[FIC-BB] Childhood ~Sick~ : TOPGD

posted on 25 Oct 2011 16:25 by artemiz48 in ShortFic


Title : Childhood : Sick
Pairing : Choi Seunghyun x Kwon Jiyong
Author : ArtemIz
Rating : G
Genre : AU
Warning : YAOI [ BOYxBOY ]

Note : อ่านจนจบแล้ว อย่าปารองเท้าใส่กิ๊ฟนะ 5555555 //เตรียมตั้งรับรองเท้ากับสปาต้าจากคนอ่าน








"ซึงฮยอนกลับบ้านกันเถอะ" จียงเดินยิ้มกว้างเข้าไปหาซึงฮยอนทันทีที่เพื่อนตัวโตเก็บไม้กวาดเข้าที่ เจ้าของชื่อซึงฮยอนหันมามองหน้าของจียงพร้อมปมที่อยู่ตรงคิ้ว จียงยังคงยิ้มกว้างไม่สนใจท่าทางไม่พอใจของเพื่อนตรงหน้า ยืนกระเป๋าใบโตที่ข้างในแทบไม่มีอะไรอยู่เลยให้กับเจ้าของ


"บอกแล้วว่าไม่ต้องรอ" แล้วซึงฮยอนก็ถอนหายใจแรงๆ คว้ากระเป๋าออกจากมือของจียง


"วันนี้ไม่มีการบ้าน ไปขอยืมบอลของลุงชอนกันนะ" ควอนจียงทำหูทวนลมไม่สนใจที่ซึงฮยอนบ่น ก็แหม...ซึงฮยอนก็พูดแบบนี้ทุกครั้งที่จียงอยู่รอวันที่ซึงฮยอนมีเวรทำความสะอาด แต่จียงก็ยืนยันจะรอกลับบ้านพร้อมซึงฮยอนอยู่ดีนั่นแหละ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงต้องรอเดินกลับบ้านพร้อมกันทุกวันแบบนั้น แต่มันเหมือนเป็นกิจวัตรประจำวันที่ขาดไม่ได้ไปเสียแล้ว


"ฝนทำท่าจะตก" ซึงฮยอนเอ่ยขึ้นดึงความสนใจของจียงให้เงยหน้าขึ้นไปมองท้องฟ้า


โห... ฟ้ายังไม่มืดเท่าไหร่เลย เท่าที่จียงเห็นคุณเมฆสีดำๆ ก็ยังไม่มีด้วยซ้ำไป ไม่ตกหรอกกก ตอนนี้ไม่ใช่หน้าฝนเสียหน่อย


"ไม่ตกหรอกน่าซึงฮยอน ไปเล่นบอลกันเถอะนะ นะ นะ" ว่าแล้วจียงก็คว้าแขนของเพื่อนตัวโตหมับ จัดการลากให้เดินต่อทันที .....หนัก T^T



.
.


แต่เชื่อเถอะว่าคราวหลังถ้าซึงฮยอนเตือนอะไรจียงจะเชื่อหมดเลย T_T


เพราะว่าตอนที่เดินมาใกล้จะถึงบ้านลุงชอน (แน่นอนว่าตอนนั้นเลยซอยเข้าบ้านของซึงฮยอนมาแล้ว) ฝนเม็ดน้อยก็ลงเม็ดเปาะแปะๆ จนจียงไม่กล้าหันไปมองซึงฮยอนที่มองเขาตาขวางอยู่ ...ก..ก็ จียงกลัวสายตาของซึงฮยอนนี่น่า ... ก็ถ้าซึงฮยอนทำตาแบบนี้จียงก็กลัวเป็นนะ (โฮๆ)


ง..งั้นเอางี้ก็ได้ พอไปถึงบ้านของลุงชอนแล้วก็เข้าไปเล่นกับน้องลัคกี้แล้วกันนน น่าสนุกเหมือนกันแหละเนาะะะะะ (ไม่ถามความเห็น)


จังหวะการก้าวเท้าของจียงเร่งขึ้นเล็กน้อย ส่วนซึงฮยอนตอนนี้ท่าทางจะปลงตกไปเรียบร้อยแล้ว ก้าวเอื่อยๆ ตามคนที่ลากเขาอยู่ตอนนี้ไปเรื่อยๆ



เม็ดฝนเฝ็ดบางที่เมื่อสักครู่ค่อยๆ ใหญ่ขึ้นทีละน้อย พอๆ กับความถี่ของเม็ดฝนแต่ละเม็ดที่เพิ่มมากขึ้น จนสุดท้ายที่จียงวิ่งไปมาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านของลุงชอน ฝนก็เทกระจาดลงมา


..
.
.
.


แต่ว่า ......


"ลุงชอนไม่อยู่ T_T"


ประตูบ้านของลุงชอนถูกคล้องด้วยแม่กุญแจดอกใหญ่เอาไว้ จียงเกาะประตูรั้วเตี้ยๆ ท่ามกลางสายฝน น้ำตาของจียงแทบจะไหลตามน้ำฝนที่เปรอะเลอะใบหน้าออกมาด้วย ...แล้วอย่างนี้จียงจะรีบวิ่งมาทำไมกันเนี่ย ฮืออออ


แต่ปัญหาใหญ่มันไม่ได้อยู่ที่ลุงชอนไม่อยู่บ้านหรอกนะ ....


ปัญหาใหญ่ของจียง อยู่ที่ ... เพื่อนตัวโตที่กำลังปล่อยรังสีแปลกๆ อยู่ข้างหลังจียงนี่ต่างหากล่ะ


เด็กชายวัย 10 ปี ตัวเล็กๆ ค่อยๆ กลับหลังหันยิ้มหวานเยิ้มให้กับเพื่อนที่ยืนขมวดคิ้วจนเป็นปมใหญ่ ถึงตาคมๆ นั้นจะถูกหมวกแก๊บใบโตปิดเอาไปเสียครึ่ง แต่รัศมีความโหดที่แผ่ออกมาก็ไม่สามรถทำให้จียงลดความกลัวลงได้ 


"แหะๆ ซึงฮยอนนน คือว่าาา ....."


"ฉันเห็นแล้วว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น" อูยยย เสียงโหดจังเลยอ่ะ T^T


"ขอ...ขอโทษน๊าา จียงไม่นึกว่าลุงชอนจะไม่อยู่ แล้วจียงก็ไม่นึกว่าฝนจะตกลงมาจริงๆ ด้วย ขอโทษน๊าา ขอโทษนะซึงฮยอน ซึงฮยอนเลยต้องมาเปียกไปกับจียงด้วยเลย จียงไม่ได้ตั้งใจเลยจริงๆ นะ ฮือออ" ยิ่งพูดยิ่งเศร้า จียงก็แค่อยากจะชวนซึงฮยอนมาสนุกกัน ซึงฮยอนจะได้ยิ้มให้เขาบ้าง เพราะที่ผ่านมา ตั้งแต่รู้สึกกับซึงฮยอนมา เห็นซึงฮยอนยิ้มให้นับครั้งได้เลยมั้งเนี่ย


....แต่ว่าก็ดันทำให้ซึงฮยอนอารมณ์เสียอีก! จียงละเศร้าใจจริงๆ (น้ำตาไหลอาบ)


"เฮ้อ ...เอาเถอะ" ซึงฮยอนถอนหายใจยาว ส่วนจียงได้แต่ยืนก้มหน้ารับความผิด ฮืออ จียงผิดไปแล้ว ซึงฮยอนอย่าตีจียงเลยนะ ...


"ไปสิ...ยืนเฉยทำไม" ซึงฮยอนกระตุกแขนจียงเรียกให้เดินตามหลังซึงฮยอนไป ...เดี๋ยว? จะไปไหนน่ะ


ยังไม่ทันได้ถาม จู่ๆ หมวกใบโตใบนั้นก็ถูกสวมลงมาบนหัวจียง พร้อมกับคำตอบของซึงฮยอน


".....จะไปส่ง"


จียงกระชับหมวกให้พอดีกับศีรษะ ก่อนจะวิ่งไปเกาะแขนเพื่อนตัวโตที่เดินนำหน้าไปแล้ว


"ขอบคุณนะซึงฮยอน~~~" ซึงฮยอนใจดีที่สุดในโลกเลยยยย









วันรุ่งขึ้นจียงเดินไปโรงเรียนพร้อมกับซึงฮยอนเหมือนเดิม ... แต่ซึงฮยอนกลับดูไม่ค่อยเหมือนเดิม ...


ก็..ก็ ซึงฮยอนไม่ยอมคุยกับจียงเลยอ่ะ ปกติเวลาที่จียงถามอะไรไปอย่างน้อยซึงฮยอนก็จะตอบ 'อืม' หรือไม่ก็ 'อือ' มา แต่วันนี้ไม่ว่าจียงจะถามอะไรซึงฮยอนก็ไม่ยอมตอบจียงเลยอ้ะ! เอ๊ะ วันนี้แก้มซึงฮยอนแดงๆ กว่าปกติด้วยรึเปล่านะ แต่พอจะเอามือไปจับก็โดนอีกฝ่ายตีมือกลับมาเลยอ่ะ ฮือออ ใจร้าย T^T


พอไม่สามารถหาคำตอบอาการแปลกๆ ของซึงฮยอนได้ จียงก็ทำได้แต่เดินเงียบๆ อยู่ข้างเท่านั้น



.
.
.

"ชเวซึงฮยอน! หลับอีกแล้วนะ!" จียงหันกลับไปมองซึงฮยอนที่นั่งอยู่ท้ายห้อง แอบหลับในห้องอีกแล้ว ...ว่าแต่ ทำไมวันนี้ซึงฮยอนแอบหลับไม่เนียนเลยอ่ะ ฟุบลงไปเฉยๆ อย่างนั้นคุณครูก็จับได้ซี่!


"ชเวซึงฮยอน! ชเวซึงฮยอน! ....มันจะเกินไปแล้วนะ" พอคุณครูเห็นว่าเรียกแล้วไม่ยอมตื่น เลยเดินจากกระดานดำหน้าห้องไปหาซึงฮยอนที่นอนอยู่ทันที ...คุณครูฮะ อย่าตีซึงฮยอน T_T


"นี่ ชเวซึงฮยอน เธอจะไม่เกรง.... ตายแล้ว! ทำไมตัวร้อนขนาดนี้เนี่ย" พอคุณครูจับแขนของซึงฮยอนก็ร้องออกมาทันที จียงเบิกตากว้าง(ที่สุดเท่าที่จะทำได้) ซึงฮยอนตัวร้อนเหรอ? ตัวร้อนนี่หมายถึงไม่สบายรึเปล่า! เอ๊ะ เอ๊ะ ซึงฮยอนไม่สบายอย่างนั้นเหรอ?


คุณครูพยายามประคองตัวซึงฮยอนให้ลุกขึ้น เพื่อนตัวโตปรือตาขึ้นมอง พอเห็นเป็นคุณครูก็ไม่ได้พูดอะไร


"ไปห้องพยาบาลนะ เดี๋ยวครูพาไป"


" ... ขอนอนก็พอ"


"ไปกินยาแล้วนอนพักซะ เดี๋ยวครูพาไป ลุกขึ้น" ซึงฮยอนดันตัวขึ้น ลุกออกจากที่นั่ง


"คุณครูฮะ! เดี๋ยวจียงจะเป็นคนพาซึงฮยอนไปที่ห้องพยาบาลเองฮะ" คุณครูจะได้ไม่เสียเวลาสอนไงล่ะ จียงเป็นเด็กดีใชมั้ย ^_^v


"เอ่อ จะดีเหรอจ๊ะ?" ....ทำไมคุณครูมองจียงด้วยไม่มั่นใจอย่างนั้นล่ะฮะ T^T กระซิก


"เดี๋ยวผมช่วยพาไปอีกคนครับ" ยองเบที่นั่งอยู่ข้างหลังจียงอาสาช่วยอีกแรง สุดท้ายคุณครูเลยยอมให้ทั้งจียงและยองเบเป็นคนพาซึงฮยอนไปห้องพยาบาล คิกคิก





หลังจากจียงกับยองเบพาซึงฮยอนไปหาคุณครูที่ห้องพยาบาลแล้วก็เดินกลับมานั่งเรียนต่อ จนถึงเที่ยงนั่นแหละที่จียงรีบวิ่งไปดูซึงฮยอนที่ห้องพยาบาลพร้อมกับกล่องข้าว


ปรากฏว่าซึงฮยอนยังไม่ยอมตื่น ถามคุณครูดูก็บอกว่าซึงฮยอนเพิ่งตื่นเมื่อตอนสิบเอ็ดโมงกว่าๆ คุณครูไปดูว่าไข้ยังไม่ยอมลดก็เลยบอกให้นอนพักต่อ แล้วเพื่อนตัวโตก็เลยหลับไม่ยอมตื่นมาทานข้าวเที่ยงกับจียง T^T


จียงค่อยๆ เอามือไปแตะหน้าผากซึงฮยอนเบาๆ (เดี๋ยวตื่นขึ้นมาตีจียงอีก) ยังตัวร้อนอยู่เลยอ่ะ ฮือออ... เมื่อกี้ตอนช่วยแบกซึงฮยอนมากับยองเบ ตัวจียงงี้แทบไหม้อ่ะ (-*-)


สักพักยองเบก็เดินเข้ามาสมทบ ถือข้าวกล่องเดินยิ้มตาปิดเข้ามาหาเชียว ....


หมดพักกลางวันจียงกับยองเบก็เลยต้องกลับไปเรียนหนังสือต่อ


เดี๋ยวหมดคาบสุดท้ายจะวิ่งมาหาใหม่นะซึงฮยอน


อ่อ... จียงไม่ลืมเก็บไข่ม้วนของโปรดของซึงฮยอนไว้ด้วยนะ นี่ถ้าเกิดว่าซึงฮยอนตื่นขึ้นมาแล้วหิวก็หยิบไปกินได้เลย ...วางไว้ข้างเตียง (ภูมิใจ)






"โทรไปหาพ่อของเขา แต่ไม่มีใครรับเลย" จียงบอกลายองเบตรงหน้าห้องพยาบาล ได้ยินเสียงคุณครูประจำห้องคุยกับคุณครูที่ห้องพยาบาล เอ๊ะ? อะไรนะ


"แล้วอย่างนี้จะทำยังไงล่ะเนี่ย ...จำทางไปบ้านเขาได้มั้ยคะ" เดี๋ยว ซึงฮยอนจะไม่ได้กลับบ้านวันนี้เหรอ ทำไมละ ที่บ้านซึงฮยอนไม่มีใครอยู่อย่างนั้นเหรอ! จียงก็จำทางไปบ้านซึงฮยอนไม่ได้ด้วยสิ ฮือ


"ยังไม่ได้เคยไปที่บ้านเขาเลยค่ะ สงสัยวันนี้จะต้องพากลับไปพักที่บ้าน" ต...แต่ว่า ถ้าเกิดว่าซึงฮยอนไปนอนค้างบ้านคุณครู พรุ่งนี้ซึงฮยอนก็ะมาโรงเรียนพร้อมกับคุณครู ถ้าอย่างนั้นจียงก็ไม่มีเพื่อนเดินมาโรงเรียนอย่างนั้นสิ T_T ไม่เอานะ!


จริงสิ! วันนี้คุณพ่อบอกว่า คุณพ่อจะมารับที่โรงเรียนนี่น่า!



"คุณครูฮะ!"


"อุ๊ย ว่ายังไงคะจียง"


"เดี๋ยวจียงจะพาซึงฮยอนไปค้างที่บ้านจียงฮะ วันนี้คุณพ่อมารับจียงที่โรงเรียน" จียงเดินไปนั่งบนเตียงที่ซึงฮยอนกำลังนอนหลับอยู่ (ยังไม่ตื่น?)


"...คือ..."


แล้วที่สำคัญ เพราะว่าซึงฮยอนให้จียงสวมหมวกเมื่อวานซึงฮยอนเลยต้องเดินตากฝน ทำให้ซึงฮยอนไม่สบาย เพราะอย่างนั้นจียงต้องรับผิดชอบ! (คุณแม่สอนเอาไว้)


"จียงจะพาซึงฮยอนไปค้างที่บ้านฮะ ^_^"



เดี๋ยววันนี้จียงจะรับผิดชอบโดยการช่วยคุณแม่ดูแลซึงฮยอนทั้งคืนเลย!



จียงเป็นเด็กดีใช่มั้ยล่าาาา.....






FIN !









.
.
.
.
.



จียงนอนมองหน้าซึงฮยอนในความมืด วันนี้จียงลงไปมานอนบนฟูกกับซึงฮยอน โดนให้เหตุผลไปว่า เดี๋ยวซึงฮยอนฝันร้ายจียงจะได้คอยปลอบให้


หลังจากที่พาซึงฮยอนกลับมาบ้าน ด้วยความเต็มใจช่วยเหลือจากคุณพ่อและคุณแม่ที่แสนน่ารักของจียง (ฮิฮิ) พอเพื่อนตัวโตที่เป็นไข้นอนซมรู้สึกตัว แล้วรู้ว่าอยู่บ้านจียงเท่านั้นแหละ ทำท่าจะกลับบ้านจนคุณแม่ต้องเข้าไปดุ สุดท้ายซึงฮยอนเลยขอค้างที่บ้านด้วยความเต็มใจ! (....เหรอ)


ยังมีไข้อยู่หรือเปล่านะ


จียงเอามือไปสัมผัสหน้าผากของซึงฮยอนอีกครั้ง รู้สึกเหมือนว่าไข้จะลดลงแล้วแหละ เพราะตัวซึงฮยอนไม่ค่อยร้อนแล้ว ดีใจจัง


พอเห็นว่าเพื่อนตัวโตหลับสบายไม่มีทีท่าว่าจะฝันร้ายเหมือนที่คุณแม่บอกว่าเวลาจียงป่วยจียงชอบฝันร้ายแล้วละเมอตื่น จียงก็ค่อยๆ ปิดเปลือกตาลง แล้วเดินทางเข้าสู่ห้วงนิทราไปอีกคน...




"...ย....."


".....อย่า..."


"แ..ม่....."



"แม่.... อย่าตีผม"












TBC ! ~~~~ (ตัดจบเลวๆ 555+)


^
^

ทูบีคอนดินิว สำหรับความหลังของชเวซึงฮยอนที่ยังไม่ยอมบอกจนป่านนี้นะฮะ ตอนหน้าๆ คงจะเพิ่มเข้ามาเรื่อยๆ สำหรับเรื่องของซึงฮยอน
ซึ่งมันหมายความว่า อาจจะมีมาม่าแทรกเข้ามาเล็กๆ
แต่ไม่ต้องตกใจไป!!! เพราะมีอิเด็กเพ้อเจ้อเป็นคนดำเนินเรื่องอยู่แล้ว 55555555 ไม่เศร้าหรอก //โดนปารองเท้าอีกรอบ


เจอกันคราวหน้า เมื่อไม่ขี้เกียจจ้าา :D


เลิฟยูว จร๊วบบบบ <3











Comment

Comment:

Tweet

อยากฟัดจียงที่ซู๊ดดดดดดดดดดดดด


รักคนเขียนน่ะค่ะ อย่าให้ค้างนานน่ะจุ๊บๆ

#9 By NPC on 2011-10-27 20:33

จีจี๊คะ น่ารักมากกกกกกกกกกก(ลากยาว)cry
ใสๆแบ๊วๆ รักเพื่อนมากเลยค่า!
มีการนึกถึงตอนเช้า เดี๋ยวอดมาโรงเรียนกับโป้อีกนะ อิอิ
ว่าแต่นอนฝันร้ายนี่ จีดูเทคแคร์โป้ดีมากๆ โป้มีอดีตอะไรอีกหนอ ยังไงก็อย่ารังแกจียงนะจ้ะโป้ ^^
อะไรนะ ><!!
ใครตีท็อป อ่า..สงสารท็อปอ่ะ
นี่ขนาดยังไม่รู้อะไรเลยอ่ะนะ
ฮ่าๆๆ

แต่ก็ดีออกจียงจะได้เอ็นดูท็อปมากๆ
คิคิ

#7 By mintaname on 2011-10-26 20:44

ใสๆกิ๊กๆ >< นึกถึงตอนเปนเด็กเลยง่ะ cry

#6 By สึนะ on 2011-10-26 13:05

จียงน่ารักไปสามโลกจริงๆ นะคะ

แล้วแบบมีการคอยดู คอยเป็นห่วงเป็นใยเด็กตัวโตตาดุคนนั้น

เด็กน้อย...อยากพาไปเลี้ยงขนมให้สมกับความน่ารักจริงๆ ><

อา..แต่ว่ามีปมดราม่าอะไรในใจของซึงฮยอนก็คงต้องตามลุ้นกันต่อไป

รออ่านนะคะ ^^

#5 By PloynieZ on 2011-10-26 12:19

อ่า...
น้องจีน้อยโคตรน่ารักเลยอะ
มีแอบกลัว แอบห่วง แอบเอาตัวไอ้เด็กตัวโตกลับบ้านด้วย
โห มีนอนเฝ้าอีก
ว่าแต่อดีตคืออะไรกัน้า
หวังว่าคงไม่สะเทือนใจคัทมากจนเกินไป ฮาๆ

รอติดตามค้าบบบ

#4 By katsuki_pri on 2011-10-25 21:05

น้องจี
ใสซื่อมาก ลงไปนอนเป็นเพื่อนกลัวฝันร้าย
>/////<

โป้มีความหลังฝังใจอะไรอ่า
อยากรู้ๆๆ
รออ่านนะคะ ^^

#3 By bbgt (101.109.118.23) on 2011-10-25 18:47

ขอบคุณที่เขียนมาให้อ่านกันนะคะ

ตอนแรกก็งง ว่าทำไม ต้อง สปาร์ต้า

อืมห์ เข้าใจล่ะ หึหึ

น้องจี จ๋า

นู๋น่ารักม้ากมากเลยน่ะลูก

ใสได้ใจ น้าจริงๆ เลย

ส่วน ชายชเวจ๋า

นี้ก็แมนตั้งแต่เด็กเลยนะลูก

ว่าแต่ คราย น่ะ อะไร น่ะ

โดนตี wink

โอ๋ๆๆ ไม่ต้องกลัวน่ะลูก

ต่อไปนี้ นู๋ก็มี น้องจี และก็น้องยองเบ

ที่จะรักและเข้าใจนู๋แล้วน้า

ปอลิ่ง มาอยู่บ้านน้าม่ะลูก

น้าม่ะหวังรายเลยน่ะนี้

แค่รัก ชายชเวอย่างเดียวจริ้งจริง 555

ปอลิ่ง สอง writer รู้ไหมค่ะ

คุณเขียนได้ ทำให้เรานี้แบบ

รู้สึก เหมือน เด็กๆ พวกนี้

เป็นหลานข้างบ้านเราจริงๆ เลยอ่ะ

อยากเฝ้าดูเค้าโต

อยากให้เค้ามีความสุขอ่ะ

ขอบคุณอีกครั้งค่า

#2 By Viky (1.46.106.158) on 2011-10-25 18:47

[erta]
แอร๊วววววววววววววววววววววววววววว
ก่อนอื่นขอฟัดเด็กเพ้อเจ้อให้หนำใจ *ฟัดแ้ก้มยุ้ยๆของน้องจี*
ทำไมช่างเป็นเด็กที่น่ารักขนาดนี้
ชอบวิธีการคิดของจียงมากๆ
มันใสซื่อ(?) ตรงไปตรงมา(??) ไม่มีพิษภัย(???) สุดๆเลย ><

แต่ตอนนี้แอบเทใจไปให้เด็กอ้วนตอนที่ถอดหมวกให้จียงนะ
แมนมากชเว๊~~~~~ *ตบบ่าปุๆ*
แต่โดนฝนแค่นี้ป่วย อ่อนนะ หึหึหึ
แล้วป่วยยาวๆทั้งวันอีกต่างหาก ดูสิ จียงเลยต้องคอยดูแลเลย!!
เอ่อ...ดูแลรึเปล่า??

ตอนท้ายปิดตอนได้ใจร้ายมาก โฮวววววว
*เงื้อสปาต้าร์* เรายังไม่เขวี้ยง แต่ถ้าตอนหน้ามาช้า
จะไม่เขวี้ยงแค่อันเดียวนะ หึหึหึหึหึ

ขอบคุณสำหรับเด็กน้อยน่ารักน้าาา *ฟัดจียงอีกทีก่อนย่องหนี*

#1 By erta ale on 2011-10-25 16:36


ShoutMix chat widget