[BB-SF] Freedom : TOPGD

posted on 25 Sep 2011 23:32 by artemiz48 in ShortFic



Title : Freedom
Pairing : Choi Seunghyun x Kwon Jiyong
Author : ArtemIz
Rating : PG-13
Genre : Drama , AU
Warning : YAOI [ BOYxBOY ]

Note : อย่าคาดหวังอะไรกับฟิคเรื่องนี้ =_=;; (แต่เค้าคาดหวังให้ทุกคนเข้าใจ)








ของขวัญชิ้นสำคัญที่คุณอยากได้มากที่สุดในชีวิตคืออะไร


หุ่นยนต์ ตุ๊กตา โทรศัพท์ คอมพิวเตอร์ ....น่าจะเป็นสิ่งที่เด็กอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขาอยากจะได้ในตอนนี้


แต่สำหรับเขา ...


อิสรภาพ ...คือของขวัญที่เขาเฝ้าปรารถนามาตลอด 10 ปี ....








เสียงหัวเราะคิกคักของใครบางคนที่แสนคุ้นหูปลุกเขาขึ้นจากห้วงนิทรา


เด็กชายวัย 12 ปีลุกขึ้นจากเตียงนอน ก่อนจะค่อยๆ ก้าวช้าๆ ประคองตัวเองไปหยุดที่หน้าต่างข้างๆ โต๊ะคอมพิวเตอร์ที่ไม่เคยถูกใช้ และเก้าอี้สำหรับนั่งใช้งานนั่นก็ถูกย้ายมาตั้งถาวรที่บานหน้าต่าง


บานต่างหน้าที่เป็นราวกับประตูแห่งแสงว่างเพียงหนึ่งเดียวในชีวิต ....ถึงแม้มันจะถูกปิดกั้นด้วยลวดเหล็กจนมีเพียงแขนเล็กๆ เท่านั้นที่สามารถลอดออกไปได้


แต่ถึงอย่างนั้นภาพของเด็กผู้ชายอีกคนหนึ่งก็เด่นชัดในสายตาของเขา


เด็กผู้ชายที่ดูเหมือนจะตัวเล็กกว่าเขา แน่นอนละ เพราะอีกฝ่ายลืมตาขึ้นมาบนโลกช้ากว่าเขาตั้งหลายปี



ควอนจียง ... เด็กน้อยตัวเล็กที่มีเสียงหัวเราะอันแสนสดใส



ทั้งๆ ที่อีกฝ่ายเป็นเพียงคนที่อยู่ข้างบ้าน ซึ่งเขาไม่เคยได้คุยด้วยเลยแม้แต่คำเดียว อันที่จริงต้องบอกว่าเขาไม่คิดแม้แต่จะสนใจด้วยซ้ำไป ....จนกระทั่งสมาชิกใหม่ของครอบครัวคนนี้เกิดขึ้นมา


ห้องนอนของเขาหันไปทางบ้านขนาดปานกลางหลังนั้นพอดี เขาจึงมักจะได้ยินเสียงพูดคุยเกี่ยวกับเจ้าตัวเล็กเป็นประจำ ตั้งแต่เวันที่เจ้าตัวเล็กเกิด จนถึงวันที่เด็กน้อยคนนั้นเริ่มพูดคำแรก เขาได้ยินมาตลอดจนกลายเป็นความผูกพันเล็กๆ ที่กำเนิดขึ้นมาโดยไม่ทันรู้ตัว และพอรู้ตัวอีกครั้ง ....ชเวซึงฮยอน ...ก็ไม่สามารถละสายตาจากควอนจียงไปได้เลย


เอ็นดูเหมือนเป็นน้องแท้ๆ หลงรักในความสดใส รอยยิ้มแสนสวย และอิจฉา....ในอิสรภาพที่เขาไม่เคยได้รับ


ในขณะที่ซึงฮยอนกำลังมองควอนจียงเล่นกับสุนัขที่สนามเล็กๆ นั่น เสียงเหมือนอะไรบางอย่างกระแทกกับกันสาดที่อยู่ใต้หน้าต่างห้องทำให้เขาต้องเหลือบลงไปมอง


นกน้อยนอนหอบหายใจรวยรินอยู่ตรงนั้น ซึงฮยอนมองด้วยความสงสัยว่าเจ้านกตัวนี้มาได้อย่างไร ก่อนจะเห็นรอยแผลตรงบริเวณปีกของมัน เด็กชายทราบได้ทันทีว่านกตัวนี้ได้รับบาดเจ็บ


ซึงฮยอนพยายามเอื้อมมือลงไปประคองเจ้านกตัวน้อยนั่นให้เข้ามาในห้อง เด็กชายพยายามอยู่หลายครั้งว่าจะสามารถนำนกที่บาดเจ็บตัวนี้เข้ามาในห้องได้ ...ก็เพราะลูกกรงที่ขังเขาเอาไว้นี่แหละ ที่ทำให้เขาต้องลำบาก...


เพราะว่าบาดเจ็บมากจนไม่มีแม้แต่แรงที่จะขัดขืนซึงฮยอน นกน้อยนอนรอชะตากรรมที่ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป แต่คนที่จับตัวมันขึ้นมาก็ไม่ได้ทำร้ายอะไร นอกเสียจากทำอะไรสักอย่างกับปีกมันด้วยไม่ประสาแบบเด็ก เหมือนอย่างที่เคยดูการ์ตูนมาบ้าง ซึงฮยอนควานหาไม้อะไรบางอย่างมาดามตรงปีกของนก ทั้งๆ ที่ไม่รู้หรอกว่ามันได้ผลหรือเปล่า นอกจากนั้นยังเดินไปหาน้ำมาป้อนให้เจ้านกที่อ่อนแรง ยืนนิ่งมองกล่องนมในตู้เย็นแล้วสงสัยว่า นกดื่มนมเป็นหรือเปล่า






"นกที่บินไม่ได้ก็เหมือนกับคนที่ไร้อิสรภาพสินะ" เด็กชายพูดขึ้นมาในวันหนึ่ง ขณะที่มองเด็กตัวเล็กๆ จากทางหน้าต่างเหมือนเคยๆ การเฝ้ามองรอยยิ้มของจียงเหมือนเป็นของขวัญชิ้นเล็กๆ สิ่งเดียวทื่เขาได้รับ ...อา... แต่การที่มีนกตัวนี้มานั่งมองจียงเป็นเพื่อนกันแบบนี้ก็เป็นของขวัญเล็กๆ ที่ดีสำหรับเขาเหมือนกัน


ซึงฮยอนหันไปจ้องตาของนกน้อยที่นอนอยู่ข้างๆ ...ดูเหมือนว่าที่ปีกของมันจะดีขึ้นมาเล็กน้อยแล้ว หลังจากที่อาทิตย์ที่แล้วเจ้านกตัวนี้ตกลงมาที่กันสาดบริเวณห้องของเขา


ไม่รู้ว่าเจ้านกตัวนี้เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดไปบ้างหรือเปล่า แต่การที่มันจ้องตาเขานิ่งๆ แบบนี้ เขาจะถือว่ามันเข้าใจในสิ่งที่เขาพูดแล้วกันนะ


"หิวหรือเปล่าเจ้านก...วันนี้ฉันเห็นว่ามีขนมปังอยู่นา" ว่าแล้วเด็กชายก็ค่อยๆ ลุกไปหยิบขนมปังที่วางทิ้งเอาไว้ในถาด


เขาบิชิ้นเล็กๆ แล้วป้อนให้เพื่อนใหม่ค่อยๆ จิกกิน ซึงฮยอนยิ้มบางๆ ที่เห็นมันค่อยๆ จิกขนมปังทีละน้อย จากที่อาทิตย์ที่แล้วทานอะไรไม่ได้เลย ซึงฮยอนค่อยๆ ให้จากนมเป็นอาหารบด และจากอาหารบดเป้นขนมปังนิ่มๆ


"กินเยอะๆ.... จะได้แข็งแรง แล้วกลับไปบินอีกครั้ง... เข้าใจมั้ย"


...อย่างน้อยก็ไม่อยากเห็นคนที่อยู่รอบข้างตัวเองต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบตัวเอง....


...ต่อให้ตัวเองไม่สามารถออกไปไหนได้ ....ก็อยากให้คนรอบข้างได้โผบินไปทุกๆ ที่ตามที่ใจต้องการ ...







สิบวันแล้วที่ซึงฮยอนมีเจ้านกตัวน้อยอยู่เป็นเพื่อน และเพื่อนของเขาก็ดูจะแข็งแรงมากขึ้นทุกวัน เพราะตอนนี้ซึงฮอนเริ่มแบ่งของอย่างอื่นนอกจากขนมปังให้มันกินบ้างแล้ว เขาไม่รู้หรอกว่านกกินอะไรได้บ้าง แต่เขาก็ลองให้มันกินเกือบทุกอย่าง ซึงฮยอนเฝ้าดูแลเพื่อนตัวน้อยและคอยเฝ้ามองเด็กชายข้างบ้านทุกๆ วัน จนในที่สุดแล้วเมื่อผ่านไปครึ่งเดือน เจ้านกก็สามารถขยับปีกของตัวเองได้แล้ว แต่ดูเหมือนจะยังไม่แข็งแรงพอที่จะกลับไปโผบินอีกครั้ง แต่ถึงกระนั้นซึงฮยอนก็รู้สึกยินดี


หลายวันถัดมาซึงฮยอนลองให้เพื่อนของเขาบินไปมารอบๆ ห้อง นกน้อยขยับปีกเบาๆ ราวกับเป็นลูกนกที่เพิ่งหัดบินใหม่ๆ มันหันมามองหน้าซึงฮยอนบ้างเป็นครั้งคราวก่อนที่จะเริ่มบิน และซึงฮยอนคิดเอาเองว่ามันกำลังต้องการกำลังใจ


"นายทำได้ ... ลองดูสิ ลองบิน"


แล้วปีกของเพื่อนก็แผ่กางออกเตรียมที่จะโผบินอีกครั้ง.....




ช่วงนี้ซึงฮยอนนอนเปิดหน้าต่างห้องเอาไว้ ...


หลังจากที่เพื่อนของเขากลับมาบินได้อย่างแข็งแรงอีกครั้ง ซึงฮยอนก็ปล่อยเจ้านกน้อยให้กลับออกไปสู่อิสรภาพอีกครั้ง ... ทว่า เพื่อนตัวน้อยกลับติดเขา และไม่ยอมจากไปไหน


ไม่ว่าซึงฮยอนจะพยายามปล่อยให้เพื่อนรักจากไปขนาดไหน มันก็ยังคงหวนกลับมาหาซึงฮยอนทุกครั้ง มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เขาปล่อยมันออกไปแล้วปิดหน้าต่างห้อง หลังจากนั้นไม่นานก็จะได้ยินเสียงเคาะหน้าต่างห้องเพื่อขอเข้า ....และนั่นทำให้ซึงฮยอนไม่กล้าที่จะปิดหน้าต่างห้อง เพราะเจ้าตัวน้อยจะต้องกลับมานอนกับเขาทุกๆ คืน



คืนหนึ่งขณะที่ซึงฮยอนกำลังนอนหลับ เขาต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงดังจากคนข้างบ้าน


แว๊บแรกที่ซึงฮยอนรู้สึกโกรธเพราะถูกปลุกขึ้นจากห้วงนิทรา แต่ทว่า... พอได้ยินเสียงคุณแม่ของควอนจียงพูดขึ้นว่า เจ้าตัวเล็กของเขาไข้ขึ้นสูงจนต้องพาไปโรงพยาบาลเท่านั้นแหละ ซึงฮยอนรีบพาร่างของตัวเองไปเกาะตรงบริเวณหน้าต่างทันที


ภาพผู้ชายร่างใหญ่อุ้มเด็กน้อยที่หลับอย่างทรมานขึ้นรถทำให้ซึงฮยอนรู้สึกหายใจแทบไม่ออก


เจ้าตัวเล็กของเขาเป็นอะไรมาหรือเปล่า?


ตอนนี้ถึงโรงพยาบาลหรือยัง?


เด็กน้อยจะกลัวเข็มไหม?


แล้วพยาบาลจะฉีดยาน้องเจ็บมากหรือเปล่า?


ซึงฮยอนได้แต่นั่งเฝ้ารอการกลับมาของจียงตรงหน้าต่างที่เดิม แต่จนแล้วจนรอด คืนนั้นควอนจียงก็ไม่ได้กลับมาที่บ้าน....



เช้าอีกวันหนึ่งเขาตื่นขึ้นมาเพราะแสงอาทิตย์แยงเข้าดวงตา ....ไม่ใช่ตื่นเพราะเสียงหัวเราะสดใสอย่างทุกๆ วัน ซึงฮยอนหลับอยู่ตรงหน้าต่างที่เดิม เขามองไปยังบ้านข้างๆ และพบว่ารถคันที่พาจียงออกไปโรงพยาบาลังไม่กลับมา


หัวใจของซึงฮยอนสั่น เขารู้สึกว่ามันเย็นเยียบกว่าทุกๆ วัน เขาได้แต่ภาวนาเงียบๆ ว่าอย่าให้เด็กตัวเล็กของเขาเป็นอะไรไปเลย


ตลอดวันซึงฮยอนทานอะไรไม่ลง เขาได้แต่มองออกไปนอกหน้าต่างและเฝ้ารอว่าเมื่อไหร่จียงจะกลับมา


...เจ็ดวันต่อมาจียงได้กลับมานอนพักที่บ้าน



และซึงฮยอนกำลังนอนรอรับอิสรภาพที่ตัวเองรอมาตลอดชีวิตบนเตียง.......



"ปอดบวมครับ ยิ่งร่างกายของเขาไม่แข็งแรงเพราะเป็นโรคหัวใจอยู่แล้ว ตอนนี้ร่างกายของเขาอ่อนแอมากเหลือเกิน"


เสียงผู้ชายที่เป็น 'คุณหมอประจำตัว' ของเขาดังขึ้น มาคราวนี้คุณหมอทำเสียงเครียดกว่าทุกครั้ง ซึงฮยอนนอนหลับตานิ่งๆ แต่ได้ยินทุกคำพูดที่พ่อกับแม่ของเขาพูดคุยกับคุณหมอ เขารู้สึกว่าร่างกายของเขาเบาจนเหมือนเขาลอยอยู่บนอากาศ นั่นทำให้เขารับรู้ได้ด้วยตัวเองว่า.... อิสรภาพนั้น กำลังจะมาหาเขาในอีกไม่ช้า


"หมอะพยายามยื้อชีวิตเขาไว้ให้ได้ครับ"


อย่า ..... กักขังเขาเอาไว้อีกเลย



เขาต้องการเพียง ...อิสระ ......เท่านั้น .....






เสียงเคาะกระจกห้องดังขึ้น ซึงฮยอนเหลือบตามองลอดม่านที่ปิดไม่สนิทนั้น เพื่อนรักของเขารออยู่ตรงนั้น


ซึงฮยอนหันไปมองพยาบาลที่คุณพ่อกับคุณแม่จ้างให้มาดูแลเขาช่วงนี้ เธอกำลังหลับ ....ซึงฮยอนจับราวน้ำเกลือให้เคลื่อนไปยังหน้าต่างบานเดิม และเปิดให้เพื่อนของเขาเข้ามาด้านใน


"เพื่อนเอ๋ย ....จากนี้ไปไม่ต้องมาหาที่นี่อีกแล้วนะ ....."


"หลังจากนี้เราจะได้ไปเจอกันที่อื่น .... ที่อื่นที่เต็มไปด้วยความอิสระ ....."


"ตามหาฉันนะ ตามหาฉันที่อื่น ....หาฉันให้เจอ .... แล้วฉันจะไปกับนายทุกที่ ....."



"ทุกที่ตามที่หัวใจต้องการ"



ซึงฮยอนพูดกับนกน้อยราวกับมันสามารถเข้าใจทุกคำพูดของเขาได้


เขาร่ำลาเพื่อนของเขาแล้ว สายตาก็เหลือบไปมองบ้านหลังข้างๆ พอคิดถึงอีกคนที่เขาอยากจะบอกลาหัวใจก็เหมือนถูกบีบอัดอีกครั้ง


เขาหันกลับมามองนกน้อยที่เกาะอยู่บนมือของเขา ก่อนจะขอร้องกับมัน



"เพื่อนเอ๋ย .... ช่วยไปบอกลาจียงแทนฉันทีได้ไหม ....หลังจากนี้ฉันคงไม่ได้เฝ้ามองรอยยิ้มของเขาอีกต่อไปแล้ว เพราะคราวนี้ฉันจะจากไปไกล ไกลมาก...."


"ฉันมีคำพูดเดียวที่อยากจะบอกจียง ....."




"ฉัน................"


หยดน้ำตาไหลรินลงจากดวงตา คอยๆ ร่วงลงจากขอบตา ลงสู่เจ้าเพื่อนตัวน้อยที่เฝ้ามองเขาตลอดเวลา



และเขาก็ร่วงลงสู่อิสรภาพที่ต้องการมาตลอดชีวิต .......










เสียงเคาะกระจกห้องเรียกให้จียงตื่นจากความฝัน....


เขาฝันประหลาดๆ ฝันประหลาดแบบเดิมๆ ฝันซ้ำๆ มาหลายปี


จียงผุดลุกจากที่นอนแล้วเดินตรงไปเปิดม่าน และพบเจ้านกตัวน้อยที่รู้จักกันมาหลายปี เขาเปิดหน้าต่างรับมันด้วยรอยยิ้ม


"อรุณสวัสดิ์นกน้อย ขอบคุณที่มาปลุกนะ"


ควอนจียงวัย 12 ปี เก็บเตียงนอนของตัวเองด้วยความกระฉับกระเฉง ก่อนจะเล่าเรื่องฝันที่ฝันอีกเมื่อคืน



"ฉันฝันถึงคนๆ นั้นอีกแล้วแหละเพื่อน ....คนที่ฉันบอกว่าฉันเจอเขา ก่อนจะพบนายไงละ!"


"อยากรู้จังเลยนะว่าเขาคือใคร"


"เขายิ้มให้ฉันแบบนั้นอีกแล้ว ...เห็นแล้วรู้สึกอบอุ่นไปทั้งหัวใจเลยล่ะ"


"แล้วฉันก็อยากถามเขา ... ว่าก่อนที่ฉันจะตื่น เขาร้องไห้ทำไม......"



"ฉันอยากกอดปลอบเขา แล้วก็ อยากบอกกับเขา"




"ว่าฉัน............."



















END











แต่งประมาณชั่วโมงเดียว =___=!!!!


เป็นฟิคเศร้าที่ไม่ซึ้งเลยว้อยยย //ล้มโต๊ะ ใครอ่านแล้วไม่เข้าใจบ้าง T______T เพราะเค้ารู้สึกว่าเรื่องนี้แต่งได้ง่อยมาก ข้อมงข้อมูงแทบไม่ได้หา ซุยอย่างเดียว


แรงบันดาลใจจากอิโป้ในเอ็มวี gummy ....แค่นั้นจริงๆ 55555555555


เอาเรื่องนี้มาลงก่อนฟิคเด็กนะคะ เพราะฟิคเด็กยังแต่งไม่ได้จริงๆ T^T (แต่พลล็อตมีจนจบตอนแล้วอ่ะ ฮืออออ)


ขอบคุณที่แวะเวียนมาอ่านเน้อออ >_< เลิฟยูวจุ๊บๆ






Comment

Comment:

Tweet

แบบว่าอ่านจบแล้ว แล้วไม่รู้จะบอกว่าไงดี??!

เอิ่ม...





อือออ...




เอาไปเลย 5 ดาว
ชอบมาก ภาษาสวย สำนวนโอเค
แรงบีบคั้นพอให้ได้หายใจติดๆ ขัดๆ แบบว่าเกือบหยุดหายใจ (?!?!)


ส่วน MV I'm Sorry นั้น ดูครั้งแรกก็น้ำตาซึมเลยเชียว



สุดท้ายก็ขอบคุณและเป็นกำลังใจให้นะคะ!!!

#5 By PrinZ (103.7.57.18|125.24.239.31) on 2012-05-08 16:52

เห็นคำว่าดราม่าปุ๊บ ความคิดแรกเลย "เจ้ทำร้ายเราอีกแล้ว -0-" 555

ตอนแรกอ่านก็งงๆนะ แต่อ่านไปเรื่อยๆก็เข้าใจ
ชอบฟิคแบบนี้ เพราะมันชวนให้ติดตามต่อเรื่อยๆ อ่านแล้วไม่น่าเบื่อ
ช่วงนี้ยิ่งอินกะเรื่องอิสระภาพของตัวเองอยู่ด้วย
อ่านแล้วน้ำตาจะไหลลลลล ~

ขอบคุณที่ยัดเยียดให้เค้าอ่านนะจิ๊ กร๊ากกกกก >0<

ปล.มันมีนก - -"

#3 By peony-fay (125.27.186.106) on 2011-10-26 18:32

ฮึก... เศร้า เสียใจ T_T ซึ้งอ่า พอได้ดูเอ็มวีเต็มๆแล้วยิ่งซึ้ง
โป้รอมาตลอดเลยใช่มั้ยคะ ฮือๆๆๆๆ

สื่อรักผ่านนกน้อย...สัมฤทธิ์ผลแล้วนะ ฮือๆๆๆ /วิ่งร้องไห้จากไป
[erta]
อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
ตัวเองงงงง เค้าชอบมากอะ ชอบมาก มากๆๆๆ
อ่านแล้วเข้าใจนะ ไม่งงเลย
แล้วก็ซึ้งมากกกกกก น้ำตาซึมเลย
ชอบการบรรยายความรู้่สึกโป้มากๆ
คือมันบีบ มันอึดอัด แล้วสุดท้ายก็เหมือนร่วงลงจากที่สูง
แต่กลายเป็นว่าตัวเองกำลังลอยอยู่บนฟ้าอะ ชอบบบบ

แล้วเค้าก็ชอบตอนจบมากด้วย
ชอบอะไรแบบที่เว้นจังหวะให้ไปคิดต่อเองแบบนี้
แต่เนื้อเรื่องก็สมูรณ์ในตัวของมันอยู่แล้ว

อ่านแล้วต้องไปดูเบื้องหลังเอ็มวีพี่กัมมี่อีกรอบเลย (จริงๆก็ยังจำได้ แต่อยากเห็นหน้าโป้อีก ฮ่าๆๆ)

ขอบคุณสำหรับฟิคนะจ๊ะตัวเอง จุ๊บุๆ
ยังรอฟิคเด็กเสมอน้าาาา

ปล.เค้าไปลงฟิคมั่งดีกว่า ฮิฮิ

#1 By erta ale on 2011-09-25 23:47


ShoutMix chat widget