[BB-OS] When You Gone : TOPGD

posted on 02 Nov 2011 11:38 by artemiz48 in ShortFic



Title : When You Gone
Fandom : Bigbang [TOPxGD]
Author : ArtemIz
Rating : PG-13
Genre : Drama

Note : อ่านจนจบแล้วห้ามเขวี้ยงรองเท้าใส่เค้านะ สัญญาก่อนสิตัวเอง หิหิ










Till you comeback everyday is yesterday.




ทงยองเบยืนกอดอกมองเพื่อนที่นอนซุกอยู่บนเตียงก่อนจะถอนหายใจเบาๆ พอเหลือบไปมองถาดข้าวที่วางทิ้งเอาไว้ข้างๆเตียงไม่ได้รับการแตะต้องแม้แต่ปลายนิ้วก็ยิ่งหนักใจ เพื่อนสนิทของเขาแทบไม่แตะอาหารมาเกือบสามวันแล้ว ถ้าเอาข้าวมาวางทิ้งเอาไว้แบบนี้เจ้าตัวจะไม่ยอมแตะแม้แต่นิดเดียว เท่าที่เห็นของที่ตกถึงกระเพาะของมันก็มีแต่นมแค่ไม่กี่แก้ว เพราะอย่างนี้ไงมันถึงได้ผอมลงผอมลง


"จียง ลุกขึ้นมากินข้าวก่อนเร็วๆ เข้า" เพราะว่าน้องๆ ไม่สามารถเกลี้ยกล่อมให้คนที่นอนอยู่บนเตียงลุกขึ้นมากินข้าวได้ จึงต้องเดือดร้อนเขามาลากให้เจ้าตัวดีลุกขึ้นมากินข้าวเสียที


"ไม่หิว เก็บไปเลยเถอะ" เสียงแหบๆ นั้นตอบกลับมา ยองเบส่ายหัวกับความดื้อรั้นของเพื่อนคนนี้ บทจะเอาแต่ใจก็ไม่มีใครเกินเลยจริงๆ


"ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้จียง ถ้าวันนี้นายไม่กินข้าวสักคำฉันไม่ออกไปจากห้องนายแน่ๆ" ยองเบกระชากผ้าห่มที่คลุมตัวเพื่อนออก จียงหันมามองหน้าเขาด้วยความไม่พอใจ แต่ว่าเจ้าตัวก็แสร้งทำเป็นไม่สนใจ เอาหน้าซุกลงกับหมอน


"ถ้าฉันหิว ฉันหาอะไรกินเองได้น่ายองเบ ออกไปเถอะ" ไม่รู้ตัวเลยรึไงว่าตัวเองเสียงแหบแห้งขนาดไหน เอายิ่งเอาหน้าซุกลงไปกับหมอนแบบนั้นยิ่งฟังแทบไม่รู้เรื่อง เพราะอย่างนั้นยองเบก็จะแกล้งทำเป็นว่าไม่ได้ยินที่มันพูดแล้วกัน เขาคว้าแขนแห้งๆ ของจียงแล้วพยายามฉุดให้เพื่อนลุกขึ้นนั่งให้ได้


"ฉันเห็นแกกินแต่นมวันละแก้วมาหลายวันแล้วไอ้จี วันนี้ฉันจะยัดข้าวเข้าปากแกให้ได้" จียงขัดขืนอยู่แค่ช่วงแรกๆ เท่านั้น แต่แหงละ แรงคนไม่ได้กินข้าวมาสามวันจะมาสู้อะไรกับแรงเขาได้ ในที่สุดเขาก็สามารถจัดตัวของจียงให้ตั้งขึ้นจากเตียงได้ แต่ก่อนที่เขาจะได้ยัดข้าวใส่ปากจียงตามที่ว่า ก็อดที่จะไปสัมผัสตามแขนและหน้าผากเพื่อนไม่ได้


มันตัวร้อน...


นี่มันไม่สบายด้วยเหรอเนี่ย


"ไอ้จี ไม่สบายมาหลายวันแล้วใช่มั้ย" ถามเพื่อนเสียงแข็ง เพราะว่าควอนจียงผู้ชายที่ดื้อมากที่สุดในโลกตอนนี้เสตาไปทางอื่นไม่ยอมสบสายตากับเขา


"ควอนจียง ฉันถามว่า แก ไม่สบาย มา หลายวันแล้ว ใชมั้ย"


"....เมื่อวาน" มันก้มหน้าก้มตาพูดงึมงัม ยองเบกุมขมับตัวเอง โอ๊ย จะบ้าตาย อยากจะทราบนักว่าก่อนหน้านี้มีคนทนมันเวลาดื้อเพ่งแบบนี้ได้ยังไง


พอนึกถึงอีกคนที่คอยดูแลมันเวลาป่วยก็ ......


สามวันแล้วสินะ ที่เขาเดินจากไป เดินจากไปเพราะปากเพื่อนที่นั่งหงอยอยู่ตรงหน้านี่แหละ ยองเบไม่รู้ว่าควรจะสงสารหรือควรจะสมน้ำหน้ามันดี เพราะมันเองแท้ๆ ที่เป็นคนบอกให้พี่เขาไป แต่พอพี่เขาไปเข้าจริงๆ มันก็มานั่งหงอยไม่ยอมกินข้าวกินปลา เอาแต่นอนซมอยู่ในห้องอย่างเดียวแบบนี้ ไม่ต้องถามให้คนปากแข็งบอกก็รู้ว่ามันกำลังคิดถึง ....


ยองเบสลัดความคิดของตัวเองออกก่อนที่เจ้าตัวดีจะล้มตัวลงนอนอีกรอบแล้วจะต้องเหนื่อยกระชากมันให้ขึ้นมานั่งดีๆ แบบนี้อีก เขาตักข้าวใส่ช้อนก่อนจะเอาไปจ่อที่ปากซีดๆ ของจียง


"กินซะ ฉันขอห้าคำ"


"ไหนเมื่อกี้บอกคำเดียว"


บ๊ะ! ไอ้นี่ ......



กว่าจะยัดข้าวเข้าปากเจ้าตัวดีเสร็จ กินเวลาไปชั่วโมงกว่า แค่ห้าคำนะนั่น ห้าคำ!! มันนะทั้งงอแงทั้งหาเรื่องหนี ทั้งโวยวาย ดื้อไม่มีใครเกิน! เขาปล่อยให้จียงนอนซุกอยู่ใต้ผ้าห่มต่ออย่างอ่อนใจ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มันจะลุกขึ้นมาทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันแบบเมื่อก่อนได้ พอออกมาก็เจอเข้ากับน้องๆ นั่งมองเขาตาแป๋ว


"แดซอง จียงไม่สบาย รู้มั้ยว่ายาอยู่ที่ไหน" แดซองพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปหยิบกระปุกยาออกมาให้


"ซึงรี ......เอาไปป้อนพี่มันเองแล้วกันนะ"


"หา?"


แล้วก็โยนงานที่ยากที่สุดในน้องมันโดยที่น้องไม่มีเวลามากพอจะเถียงด้วยซ้ำ









มือขาวปะป่ายไปตามโต๊ะบริเวณหัวเตียงทั้งๆ ที่ตายังปิดสนิท รู้สึกว่าปวดหัวจี๊ดๆ สงสัยไข้ขึ้นอีกแล้วแน่ๆ ช่วยไม่ได้ก็เขาไม่อยากกินยานี่น่า ทุกมื้อหลังจากที่ยองเบพยายามยัดข้าวเข้าปากเขา มักเน่ก็จะเดินตามเข้ามาเอายามาให้ เขาก็รับมันมาแต่โดยดีนะ แต่แกล้งทำเป็นเอาเข้าปาก พอมักเน่เดินออกไปจากห้องเขาก็แอบเอาไปทิ้งในห้องน้ำ ... ให้กินยาแบบนี้เขาไม่เอาด้วยหรอก เขาไม่ชอบนี่น่า


ตีสอง


ตื่นขึ้นมาเวลานี้มาตลอดหกวันจนเหมือนตัวเองเป็นคนหากินกลางคืนไปแล้ว


แต่ก็ดี เวลานี้เพื่อนกับน้องของเขาหลับกันไปหมดแล้ว ...


จียงพยายามลุกขึ้นจากที่นอน ลองเอามือทาบหน้าผากตัวเองดูก็อดตกใจไม่ได้ มันร้อนอยู่เหมือนกันนะเนี่ย ... แต่ถึงอย่างนั้นควอนจียงก็ลากสังขารตัวเองออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ


เป้าหมายคือ ห้องที่อยู่ตรงข้ามกับห้องของแดซอง ....ห้องของคนที่ไม่ได้อยู่ที่ตอนนี้ ห้องของคนที่เดินจากไป .....


หกคืนแล้วที่จียงออกมาจากห้องของตัวเองแล้วเดินเข้าไปในห้องของพี่ใหญ่ เขาเปิดและปิดประตูอย่างเงียบเชียบเพราะกลัวน้องจะได้ยินว่ามีคนแอบเข้ามาในห้องนี้ ตาเรียวที่ตอนนี้คุ้นชินกับความมืดมิดไร้แสงไฟแล้วเดินโซเซไปนั่งลงบริเวณเตียงใหญ่ที่ล้อมรอบไปด้วยตุ๊กตา เขาก็เคยถามนะว่าทำไมถึงเอาตุ๊กตามากองจนเต็มเตียงแบบนี้ พี่ไม่ใช่เด็กผู้หญิงเสียหน่อย แต่พี่ใหญ่ก็เอาแต่ยิ้มไม่ได้ตอบอะไร


จียงลูบไปตามหมอนใบโตช้าๆ ก่อนจะหยิบมันขึ้นมากอด แต่เขาไม่ได้ตั้งใจจะสูดกลิ่นจากหมอนใบนี้หรอก แต่แค่พอเอาหน้าซุกลงไปมันก็ได้กลิ่นเองต่างหาก กลิ่นเฉพาะตัวของเจ้าของหมอน ถึงแม้ว่าจะเบาบางลงไปมากแล้วเพราะเขาแอบเข้ามากอดมันทุกคืน....หกคืนแล้ว รู้สึกเหมือนมันนานมากเลย


น้ำตาหยดลงบนหมอนสีขาว ทำให้จียงหลุดออกจากภวังค์ รีบป้ายน้ำตาออกจากใบหน้า ก่อนจะพยายามหาทางเอาเจ้าหยดน้ำตาที่ติดอยู่ที่หมอนออกไปด้วย แต่ยิ่งถูให้มันแห้งกลายเป็นว่ามันยิ่งขยายวงกว้างมากขึ้น เหมือนเรื่องเล็กๆ แค่เพียงเท่าเข็ม เขากลับทำให้มันใหญ่โตขึนไม่รู้กี่เท่า เพราะเขามันโง่เอง


พูดออกไปโดยไม่คิด ไม่รู้หรอกว่าทำผิดแค่ไหน กว่าจะรู้ตัวว่าผิดไปแล้วมันก็สายไป ในเมื่อเขาเดินจากไปไกลแล้ว ไปไกลเกินกว่าจะตามไปรั้งเอาไว้


ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธตัวเอง น้ำตาที่ปาดออกไปเมื่อสักครู่นี้ก็ทะลักออกมาอีกครั้ง


เขาไม่เคยอยากกลับไปแก้อดีต ...แต่ครั้งนี้เขาอยากได้ไทม์แมชชีนสักเครื่อง เพื่อที่จะกลับไปบอกตัวเองไม่ให้พูดแบบนั้น หรืออยากจะบอกคนๆ นั้น .... ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจพูดแบบนั้น อยากบอกให้รอ แล้วเขาจะวิ่งไปหา อยากกลับไปแก้อะไรมากมายเหลือเกิน


แต่ก็ทำไม่ได้ ในเมื่อวันนี้ ตอนนี้ เรื่องที่พี่ใหญ่ออกไปมันเกิดขึ้นแล้ว


เขาอยากขอแก้ตัว .... อีกสักครั้ง


"ฉันอยากอยู่กับพี่ ...พี่ซึงฮยอน"


จียงปล่อยตัวเองให้จมอยู่กับกองน้ำตา ......






สักพักใหญ่กว่าน้ำตาของเขาจะแห้งเหือด เขาเช็ดคราบน้ำตาบนหน้าลวกๆ พอร้องไห้เสร็จท้องก็เริ่มหิว ....เป็นอย่างนี้ทุกวันจนเริ่มสงสัยตัวเองแล้วว่า ถ้าไม่ร้องไห้ก่อนเขาจะไม่หิวเลยหรือไง


จียงวางหมอนของพี่ใหญ่ลงที่เดิม ก่อนจะเดินโซเซออกจากห้อง นมสักแก้วก็คงจะดี .....


ดื่มแต่นมตอนเกือบตีสามแบบนี้ทุกวัน ... เพราะมันเหมือนเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเขาไปแล้ว


หกคืนที่ผ่านมาเขายืนอยู่หน้าตู้เย็น ดื่มนมคนเดียวเงียบๆ ... แต่ว่าวันนี้ไม่เหมือนหลายคืนที่ผ่านมา


ไฟห้องครัวเปิดอยู่? จียงขมวดคิ้วสงสัย เริ่มไม่มั่นใจว่าเป็นเพราะพิษไข้หรือเปล่าที่ทำให้เพ้อ


แต่เสียงชงนมร้อนที่คุ้นหูทำให้เขารีบสาวเท้าเข้าไปที่ห้องครัว ภาพที่เห็นตรงหน้าทำเอาน้ำตาที่แห้งเหือดไปเมื่อสักครู่นี้จะไหลออกมาอีกรอบ



"พี่.....ซึงฮยอน?" หลุดปากเรียกออกไป คนตัวโตที่หันหลังให้ค่อยๆ หันกลับมามอง ดวงตาคมนั่นฉายแววสงสัย


"จียง ... ยังไม่นอนอีกเหรอ" สิ้นคำถามของพี่ใหญ่ จียงก็วิ่งเข้าไปกอดคนตัวโตเข้าเต็มรัก ซึงฮยอนวางแก้วนมร้อนไว้ข้างๆ ก่อนจะโอบเขาเบาๆ


อ้อมกอดอบอุ่นที่คุ้นเคย ...กลับมาแล้วสินะ กลับมาแล้ว แค่คิดน้ำตาก็พาลจะไหล แต่คนปากแข็งก็พยายามกลั้นมันเอาไว้


"เป็นอะไรไปจียง?" ซึงฮยอนลูบผมเขาเป็นการปลอบโยน ก่อนที่มือใหญ่จะไล้มาตามใบหน้า.....แล้วพูดขึ้นว่า......



.
.
.


"ตัวร้อนจริงๆ ด้วย! ยองเบมันโทรมาฟ้องว่าเราไม่สบายแล้วไม่ยอมกินข้าวกินยา ทำแบบนี้ได้ยังไง เราเป็นลีดเดอร์ไม่ใช่เหรอ!"



.........มาถึงก็สวดเชียว .........


"ยองเบขี้ฟ้อง" จียงพูดอู้อี้ เพราะยังซุกหน้าอยู่กับไหล่ของพี่ชาย


"ฟ้องน่ะดีแล้ว พี่เป็นห่วงนะรู้มั้ย พอรู้ว่าเราไม่ยอมกินข้าวพี่แทบจะเปลี่ยนไฟล์ทกลับมาหลังจากงานเสร็จเลย!" พี่ กับ เรา .... เวลาที่ซึงฮยอนห่วงเขามากๆ ชอบเรียกเขาแบบนี้ ....รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็ก จียงลอบยิ้มออกมา


ก็ที่ไม่ยอมกินข้าว ทำให้ตัวเองไม่สบาย ..... เพราะอยากให้ใครมาดูแลล่ะ หัวเราะในใจเบาๆ


"รู้มั้ยเราทำให้พี่แทบไม่มีสมาธิทำงานเลยนะ! จะกลับก็ไม่ได้ ไอ้ตัวดีที่ไหนไม่รู้บอกว่าได้ไปแคนาดาทั้งทีก็ไปให้คุ้มไม่ต้องรีบกลับ! แล้วไงละ ก็ทำให้พี่เป็นห่วงไม่เป็นอะไรทำอะไร"


"เอ้า! ก็จริงอ่ะ จะรีบกลับทำไม ไปทั้งทีก็ช้อปให้คุ้มสิ! นี่ฉันยังแค้นไม่หายเลยนะ ฉันน่าจะเปลี่ยนจากบอกให้พี่ไม่ต้องรีบกลับ เปลี่ยนเป็นซื้อตั๋วไปด้วยอีกหนึ่งไป ฉันอยากไปช้อปด้วยตัวเอง!!" เนี่ย เนี่ย ถึงได้บอกว่าอยากอยู่กับไอ้พี่ซึงฮยอน เดี๋ยวนี้ HOT ได้ไปทำงานต่างประเทศ ถือโอกาสได้ช้อปปิ้ง แต่เขาเนี่ยช่วงนี้อยู่แต่ในห้องอัด ทำเพลง ชิส์ เบื่อ! ประชดด้วยการไม่กินข้าวแม่มเลย


"นี่ห่วงพี่แค่เรื่องช้อปปิ้งงั้นเหรอ ควอนจียง"


"เออ!"


"ห่วงเรื่องช้อปแล้วร้องไห้ทำไม?" พี่ใหญ่ยิ้มล้อ ไอ้น้ำเสียงหวานๆ แบบเมื่อสักครู่หายเกลี้ยง ...ไม่น่าไปกวนก่อนเลย ชิ พลาดๆ


"ใครร้อง! ไม่มี ฉันหาวหรอก" ควอนจียงเถียงข้างๆ คูๆ ทำเอาซึงฮยอนปล่อยก๊ากออกมาอีกไม่ได้


"เออๆ นายหาว หาวซะน้ำตาไหลอาบแก้มเลยนะ .... อยากกินนมร้อนมั้ย เดี๋ยวพี่ชงให้" ซึงฮยอนรีบเปลี่ยนเรื่องพูดเพราะตาขวางๆ ของเจ้าตัวดีที่มองเขานี่แหละ แก้มแดงเรื่อๆ นั่นทำให้เขาขำ


จียง ... ปากไม่ตรงกับใจ .....


คิดถึงเขาก็บอกมาซี้ ไม่เจอกันหกวัน โทรศัพท์ก็ไม่ยอมโทร บอกว่าคิดถึงสักคำก็ไม่มี น้อยใจนิดๆ นะเนี่ย


แต่เอาเถอะ ไอ้กอดเมื่อกี้จะถือว่าชดเชยไอ้หกวันที่ผ่านมาแล้วกัน ....


ซึงฮยอนคว้าแก้วมาอีกใบ จียงชอบดื่มนมร้อนเวลาที่นอนไม่หลับ ดูท่าทางวันนี้ก็คงออกมาหานมดื่มอีก


กำลังชงนมตามสูตรของเขาอยู่ดีๆ แขนเสื้อก็โดนกระตุก หันไปมองหน้าจียงที่ตอนนี้แดงไปทั้งหน้าก็สงสัย ไม่มั่นใจว่าไข้ขึ้นหรือเขินอะไร


"อะไรเหรอ" แต่ไอ้อาการกัดปากแบบนี้เขาเหมาเอาเองได้มั้ยว่าจียงกำลังเขิน ... เจ้าตัวทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง หัวใจของซึงฮยอนเต้นด้วยความตื่นเต้น


และแล้วปากอิ่มก็ขยับ ...ออกมาว่า


.
.
.



"ซึงฮยอน ....ของฝากล่ะ"



.
.










FIN





อ่านจนจบแล้วห้ามเขวี้ยงรองเท้าตามสัญญา 555555555







(อิเรื่องแต่งฟิคหักมุมเนี่ย อิกิ๊ฟถนัดดดดดด 555555)













Comment

Comment:

Tweet

หึหึ!! (กรุณานึกถึงหัวเราะแบบแฝงเล่ห์ร้ายของคุณชเว)



น่าสงสาร!!!






น่าสงสารตัวเอง...
ที่ดันไปหลงเล่ห์ของไรเตอร์เข้าเสียได้ angry smile

#6 By PrinZ (103.7.57.18|125.24.239.31) on 2012-05-08 16:32

ตอนแรกสงสารจี
ตอนหลังสงสารโป้
5555


#4 By bbgt (101.109.117.19) on 2011-11-02 22:29

ขอบคุณที่เขียนมาให้อ่านกันนะคะ

ตอนแรก มีหลอกให้ หลง นึกว่า บอกเลิกกันซะอีก

ที่ไหนได้

เขียนได้ดีมากค่า

ช่วงแรก บีบใจกันทีเดียว

แล้วก็หักมุม แบบ อย่างฮาอ่ะ

แหม แต่เราก็แอบหวังเหมือน คุณชเวน่ะ

นึกว่า จะบอก รัก บอก คิดถึง

ที่แท้ก็ 5555

#3 By Viky (202.91.19.217) on 2011-11-02 16:15

[erta]

ช๊ะ!!!! ฟิคดราม่าคอมเมดี้จริงๆด้วย (ฮา....)
เค้าไม่เขวี้ยงรองเท้าหรอก
แต่จะเขวี้ยงด้วยชเวเลย (ตอนนี้ผอมแล้วจับเขวี้ยงไม่ยาก กร๊ากกก)

ตอนแรกบีบมากกกกก สงสารจีอะ
แต่ก็ปนสมน้ำหน้านะ (ฮา...)
ก็คือออกแนวทำตัวเองอยู่นิดป่ะล่าาา
คนปากร้าย พูดอะไรไม่ตรงกับใจ
แสดงออกว่ารักเค้าหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอก
(หรือจริงๆก็ไม่ได้รัก? คืออยากได้ของฝาก? ฮาาาา)

แอบชอบตอนที่จียงไปร้องไห้กับหมอนโป้
แค่ไม่ได้ไปชอปปิ้งนี่เสียใจขนาดนั้นเลยหราาา อิอิ *ถูกจีตบ*
แล้วก็ชอบตอนที่โป้ออกมาแล้วด้วย
บรรยากาศในเรื่องเปลี่ยนไปเลย
กุ๊กกิ๊กน่ารักมากกกก
เค้าชอบโป้ในเรื่องนี้อะ อบอุ่นกำลังดี น่ารักกำลังดี
กรี๊ดนะ ผู้ชายแบบนี้ -/////////////////////////-

ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักๆนะตัวเอง -3-

#2 By erta ale on 2011-11-02 12:49

อ่านตอนเเรกนึกว่า จีบอกเลิกโป้ ฮืออออออ ที่เเท้จียงก็อยากไปช๊ฮปปิ้ง

ด้วยนี่เอา ฮึฮึ ไรเตอร์เอาซะใจหายเเว๊บบบบ
เเต่ชอบเรื่องนี้นะ อ่านเเล้วลุ้นมาก confused smile

#1 By minegd on 2011-11-02 12:08


ShoutMix chat widget