบอลของจียงส่วนใหญ่ก็ตรงกับวันเสาร์นั่นแหละ เป็นเหตุผลที่ทำให้ซึงฮยอนออกมาเชียร์เขาไม่ได้ แล้วยิ่งซึงฮยอนเป็นมือกีต้าร์หลักของวงยิ่งขาดไม่ได้เข้าไปกันใหญ่


พอจียงพูดแบบนั้น ซึงฮยอนก็ลุกขึ้นนั่งหลังตรงแล้วก้มหน้าก้มตาทำการบ้านของตัวเองต่อ ส่วนจียงก็ทำได้แค่นั่งมองหรือไม่ก็เข้าไปช่วยบางจุดที่ซึงฮยอนไม่เข้าใจแค่นั้น ....


เกือบสามทุ่มที่ซึงฮยอนมาทำการบ้านอยูที่บ้านของจียง การบ้าเสร็จลงไปแล้ว และเจ้าตัวก็กำลังจะกลับบ้าน


"ดึกแล้ว ไม่นอนค้างที่นี่เหรอจ๊ะซึงฮยอน" คุณแม่ของจียงเอ่ยถามคำถามเดิมๆ ทุกครั้งที่ซึงฮยอนมาทำการบ้านที่นี่


"ไม่ล่ะครับ บ้านผมอยู่ไม่ไกล" อืม ไม่ไกลหรอก ไม่ไกลจากตลาดน่ะนะ แต่ถ้าเดินจากบ้านเราไปนี่ไกลพอควรเลย .... อยากจะพูดแบบนั้นนะ แต่ว่าสายตาดุๆ ของซึงฮยอนจ้องเขาเอาไว้ตลอดเลย ชิชิชิ


"งั้นก็เดินกลับบ้านดีๆ นะจ๊ะ ถึงแล้วก็โทรมาบอกจียงนะ จียงจะได้ไม่เป็นห่วง" ซึงฮยอนพยักหน้ารับ อันที่จริงก็ทแบบนี้ทุกครั้งนั่นแหละ แต่คุณแม่ก็ย้ำทุกครั้งอยู่ดี


จียงเดินออกไปส่งซึงฮยอนที่รั้วหน้าบ้าน ซ่งปกติซึงฮยอนจะเดินกลับไปเลยแบบไม่หันกลับมาลา


แต่คราวนี้ซึงฮยอนหยุดแล้วหันมามองหน้าจียงนิ่งๆ



"วันเสาร์หน้าน่ะ ..."


"......"



"จะไปเชียร์....."


พูดแล้วก็เดินออกไปเลย


ทิ้งให้ควอนจียง ยืนยิ้มดีใจอยู่คนเดียวท่ามกลางความมืด











"สามคะแนนลงไปแล้วครับ! ลูกสามคะแนนจากหัวหน้าทีม ควอนจียง ครับ แหม่...เสียงกรี๊ดกระหึ่มเลยนะครับ ป๊อบปูล่าร์จริงๆ.." จียงไม่ได้สนใจสิ่งที่คนพากษ์เขาพูดหรอก เพราะพอชู๊ตลูกสามคะแนนนั่นลงห่วงไปก็อดหันไปมองตรงที่นั่งคนดูไม่ได้ แต่ไม่ว่าจะหันไปกี่ครั้งก็เจอเพียงยองเบนังยิ้มตาปิดให้เหมือนเดิม


...สุดท้ายซึงฮยอนก็ไม่ได้มากับยองเบ


และไม่รู้ด้วยว่าตอนนี้ซึงยอนอยู่ที่ไหน


ตอนนี้เริ่มควอเตอร์สุดท้ายแล้ว อีกไม่นานเกมส์ก็จะจบลง จียงเหลือบไปมองป้ายคะแนนพบว่าทีมของเขากำลังนำอยู่ แต่ไม่มากเท่าไหร่นัก


"พี่จียง!" เสียงของรองหัวหน้าทีมเรียกสติเขาให้กลับคืนมา ควอนจียงกลับมาสนใจกับกรแข่งขันอีกครั้ง


เวลาผ่านไปอีกเท่าไหร่ไม่รู้ ทั้งทีมของเขาและฝ่ายตรงข้ามกำลังเก็บคะแนนกันอย่างดุเดือด คะแนนสูสีกันชนิดที่ว่าผลัดกันนำเพียงหนึ่งคะแนนเท่านั้น


"ขอเวลานอก"


เหลือเวลาอีกไม่ถึงหนึ่งนาที ตอนนี้ทีมของจียงเป็นฝ่ายตามอยู่หนึ่งแต้ม สมาชิกในทีมหอบหายใจน้อยๆ


การแข่งชิงแชมป์เขต ....


การแข่งขันที่มีความหมายมากกับทีมของเขา โดยเฉพาะเขา ....ที่เพิ่งขึ้นมาเป็นหัวหน้าทีมในปีนี้


ควอนจียงสูดหายใจเข้าลึกๆ ได้เวลาลงสนาม


ตาเรียวของจียงมองไปยังยองเบเพื่อนสนิท ยองเบมองกลับมาที่เขา พูดอะไรบางอย่างที่จียงไม่มีเวลาจะพยายามอ่านปาก


ลูกบอลสีส้มถูกยื้อแย่งไปมาในสนาม และในช่วงไม่ถึงหนึ่งนาทีสุดท้ายที่จียงปัดมันออกมาจากมือของอีกฝ่าย และเตรียมจะทำแต้มนั่นเอง



เสียงเปิดประตูโรงยิมดังขึ้น ....



และร่างของ........











"เฮ้ย!!!!" ร่างทั้งร่างถูกเขย่าจนหัวคลอน ควอนจียงลืมตาโพลง


ภาพตรงหน้าขึ้นชเวซึงฮยอนที่ใช้ตาคมๆ จ้องมองเขา


จียงค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งบนเตียงนุ่ม มองซึงฮยอนที่เก็บหนังสือเรียน สมุดและเครื่องเขียนเรียบร้อยแล้วอย่างงุนงง


"จะกลับแล้ว" ซึงฮยอนพูด แต่จียงยังคงเบลอ หันไปมองรอบๆ ตัวด้วยความสงสัย


"นี่จียงเผลอหลับไปเหรอ?" เด็กน้อยขยี้ตา ภาพตรงหน้าคือชเวซึงฮยอนวัย 10 ปีคนเดิม ที่ไม่เหมือนในความฝัน


"อืม"


ฝันเหรอเนี่ย....


จียงอมลมอย่างไม่พอใจ ....


"เป็นอะไรไป" ซึงฮยอนถามจียงดวยคำถามสั้นๆ เหมือนเดิม จียงเงยหน้าขึ้นไปมองเพื่อนตัวโตจนอีกฝ่ายเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย


"พรุ่งนี้จียงจะไปถามคุณครูพละ!"


"ห๊ะ?"


"จียงจะไปามว่า ที่โรงเรียนมีบาสเกตบอลให้เล่นมั้ย"


"....."



"จียงเปลี่ยนใจแล้ว จียงจะเล่นบาสเกตบอลแทน"



"......"




"เพราะฉะนั้นซึงฮยอนอย่าลืมไปเชียร์เวลาที่จียงมีแข่งนะ!"










FIN !



คิดถึงคนอ่านทุกคนจังเลยยยยยยยย >O<!!!! อิเด็กสอง(สาม)คนนี่กลับมาอีกแล้วค่ะ กลับมาคราวนี้แปลกไปกว่าเดิม ... ไม่รู้ว่าเป็นแบบนี้ทุกคนจะยังชอบกันอยู่มั้ย TwT ตอนแรกจะแต่งตอนอื่น แต่ว่าจู่ๆ พล็อตอันนี้มันก็วิ่งเข้ามาแทน ก็เลย .... 55555

ช่วงนี้ไม่ได้เขียนฟิคเลย ไม่มีเวลานั่งคิดพล็อต ไม่มีเวลานั่งพิมพ์ ไม่มีเวลานั่งชิว .... ส่วนใหญ่ก็เปิดแล้วเล่นเนตไปเรื่อยๆ มากฟ่า ....


อ๊ะ ไหนๆ ก็ไหนๆ เรามาประกาศหาเพื่อน ร่วมคุยทวิตตี้ด้วยกันดีกว่า >_<
ตอนนี้กิ๊ฟกำลังติดทวิตตี้ค่ะ 555 @artemiz48 มาคุยกันน๊าา (ตามฟิคได้ แต่จะต่อให้มั้ย อีกเรื่องนึง กร๊ากก ล้อเล่นค่าา)


เจอกันใหม่คราวหน้าเมื่อกิ๊ฟมีเวลาว่างค่ะ ห้าห้า


(ได้หยุดสองวันหลังจากมิดเทอมนี่มีความสุขจริงๆ .....แต่เดี๋ยวก็มีสอบอีก ฮือๆ T^T)






Comment

Comment:

Tweet

[กร.]

แอบกรี๊ดกร๊าดกะตอนที่เด็กๆโตขึ้น 555
แต่จียงดูไม่ค่อยคิดเองเออเองแบบตอนเด็กๆ เท่าไหร่
(มากกว่านี้โตไปเป็นเด็กดาวแม่แน่ -*- )
ส่วนโป้ก็นิ่งคงเส้นคงวา.....

แต่ตัวบางๆอย่างนั้นเล่นบาสอ่ะนะ
โดนชนทีไม่กระเด็นออกนอกสนามเหรอคะลูก (โดนจีทุ่มลูกบาสใส่)

อ่านๆไปเจอว่าน้องจีฝันนี่หลุดขำเลย
น้องจีไม่คิดว่าอิโป้นี่มันจะพูดมากขึ้นเลยเหรอคะ

แต่.....ฮึ้ยยยยยยยยย
หมั่นเขี้ยวเด็กจังเลย (ฟัดแก้ม + ฟัดพุง)

กอดหนูกิ๊ฟ 1 ที ....ว่างๆแต่งมาอีกหนา~

#5 By erta ale on 2011-08-07 17:06

ฟิคเด็กน้อย ใสๆ น่ารักๆ มาอีกตอนแล้ว ดีจัง
อ่านตอนแรกกำลังลุ้นได้ที่กับตอนโตของพวกเด็กๆ
ที่ไหนได้ จียงน้อย ฝันไป
ฮาๆ
แต่ก็ไม่พ้นสเต็ปเดิม คือ พูดเองเออเองแบบบังคับแกมข้อร้องกลายๆแบบนี้
ฮาๆ ไม่ว่าจะตอนนี้หรือโตขึ้น
ซึงฮยอนก็ต้องอยู่กับจียงน้า
แม้ว่าชีวิตเจ้าเด็กชาเย็นนี่จะยังคลุมเครืออยู่
แต่ถ้าได้อยู่กับหนูจีแล้วละก็
เชื่อว่าจะต้องมีความสุขขึ้นแน่ๆนะอิตาหนูเทมเอ้ย

รออ่านฟิคใสๆ เด็กๆ ตอนหน้านะคะ จุบุจุบุ

#4 By katsuki_pri on 2011-08-06 02:32

อร๊ายยยย
เด็กๆมาแล้ว
จียงยังน่ารักเหมือนเดิมเลยอ่ะ
ซึงฮยอนก็ยังพูดน้อยเหมือนเดิม
เเต่เราก็ยังชอบอ่านเหมือนเดิม อิอิ


รออ่านต่อนะคะ อย่าเพิ่งเบื่อแต่งนะ
:)

#3 By bbgt (161.200.207.152) on 2011-08-04 20:58

ตอนเล่นบาสตอนสุดท้ายลุ้นมากเลย XD แต่มาตัดจบตอนกลับไปเป็นเด็กนี่น่าหมั่นเขี้ยวจริงๆ!
แต่พอกลับไปเป็นเด็กแล้ว อยากเล่นบาสเลย ยิ่งน่ารักเข้าไปใหญ่เลย 555
[erta]
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
อยากกรีดร้องให้ดังไปแปดซอย
จียงน่ารักที่สุด ฮึ่ยยย เด็กบร้าาาาาาา
โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายนะ โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก *ฟัดจมเขี้ยว*

ตอนแรกที่เปิดตัวออกมา คิดว่าคนที่เล่นบาสคือโปโ้ป้ซะอีก
พอเป็นจีก็โอเคนะ ตกใจที่โป้เล่นกีตาร์มากกว่า คิดภาพไม่ออก กร๊ากกกกกกกกก
แต่สุดท้ายก็เป็นฝัน ทั้งเสียดาย แต่ก็แอบดีใจ

เพราะถ้าโตมาแล้วซึงฮยอนยังเหมือนจะเย็นชา(?)กับจียงอยู่มันน่าเศร้านี่
ถึงจะแอบใจดีด้วยเป็นบางครั้ง ต...แต่...แต่อยากให้ใจดีด้วยมากๆอ้าาา

แล้วก็ดีใจที่ยังได้อ่านจียงกับซึงฮยอนวัยเด็กน้อยแบบนี้ไปนานๆ (ยัดเยียดแบบไม่ถามคนแต่ง ฮ่าๆๆ)

ขอบคุณสำหรับฟิคน้าาาา
น่ารักอ้าาาา อยากอ่านอีกจังเลย *ทำตาปิ๊งๆ*

#1 By erta ale on 2011-08-04 14:28


ShoutMix chat widget